Hot Chocolate - Mystery (1982)

Ja Poeha, dat Errol Brown in 2015 zo plotseling overleed... Met het (mij te) gladde Girl Crazy wist de groep in juni 1982 #4 te scoren, een tekst over een meidengek pakte me niet. Desondanks één van hun bekendste hits.
Mystery is na twee mindere platen dan toch weer op niveau. Het album klinkt als een eenheid, de muziek als die van een groep. De reden is waarschijnlijk dat er weer voor eigen werk wordt gekozen, oftewel de liedjes van Brown, bijgestaan door nieuwe toetsenist Chris Cameron.

Naast de pop van de grote hit hoor ik aardige disco in het titellied, gevolgd door het saaiere (maar dansvloerfähige) Are you Getting Enough Happiness met zijn funkgitaartje en hetzelfde geldt voor No Tears. Chances blijkt een verraderlijke oorwurm, een aangename semiballade in de soulhoek.
De B-kant start met meer popsoul, die van hit It Started with a Kiss. #7 in augustus 1982, een zomerhit in de weken dat ik op vakantie was in Luxemburg, de laatste keer dat deze dwarse puber meeging met zijn ouders.
Dan een liedje dat bijna als die van de destijds modieuze new romantics klinkt: You’ll Never be so Wrong, geschreven door Marty en Ricky Wilde, vader en broer van Kim. Het zit Hot Chocolate als gegoten. Emotion Explosion is een pittig dansnummer en hetzelfde geldt voor het nog snellere One Night’s not Enough.

Wat ik nou zo gek vind: op MuMe las ik bij het vorige album over non-albumsingle No Doubt about It, die op dit Mystery zou staan. Dat klopt echter niet volgens Discogs; noch voor de Europese, noch voor de Amerikaanse versie. Wel te vinden op verzamelaars van de groep, waarover ik lees dat die sowieso hun bestverkopende platen waren.
Mystery is een degelijk album en al hoor ik liever het Hot Chocolate van de eerste albums, die uit de jaren ’70 met hun wahwahgitaren, strijkers en blazers en warme soulfunkpop, in 1982 waaide een andere wind en dat jasje paste hen prima.