Rowwen Hèze - Dageraad (2003)

Ik volg Rowwen Heze al sinds de jaren ’90 en ben met name te spreken over de eerste drie albums die zij hebben uitgebracht. Zondag in ’t Zuiden beschouw ik als het artistieke hoogtepunt van de band, omdat de karakteristieke stijl van de band daar in alle facetten het beste naar voren komt. Vrolijke composities worden daar prima afgewisseld met sfeervolle, rustige songs. De daaropvolgende plaat Water, Lucht & Liefde vond ik ook nog wel acceptabel, maar daarna ging de band voor mij een beetje de mist in met het album Vandaag waar ik het songmateriaal beduidend minder sterk vond dan wat ik van ze gewend was. Voor het eerst in de Rowwen Heze-historie skipte ik regelmatig nummers als ik naar dat album luisterde.

Deze Dageraad is weer een stap in de goede richting, waarbij enerzijds ruimte is voor ingetogen songs als het nostalgisch klinkende Eiland in de Reagen en Vlinder, een nummer opgedragen aan de vermoorde Nicky Verstappen. De eigen interpretatie van de Cat Stevens-klassieker Morning Has Broken (Licht op de Lakes) is echter niet aan mij besteed. Het is de band vergeven, want de rest van het songmateriaal is dik in orde.

Het leuke aan Dageraad is dat ik bij veel van de nummers een wat dromerig gevoel krijg. Niet alleen in het al genoemde Eiland in de Reagen, maar bijvoorbeeld ook in het sfeervolle Proat Met Meej en het sterke Gespeegeld in de Raam, waarop Jack Poels op geheel eigen wijze een bijzonder verhaal vertelt over een toevallige ontmoeting met een jongedame in de trein waarvan hij erg onder de indruk is. Poels bezit de kwaliteiten om authentieke verhalen over klein geluk en alledaagse dingen op bijzonder geslaagde wijze in de songs te verwerken. Dat komt op dit album mooi tot uiting. Gelukkig is er ook ruimte voor een minder serieuze toon, zoals in het grappige D.A.D.P.G.S. en de dijenkletser Soep van Gister.

En noem mij als Limburger maar gerust chauvinistisch, maar ik vind de Limburgse taal prima geschikt om deze songs te vertolken. In het Standaardnederlands zou ik ook wel op een ruime voldoende zijn uitgekomen, maar gevoelsmatig mis ik dan wel wat.

De albumtitel is overigens een mooi eerbetoon aan de geluidstechnicus Gé van den Donk die vlak voor de release overleed. Van den Donk had een eigen geluidsbedrijf met de naam Dageraad en werkte onder meer samen met Doe Maar.