Young Disciples - Road to Freedom (1991)

Heerlijk 'soul plaatje' : Apparently Nothin'. Het is een classic!!

Wat vaker beluisterd deze week, en ik verhoog naar **** , toch een heerlijk zomers huppelplaatje, die dubliedjes doen het prima bij mij.
Jammer dat er niet meer muziek van ze bestaat...

“Een zomers huppelplaatje”, zei Father McKenzie (het ga je goed). Zie ze daar staan in hun winterfrakken, klaar om de wereld over te nemen: “We are here on a mission”, de eerste seconden van Road to Freedom. Er is plaats voor zomers gehuppel en gedub, maar het gaat toch veel verder dan dat. Verder dan de groep zelf ooit had kunnen denken...
Toen Carleen Anderson (dochter van Vicki Anderson) naar Londen verkaste, kwam ze in contact met Marc Nelson en Femi Williams. Muziek makend als de Young Disciples had het trio nooit de gedachte ooit als ‘invloedrijk’ te worden bestempeld. Achteraf bleek Nelson zelfs nooit de intentie te hebben gehad echt artiest te worden. Hun enige album wordt door zangeres Carleen dan ook als een ‘fluke’ bestempeld, een gelukje. Inderdaad een gelukje, want Road to Freedom wordt met zijn mix van jazz, funk, soul en hiphop in veel kringen als genrebepalend gezien voor Acid Jazz, en ook als een vroege voorloper van de neo-soul movement. Gelukje...
Het ontstaan en het succes van dit album mag dan puur geluk zijn, de fantastische muziek is dat allerminst! “We are here on a mission”, weet je nog; namelijk de menigte wakker schudden en positieve vibes brengen, op alle vlakken: mind, body en soul. Tegen een heerlijke mix van Hammonds, oude soul-samples en hiphopbeats brengt Anderson de meest inspirerende boodschappen, waarvan ‘Get Yourself Together’ en “What have we learned from history?”: ‘Apparently Nothin’’ de bekendste zullen zijn. Haar herkenbare stem (soms horen we Vicki) werkt heel overtuigend en weet vooral te raken in de ‘Freedom Suite’, waarin ze ‘Part 1: Freedom’ voor haar rekening neemt en “A right to live, a right to love, a right to choose, for me not you” uit-chant tegen een subtiele muzikale begeleiding.
Ook de momenten zonder de zangeres doen het uitstekend. Zo zijn er naast een schaarse instrumentale song ook een aantal rappers te horen, waarvan Masta Ace (op ‘Talkin’ What I Feel’) en I.G. Culture (op ‘Part 2: Wanting’ van de ‘Freedom Suite’) de bekendsten zullen zijn. Ze benadrukken de afwisseling van deze plaat en tonen nogmaals de veelzijdigheid aan invloeden. Gastbijdrages komen niet enkel uit de hiphop, want ook levende legendes als Maceo Parker, Fred Wesley en Paul Weller tonen op ‘As We Come (To Be)’ nog eens wat ze het beste kunnen. En zo brengt Road to Freedom het beste van allerlei werelden samen en weet er een ontzettend aangenaam geheel van te maken. Acid Jazz is al een tot de verbeelding sprekende benaming, maar dekt nog niet eens de helft van deze sterke lading. Een klassieker die er nog een moet worden...
‘Freedom Suite’ eindigt trouwens met ‘Part 3: To Be Free’, een heerlijk instrumentaal gedeelte met ene Johnny Lytle die aardig weg weet met de vibes.

Ja lekker plaatje! Carleen Anderson is natuurlijk een fijne zangeres, maar wat mij vooral goed bevalt op deze plaat is het muzikale gedeelte. Dat is fris, verrassend en weet te boeien.

Soul anno 1991 leek me erg verdacht, maar bij nadere beluistering moet ik mijn ongelijk toegeven. Dit klinkt erg fijn en absoluut niet gedateerd zoals vele andere muziek uit deze periode.

Nou, ik vond dit album maar moeilijk om door te komen. Sound/ritme doet me hier en daar wel denken aan Soul II Soul, maar dan een stuk minder. Het gebruik van technische samples/loops (weet niet precies hoe dat heet) is daarbij nogal ritmisch dwingend aanwezig; mooi in ritme, maar te overheersend. En is het heel erg als ik de zangeres ook maar niets vind?

Aardig is nog wel de manier waarop er vanuit diverse stijlen een nieuw geluid is gemaakt waarbij dat niet geforceerd klinkt, niet alleen soul, zeker geen jazz, geen hiphop, maar wel van alles een beetje geleend. Leuk, maar dan hoor ik toch tienmaal liever Plantlife - The Return of Jack Splash (2004), eerdere Soul-album van de Week keuze van kemm, ook een cocktail van stijlen maar met veel meer sprankeling en verrassingen.

Ik vind het klinken als een foute 90's pop plaat. De zangeres vind ik ook vervelend.
1 nummer vind ik goed 'Step Right On'. Dat is een relaxt nummer en gaat het meeste richting hiphop, vergelijkbaar met Digable Planets.

Beetje vreemd album. Ik snap de vergelijking met Soul II Soul wel, maar ik vind dit iets meer hiphop-achtig. De nineties sound is gelijk herkenbaar en bij vlagen is dit storend. Aan de andere kant vind ik het soms ook juist tijdloos klinken. Al met al vind ik het een onsamenhangend geheel. Misschien is het wel een te divers album voor mij. Niet slecht, maar het komt op mij bij vlagen wat rommelig, wazig of te nineties over. Dit klinkt negatiever dan ik het album uiteindelijk beoordeel. voor Apparently Nothing, Move On en Masta Ace op Talkin' What I Feel. Ik vind de zangeres uitstekende, alleen wel weer typisch 90's.

Heel veel gedraaid begin jaren 90, en het is toch best leuk om terug te horen.
Het is meer dan enkel een vrolijk zomers plaatje (zoals het ergens genoemd wordt) als je Freedom suite hoort. De mix van stijlen (Acid jazz, soul, hiphop) spreekt mij erg aan.

Er is iets verslavends aan die begin jaren negentig sound. Beats die samengesteld werden door primitieve drumcomputers en samples. Het was echt een kunst ansich. Er waren veel acid jazz en triphop-bands die tijd, waarvan ik echt niet alle namen ken. Zelf luisterde ik overigens toen echt niet naar radio, mtv of iets dergelijks dus het ging volledig langs me heen, met uitzondering van een korte periode dat ik wel wat muziek meekreeg op de schoolfeesten die werden gegeven (wat deed ik daar in godensnaam?). Maar daardoor ken ik wel acts als Brand New Heavies, Dee-Lite en ook deze band met die hit 'Apparently Nothing'.

Misschien omdat ik er mezelf niet mee doodgooide, kan ik die sound nog goed hebben. Echt ontzettend goed vind ik het niet. Ik neig meer naar volledige bands zoals Brooklyn Funk Essentials, Soulive, JQT en Groove Collective, met zo weinig mogelijk samples en beats. Maar het is allemaal prima, en ik zou voor geld terugwillen naar de vreselijke tijd (jaren 90), maar dit soort blije platen nu terugluisteren, brengt wel een glimlach op mijn gezicht. Het zal voor de mensen die hier hard voor gingen, best een leuke tijd zijn geweest.