Boogiepop Phantom (2001)
mijn stem
7 stemmen
Japan
Avant-Garde / Electronic
Label: Animetrax
-
Flare - Happy End (8:15)
-
SiLC - In Heaven (7:16)
-
Audio Active - Penalty Taker (7:06)
-
Susumu Yokota - Gataway (5:10)
-
SiLC - Delirous (4:26)
-
AOA - Stormy Soup (9:06)
-
Ming & FS - Boogiepop Me Up (5:58)
-
Sugar Plant - A Furrow Dub (6:02)
-
Sadesper Record - Torso (6:10)
-
Yoshihiro Sawasaki - Snow Coast (9:03)
-
Hidenobu Ito - Unstability (5:05)
-
Rei Harakami - Pone (5:16)
-
M.Y.K.N. - Angel in the Dark (7:18)
Links
Spotify
0
geplaatst: 13 januari 2008, 15:11 uur
Ik had nog nooit van de serie Boogiepop Phantom gehoord en op Susumu Yokota na kende ik ook nog geen van deze artiesten. Wat me bij dit album te wachten stond was dus een complete verrassing.
Happy End is een warme opener met een beetje een 90's sound. Wel leuk voor even, maar halverwege gaat me dit toch wel erg vervelen. Het wordt het allemaal een beetje te loom dan, omdat het te lang doormoddert misschien.
In Heaven is erg mooi. Subtiele pianostukjes, onderhoudende beats en een zachte, haast fluisterende, vrouwenstem. Hier vliegen de 7 minuten om.
Kan me ook voorstellen dat de beelden de kracht van dit nummer nog meer zouden versterken (en vice versa).
Na dit nummer zakt het tot en met A Furrow Dub toch wel erg in vind ik. Penalty Taker en Boogiepop Me Up zijn kale drum n bass nummers met lelijke voice samples en te veel focus op de (te) saaie beats. Precies de reden waarom ik niet van DnB houd.
Bij Delerious zijn de beats beduidend voller, maar ook hier breken de voice samples het nummer nogal. Daarnaast stelt ook Susumu Yokota teleur; saaie beats en erg(!) lelijke riedeltjes.
Torso en Snow Coast zijn wel weer mooi. Zit goede vaart in en het vloeit allemaal lekker voort (mooie beats ook bij Torso). Na deze tracks boeit de plaat me nauwelijks meer eigenlijk. Pone is nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat.
Ik kan me voorstellen dat deze muziek anders uitpakt in combinatie met de beelden (of als je de serie kent), maar zo als electronic album vond ik het erg matig. Drie uit dertien nummers die wel goed zijn (In Heaven, Torso en Snow Coast) is voor mij toch echt te weinig.
2*
Happy End is een warme opener met een beetje een 90's sound. Wel leuk voor even, maar halverwege gaat me dit toch wel erg vervelen. Het wordt het allemaal een beetje te loom dan, omdat het te lang doormoddert misschien.
In Heaven is erg mooi. Subtiele pianostukjes, onderhoudende beats en een zachte, haast fluisterende, vrouwenstem. Hier vliegen de 7 minuten om.
Kan me ook voorstellen dat de beelden de kracht van dit nummer nog meer zouden versterken (en vice versa).Na dit nummer zakt het tot en met A Furrow Dub toch wel erg in vind ik. Penalty Taker en Boogiepop Me Up zijn kale drum n bass nummers met lelijke voice samples en te veel focus op de (te) saaie beats. Precies de reden waarom ik niet van DnB houd.
Bij Delerious zijn de beats beduidend voller, maar ook hier breken de voice samples het nummer nogal. Daarnaast stelt ook Susumu Yokota teleur; saaie beats en erg(!) lelijke riedeltjes.
Torso en Snow Coast zijn wel weer mooi. Zit goede vaart in en het vloeit allemaal lekker voort (mooie beats ook bij Torso). Na deze tracks boeit de plaat me nauwelijks meer eigenlijk. Pone is nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat.
Ik kan me voorstellen dat deze muziek anders uitpakt in combinatie met de beelden (of als je de serie kent), maar zo als electronic album vond ik het erg matig. Drie uit dertien nummers die wel goed zijn (In Heaven, Torso en Snow Coast) is voor mij toch echt te weinig.
2*
* denotes required fields.
* denotes required fields.