Gene Vincent - Bluejean Bop! (1956)

Zijn beste album. maar met die extra's begint het meer op een Best Of te lijken.

Voor alle Rockabilly geinteresseerde een must have.
Niet in de minste plaats door de bijdrage van de legendarische Blue Caps.

En dan vooral lead-gitarist Cliff Gallup

Kijkend naar de credits zie ik dat de stevige helft van dit album (alle "oneven" nummers) uit eigen werk van Vincent en zijn band of uit nieuwe composities bestaat, en in het uitstekend verzorgde boekje bij mijn AfterHours-CD wordt verteld dat Capitols A&R-employé Ken Nelson verantwoordelijk was voor de andere helft. Helaas koos Nelson niet voor nieuwe composities of voor erkende krakers van progressieve tijdgenoten als Little Richard of Chuck Berry, maar kwam hij aanzetten met een stapel afgezaagde showtunes uit het verre verleden (het slotnummer stamt zelfs uit een muzikale revue uit 1913). En daar wringt de schoen een beetje, want tegenover opwindende nummers als Jump back honey jump back, Bop Street (inclusief dialoog tussen de bandleden) en het titelnummer steken bedaagde semi-klassiekers als Jezebel, Ain't she sweet en het Mills Brothers-succes Up a lazy river wel een beetje bleekjes af.
        Gelukkig is die melige helft niet voldoende om de plaat als geheel te torpederen, want in zijn hoedanigheid van producer is Nelson niet in de verleiding gekomen (of er in ieder geval niet voor bezwéken) om bijvoorbeeld Wedding bells van stroperige strijkers te voorzien of Up a lazy river met het Urker Mannenkoor op te leuken. Zo mag Cliff Gallup ook op die semi-ballades gewoon lekker twangy gitaarspelen, houdt Vincent in zijn zang keurig het midden tussen een gemeende croon en een ironische snik, en is het geluid van de band net zo helder en bijna ruisend als op de rockabilly-tracks. En om die laatste nummers gaat het natuurlijk toch – en daarop laten Vincent en zijn Blue Caps de groeven behoorlijk stomen, of je het nou rockabilly of rock of rock 'n' roll noemt. Heerlijke, opzwepende, vrolijk-makende, opwindende feestnummers, een tijdloos genoegen uit de oertijd van de rock 'n' roll. Als je het zo hoort moet Vincent in topvorm een serieuze concurrent voor Elvis zijn geweest en met de rest van zijn tijdgenoten moeiteloos hebben meegekund, maar naar ik heb begrepen ging het al spoedig hierna bergafwaarts met zijn carrière, min of meer tegelijkertijd met het definitieve vertrek van Gallup.
        Beluisterd zoals gezegd op een CD van AfterHours, met daarop tevens Vincents tweede LP Gene Vincent & the Blue Caps plus de A- en B-kantjes van vier niet op officiële albums verschenen singles uit 1956 en 1957 (inclusief Vincents grootste hit, het briljante Be-bop-a-lula). Uitstekend geluid met alle ruimte voor Vincents sensuele en suggestieve stem en Cliff Gallups twangy gitaar, en ook nog eens prima geannoteerd.

Erg tof debuut van Gene Vincent, en dan mogen we zeker niet vergeten The Blue Caps te vernoemen. Er wordt namelijk erg fraai gemusiceerd, met een sterke leadgitarist in de persoon van Galloping Cliff Gallup, ritmegitarist Wee Willie Williams, (staande) bassist Jumpin' Jack Neal en drummer Be-Bop Dickie Harrell. Leuke bijnamen ook!

Het album opent meteen met een knaller, waaraan Vincent ook meeschreef. Verder volgen nog 11 patente songs, en dat zijn misschien niet de bekendste, maar wel gewoon erg goeie nummers. Wat me vooral opvalt, is dat Gene Vincent met zijn stem nogal wat kanten op kon, en daar optimaal gebruik van maakt. Wat mij betreft, doet ie niet veel onder voor generatiegenoten als Elvis Presley en Buddy Holly.

4 sterren