House of Pain - Same as It Ever Was (1994)

Hip-hop met een hoog party-gehalte. Geen hits als "Jump Around" deze keer, maar over het geheel gezien wel een stuk beter album dan hun eerste. Ben benieuwd of er ooit nog een reunie komt nu Everlast en Diamond D het zonder elkaar ook prima doen.

Danny Boy bedoel je denk ik, Diamond D is iemand anders.

hehe, Ik bedoelde eigenlijk DJ Lethal. Zijn echte naam is Leor Dimant, vandaar mijn vergissing
Wat ids er eigenlijk gebeurd met Dannyboy? daar heb ik nooit meer wat van gehoord..

Nee, ik heb ook geen flauw idee.

Ook weer een leuke album. Wel beter dan de vorige. De nummers klinken lekker groovy. Dit is gewoon de ultieme album. Als je gangsta of hiphop-liefhebber bent, kan ik jullie deze aanraden. Gewoon eens luisteren en je hebt er absoluut geen spijt van

4,5

Trouwens: er ondbrak misschien iets bij nummer: Same As It Ever Was: Waar is het tussenspel?? en ik dacht nog dat Cypress Hill ook aan het eind van de nummer iets zong.

Heb dit album helemaal stuk gedraaid. Samen met wat vrienden kenden we hele lappen tekst uit het hoofd. 13 jaar later is enkel deze blijven hangen:

"When I die, bury me
Hang my balls on the cherry tree,
Let them get riped and take a bite and if they don't taste right then don't blame D!"

komt uit "I'm a Swing It" geloof ik....

Een 4 voor mij....

house of pain is eigenlijk best interessant. bijna iedereen kent jump around, er zijn echter maar weinig mensen bekend met de albums die house of pain heeft uitgebracht. toch verwonderlijk, aangezien het nog goede albums zijn ook. house of pain is niet de eendagsvlieg die het doet lijken. same as it ever was is voor mij het beste van house of pain. lekkere energieke beats met een hoog meeschud gehalte.

Tof albumpje voor tussendoor: altijd beetje in dezelfde lijn. Gelijkaardig tempo, zelfde formule'tje met een bass die herkenbaar blijft doorheen het hele album en Everlast zijn ruwe stem met simpele teksten. Er zit gewoon zowel in beats als raps te weinig afwisseling. Everlast heeft een erg vette, commanderende en ruige stem, maar zijn flowschema verandert te weinig en de inhoud is vaak nietszegged. De beats klinken erg dope maar na 3 nummers wordt het wat voorspelbaar.

3*

geen echt uitgesproken favo's, want het niveau is hier erg gelijkmatig verdeeld.

master album tops, im a swingt it, back from the dead, still gotta lotta love.

Kan ik trouwens nog die Soul Assassins remix van het nummer Same as it ever was ergens vinden.?

De ruige stem van Everlast in combinatie met de melancholisch aandoende, jazzy samples over een aantal keiharde beats werkt voor mij prima.
De blanke rock achtige attitude van HOP in de slipstream van oa Cypress Hill maakte de harde hip-hop toegankelijk voor blanke puisterige metalfans zoals ik, destijds.

Zoals P Jay schreef, is dit vooral een erg consistent album. Op het gebied van productie kun je bijna van een formule spreken. De stem van Everlast is een stuk rauwer dan op hun debuut en dat werkt prima. Ik heb deze in de beginfase dat ik hem kocht helemaal grijs gedraaid. Nu valt hij voor mij in de categorie eens in de 4 maanden een keertje opzetten en dan weer terug in de kast. Ik vind het een goed album, maar wegens de weinige afwisseling, minder langdurig te luisteren dan hun debuut.

Beter dan het debuutalbum met als hoogtepunten voor mij Back From The Death, Same As It Ever Was, maar vooral It Ain't A Crime.

I'm a swing it en Back from the dead zijn inderdaad topnummers, maar persoonlijk vind ik On Point ook echt een topnummer. Beide albums van deze heren kan ik zeer waarderen en luister ik dan ook vaak. Bij dat andere album heb je dan Jump Around en Shamrocks & Shenigan of zoiets;), maar ook nog Put on your shit kickers, Top of the morning to ya, House of Pain anthem enz..... Dus zeker geen eendagsvliegen en die discussie heb ik al heel vaak gevoerd, haha.

Samen met Cypress Hill (Black Sunday) trendsettende super hip hop band met dito album uit de eerste helft van de jaren negentig. Geen chickies, pooiers of ander ego-trippin' en ghetto geneuzel, maar gewoon goede meeslepende melodieuze en opzwepenede tijdloze hiphop muziek. Na het pioniersstadium uit de jaren tachtig (Beastie boys, Run DMC, LL Cool J) en het mainstream stadium vanaf eind jaren negentig (Snoop Dogg, Eminem, 50 Cent) vormt deze episode (in de woorden van Dr. Dre) het absolute hoogtepunt van het hip hop genre...

Een waardige opvolger van hun debuutalbum al vind ik die ietsje beter.

En die reunie is er :d

Zonet dit album als nummer één aangeduid in mijn top 10. Het is reeds maand na maand dat ik deze plaat afspeel en ik kan er werkelijk geen genoeg van krijgen. De zware melancholische beats afgewisseld met de 'funky sounds' raken in mijn oren nog afgezaagd. Hoewel de teksten zeker niet al te hoogstaand te noemen zijn, doet Everlast het allesbehalve slecht. De beats in combinatie met zijn unieke zware, ruige en agressief klinkende stem maakt dit geheel zo goed dat wanneer ik dit afspeel instant vrolijk word. Beste nummer is Keep It Comin' (die bas en de koele manier waarop Everlast zijn zeg doet), Back from the dead, it ain't a crime, on point etc. Elk nummer is gewoon top, het ene al wat meer dan het andere uiteraard!

Voor mij pure nostalgie. Ik kan voorbij de botte boodschappen kijken en denken 'ach'. Want ik blijf het ergens ook leuk vinden, die brallerigheid. Tussen de sleur van alledag gewoon eens een keer heel hard 'KUT' roepen omdat ik ergens ook nog een beetje die puber van ooit ben.

Wat ik echt super vind, zijn die rammende beats die versierd zijn met gesamplede jazzloopjes. Het had een soundtrack voor Peaky Blinders kunnen zijn. Als dat Iers was tenminste.
On Point is in de Lethal Dose mix nog veel sterker dan de reguliere versie. Goed dat die er toch nog bij op is gekomen.

Het debuut van de heren heb ik destijds als puisterige puber helemaal grijs gedraaid, niet dat ik elk nummer even goed vond maar het plaatje had charme, een bepaalde speelsheid en het geflirt met Ierland had wel iets ontwapenends.
Twee jaar later kwam Same As It Ever Was op de markt, een slag serieuzer, voor mijn gevoel wat afstandelijker maar geen verkeerde opvolger. Desalniettemin heb ik hier nooit echt een klik mee gekregen.
Het zal er mee te maken hebben dat de eerste 5 songs mij nog wel overtuigen maar de plaat allengs minder wordt. Met een korte opleving van Who's the Man? werd ik er altijd met mijn haren weer bij gesleept.
Hoewel ik rap tegenwoordig amper meer kan aanhoren, iets met ontgroeid of iets dergelijks, is er niks mis met tracks als de opener, On Point, Runnin' Up on Ya' en Who's the Man.