Scritti Politti - Cupid & Psyche 85 (1985)

Hier heb ik altijd enorm om moeten lachen. Absolute vond ik op zich nog wel een lekker nummer, maar die nichtenstem van die zanger.... tenenkrommend eigenlijk.

The Word Girl vond ik vroeger wel een leuk liedje .

Dit is gewoon een prima 'no-nonsense' album hoor. Heerlijke 80's-pop waar echt niets mis mee is. En die nichtenstem, ach alsof stemmen van pakweg Chris Martin en Thom Yorke zo hetero zijn Het schijnt trouwens dat Scritti Politti hiervoor hele andere muziek maakten, een soort politiek getinte new-wave ofzoiets.

Google rept zelfs over punk. Daar kan ik me dus niets bij voorstellen.

Absolute is het nummer wat me dit album deed kopen. Nu, zo'n 21 jaar later, blijft dit een intrigerende plaat. In mijn ogen een onderschat album. 4,0

deze plaat heeft mij destijds(1985/86) zeer beïnvloed wat betreft ritmes en synthesizersounds, de beats en sounds(bassynth geluiden)vond en vind ik nog steeds waanzinnig lekker klinken, voor mij een openbaring hoe creatief om te gaan met synths en ritmes,vooral het feit dat er gedurft net voor of net na de tel de beat wordt ingezet om zodoende een lekker zwingend,pakkend nummer te maken. Voor mij persoonlijk een klassieker qua sounds en ritmes. Tja die stem, die vind ik na een paar nummers dus helaas vervelen, Green Gartside's stem(falset of kopstem)is beslist herkenbaar maar gaat mij op den duur tegenstaan.

4,5 ster

Kwalitatief hoor ik dat het in orde is....maar die stem?

Punk hoor ik er niet in terug; ik weet wel dat er in de begin periode gebruik werd gemaakt van reggae invloeden en dat de band best wel artistiek klonk, ging pas later de pop kant op. de zang was toen ook nog niet zo hoog. Best een aardig bandje.

goed album,en ik vind ''absolute'' 1 van de betere platen van de jaren 80

...."Oooooh and i love you" dat deuntje blijft heel lang in je hoofd zitten. Vond ik toen erg leuk hoor.

-3-

Absolute is een echte 80's klassieker. Dit doet mij altijd terugdenken aan mijn eerste verkering, het schoolplein de dansavonden. Ik was toen 14. The word girl en WQood Beez zijn ook erg ritme gevoelig. Lekekre sound om op te dansen. Zijn stem blijft apart maar past prima in de bijbehorende muziek.

Absoluut [sic] mee eens! Een briljante combinatie van synth pop, soul en (dub) reggae.


Ik blijf dat een topnummer vinden, echt geweldig!

Kan iemand me trouwens uit de brand helpen met het "aah ooh I" uit "Wood Beez"? Het doet me denken aan een ander nummer uit de jaren '80, ik kan er alleen maar niet op komen welke... ??

de tekstschrijver schijnt een heel intelligente man te zijn. Een gegeven dat zich niet laat vertalen naar 10 tien leuke liedjes, daar komt dus kennelijk meer bij kijken. Absolute is wat mij betreft het prijsnummer dat simpel, recht toe recht aan voordreunt en hard, heel hard afgespeeld dient te worden.

Absolute en The Word Girl verdienen een groot applaus en Cupid & Psyche is een van de mooiste LP's van 1985.

Het album dat hierna kwam, was op een paar songs na voor mij een enorme teleurstelling. Dit is Green's beste album!

Ik had zojuist deze plaat opstaan, vraagt mijn dochter van 3 bij het nummer Don't Work That Hard: "Is dit Michael Jackson?"

Ik zei van niet en zij zei van wel want ze hoorde dat die stem Michael Jackson was. Geef haar eens ongelijk! haha...

Wat een toeval ik draaide 'em ook net, maar bij mij heeft ie niet het einde gehaald. Het ging me toch vervelen. En idd Scritti Politi is ooit begonnen min of meer - in de vorm van een collectief - als punkband, agit-prop style (Skank Bloc Boologna e.p.)en daarnaar verwijst ook de naam ("politieke geschriften").

Je moet het niet te veel en te lang draaien, want dan druipt de honig van de draaitafel, zo mierzoet is het.

Ik heb ooit gelezen dat het een ambachtelijke monsterklus is geweest om dit album te produceren. Als je je indenkt dat er toen nog letterlijk geknipt en geplakt werd in de opname tape. Tegenwoordig doen we dat op de computer met een paar klikken. Luister maar eens naar de diverse muziekale lijnen (bv intro small talk). Voortdurend wordt de melodie overgenomen door een andere sound. En helemaal strak! Respect.

Vond dit destijds een heel lekkere LP (omdat mijn zus m had hoorde ik m vaak zat) maar later heb ik de cd aangeschaft, en toen vond ik eigenlijk alleen nog de singles heel erg interessant.

Heb me altijd afgevraagd of die Greene (zo heet ie toch?) zijn stem ook live zo klonk.

In de jaren '80 heb ik met dit album kennis gemaakt dankzij m'n broer. Die draaide het album werkelijk grijs. Jaren later heb ik zelf de cd gekocht.

De beats, ritmes en synthesizerriedeltjes maken dit een heel aangenaam album om te beluisteren. De stem van Green is heel typerend en tenminste niet zo 13 in een dozijn. Toppers vind ik vooral The Word Girl, Absolute en Perfect Way.

Samen met de opvolger Provision twee heerlijke 80's-albums.

Ben heel benieuwd hoe het zou zijn als dit album opnieuw geproduceerd zou worden of als onderdelen in een lekkere vette techno mix zouden worden opgenomen.
Ik genoot er toendertijd wel van en ook nu vind ik het wel een lekkere zaterdagochtend cd

ja ik moest ook meteen aan jackson denken. alleen vind ik dit muzikaal een stuk prettiger. lekker cheesy 80's, maar stiekem toch goed.

Absolute blijft een geweldig nummer

Mooi mooi. Ik ken de plaat niet volledig meer (uit vage herinngering).
Ik heb me altijd afgevraagd wie er wat zinnigs kon over zeggen.

En kijk ...

Ik heb laatst met deze verzamelaar in mijn handen gestaan.
Scritti Politti - Absolute (2011)

Biedt hij een goed overzicht van hun carrière?

In een notendop: "ja"

Heb de eerste drie albums, maar die bevatten - vooropgesteld dat ik daarover weinig zinnigs kan zeggen - te veel 'bagger' imo om de lp's in hun geheel draaibaar te laten zijn. Voor Scritti Politti geldt (muv debuut): hoe eerder, hoe beter - idem hoe minder zang, hoe ...

Deze heb ik op vinyl, ooit gekocht toen die uitkwam. Mooi geproduceerd, en een leuke popplaat. Stonden wel wat singles op.

Is dat een bezwaar?

Wel wat singles? Ik denk toch zeker wel vijf

Erg leuk dat er ook een paar bonustracks op staan (nou ja, vergeleken met de oorspronkelijke vinylversie dan). Vooral de tweede versie van Absolute is geweldig leuk, was dat niet een track van de maxi single indertijd?

Zo fout dat het goed is. Gisteren gezien op een klein festivalletje. Is een beetje een vergeten band maar de nummers hebben een geweldige 80s vibe...

Ooit aangeschaft om 'absolute' wat ik nog steeds een geweldig nummer vind.De rest kon me niet bekoren.

Wijlen Ernst Happel zou aan één woord genoeg hebben om deze band te omschrijven: "'Scheisse".

In de jaren '80 een hekel aan deze gladde jongens en mijn standpunt blijft gehandhaafd.

Nog nooit de hele plaat geluisterd, maar voor een eurootje ligt hij dan nu toch eindelijk na36 jaar op de draaitafel. Als je nou toch één plaat zou mogen noemen die de jaren '80 typeert, zou ik -na het draaien van deze- meteen weten welke ik zou noemen. Ben er nog niet helemaal over uit, maar ik vind hem in ieder geval veel leuker en avontuurlijker dan het verschrikkelijke Climie Fischer, maar een pakmbeet A-Ha, Duran Duran of Talk Talk is het ook zeer zeker niet!!!! Absolute is dan weer wel absoluut (sorry) een pareltje.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Scritti Politti - Songs to Remember (1982) / Cupid & Psyche 85 (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Scritti Politti - Songs to Remember (1982) / Cupid & Psyche 85 (1985)
Green Gartside maakte met zijn band Scritti Politti vier albums waarvan er twee behoorlijk succesvol waren en het zijn bovendien albums die iets eigenzinnigs hebben toegevoegd aan de popmuziek uit de jaren ’80

Direct bij de eerste noten van Absolute had ik herinneringen aan het midden van de jaren ’80. Mooie herinneringen en dat ondanks het feit dat ik destijds geen heel groot fan was van de muziek van Scritti Politti. Cupid & Psyche 85, het meest succesvolle album van de Britse band klinkt inmiddels wat gedateerd, maar het album heeft ook nog altijd iets bijzonders. Hetzelfde geldt voor Songs to Remember, het debuutalbum van de band uit 1982, dat wat minder klinkt als een jaren ’80 album, maar dat in 1982 eveneens een vreemde eend in de bijt was. Ik was Scritti Politti vergeten tot ik een artikel in het Britse muziektijdschrift Uncut las en ben blij dat ik de band toch nog wat beter heb leren kennen dan in 1982 en 1985.

Ik las pas in het Britse muziektijdschrift Uncut een lang en boeiend artikel over de Britse band Scritti Politti. Het is een band die ik in de jaren ’80 nooit goed kon plaatsen en ook niet altijd kon waarderen, maar die me op een of andere manier ook altijd wel intrigeerde.

De band rond de uit Wales afkomstige Green Gartside was vooral populair in de jaren ’80, waarin Scritti Politti drie albums uitbracht. Aan het eind van de jaren ’90 verscheen nog een vierde album en in 2006 het prima White Bread Black Beer, maar voor de gloriejaren van de band moeten we terug naar 1982 en 1985, de jaren waarin respectievelijk de albums Songs to Remember en Cupid & Psyche 85 verschenen.

Het artikel in Uncut ging vooral over het debuutalbum van Scritti Politti, maar dat bleek een paar weken geleden niet te vinden op de streamingplatforms en ik kon het in de kast niet zo snel vinden. Ik richtte daarom de aandacht op Cupid & Psyche 85 en dat bleek direct een feest van herkenning.

Ik begreep bij beluistering van het album overigens wel dat ik de muziek van Scritti Politti lastig kon plaatsen, want het album schiet echt alle kanten op en dan is er ook nog de bijzondere stem van Green Gartside, die op het album klinkt alsof hij aan een heliumballon heeft gelurkt.

Cupid & Psyche 85 klinkt in bijna alle opzichten als een typisch jaren ’80 album en eerlijk gezegd ook wel als een wat gedateerd jaren ’80 album, maar het is voor mij ook een album vol goede herinneringen, dat me ook na al die jaren nog intrigeert. Het geluid van Scritti Politti wordt op Cupid & Psyche 85 gedomineerd door typische jaren ’80 synths en de unieke stem van Green Gartside, maar qua genres kan het alle kanten op.

Van de reggae van The Word Girl tot het voor de dansvloer gemaakte Absolute en van de karakteristieke jaren ’80 pop van Perfect Way tot het funky Wood Beez. Door de goede herinneringen werd ik toch weer blij van Cupid & Psyche 85 en vooral van Absolute, dat op de reissue van het album ook nog in de 12-inch versie voorbij komt.

Aan de andere kant is het wat mij betreft ook een album dat de tand des tijds niet heel goed heeft doorstaan, iets wat overigens voor veel meer muziek uit de jaren ’80 geldt. Het geldt ook wel een beetje voor het in 1982 verschenen debuutalbum van Scritti Politti, maar de muziek van Songs to Remember is wat mij betreft veel beter houdbaar gebleken.

Van het album verscheen deze week een reissue, waardoor ook het debuut van Scritti Politti nu is te beluisteren op de streamingplatforms. Ook op het debuutalbum van de Britse band schiet de muziek van Green Gartside meerdere kanten op, maar zijn stem klinkt nog wat lager, waardoor Songs to Remember serieuzer overkomt dan Cupid & Psyche 85.

In muzikaal opzicht is Songs to Remember ook wel wat constanter dan de opvolger van het album. Green Gartside combineert op het debuutalbum van zijn band invloeden uit de soul, funk, reggae, pop en jazz en smeedt al deze invloeden aan elkaar in songs die tijdlozer klinken dan de typische jaren ’80 songs op Cupid & Psyche 85.

Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met de instrumentatie die organischer klinkt. Waar Cupid & Psyche 85 het ultieme jaren ’80 album is, hoor je op Songs to Remember veel meer echo’s uit de jaren ’70 en waar het eerstgenoemde album minder werd toen ik er meerdere keren naar luisterde, vind ik het debuutalbum van Scritti Politti steeds beter worden, al blijft Green Gartside een vreemde vogel, die echter wel minstens een goed gevulde paragraaf verdient in de geschiedschrijving van de popmuziek. Erwin Zijleman