Technasia - Fuse Presents Technasia (2003)

Eindelijk: een plaat waarin een artiest erin slaagt zoveel verschillende Uptempo stijlen (waar eventueel ook downtempo invloeden zitten) te combineren. Funkinvloeden, Booty, Hiphop, Techno, Detroit, Hardhouse/ tech. Het moet allemaal kunnen voor Charles Siegling van Technasia.
Hoe hij het in elkaar weet te mixen is eveneens bewonderenswaardig. Als ik me niet vergis verslaat deze plaat vrijwel elke plaat qua aantal nummers op één enkel cd'tje. Jeff Mills deed het ook eens maar dat waren er minder geloof ik. Deze plaat kijkt tegenover "The Exhibitionist" eerder uit een andere invalshoek naar techno. Jeff Mills zal waarschijnlijk meer die detroit flow meegekregen hebben uit zijn roots.
Maar als ik een vergelijking maak, merk ik toch dat alles feilloos in elkaar werd gemixt zodat het geen brei van verschillende nummers is maar eerder een mooi geheel.
Erg leuke technoplaat waarin je weer allerlei nieuwe technogeluiden kan horen. Verschiet niet als je Dj Funk daartussen ziet staan, het is werkelijk briljant tussen al die andere nummers geschoven.

Moet een halfje omhoog. Technoalbums kunnen vaak zwaar zijn om luisteren omdat de eentonigheid kan intreden. Hier is dat absoluut niet het geval. Alles zo proper uitgewerkt. Geluiden die terugkomen, dit is gewoon een hele reis door de technowereld met erg grote namen maar ook kleine met erg goede nummers.
Als dit bij mij thuis opstaat dan dansen de muizen gegarandeerd op tafel. En de kat hoeft niet van huis zijn...

http://www.plong.com/page_pid_85_release_51306_lang_2.aspx

geïnteresseerden kunnen hier voorbeluisteren.

Dit album is echt zo vet. Sommige stukken zijn gewoon zo overdacht goed. Voordat er een tribaltechnonummer aankomt van The Hayden Andre Project vliegt er nog een of ander stukje stammenmuziek door.
Dan stel ik me een avond voor in Afrika waar een hele stam achter kleine en gigantisch grote trommen samen in de maat slagen. Als daar dan nog een stukje pidgeon Inglande door vloeit is het al helemaal in orde.
Zo'n mooi stukjes muziek zijn dit. Het leuke is dat Siegling en Khan naar nummers hebben gezocht die krachtige geluiden in zich dragen. Probleem: op zich staan de meeste nummers niet erg goed. Dus gaan ze het lekkere geluid dat in deze nummers zit combineren met andere geluiden. Ze sluiten ze zo bij elkaar aan dat de flow en de symboliek in de nummers blijft bestaan. Ieders zal wel zijn eigen hoogtepunt in de muziek zien. Het toffe is dat die bij mij constant lijkt te veranderen. Je blijft er naar luisteren en je blijft ervan houden.

Waarom sommige artiesten op namen als T.B.C. komen en hun nummer dan nog Goodbye Earth noemen blijft voor mij wel een raadsel.