Eddie Cochran - Never to Be Forgotten (1962)

Tijdens zijn leven bracht Eddie Cochran slechts één langspeelplaat uit, maar dít is alweer het tweede postuum uitgebrachte album, 21 maanden na zijn dood in de schappen. Helaas had Cochran zó weinig hits dat het meest succesvolle materiaal al op 12 of his biggest hits was verschenen, dus moest er voor dit album geput worden uit de nummers die in Amerika niet hadden gescoord maar in ieder geval in Engeland nog bescheiden hitjes waren geworden, plus wat er verder nog aan B-kantjes en restmateriaal voorhanden was. Dus krijgen we een bizarre lappendeken met een paar ballades in de stijl van Elvis ("Lonely is the bird without a tree / And lonely is the sailor without the sea", uit Lonely), de extreem zware Milk cow blues die de riff van Hoochie coochie man "leent", een swingende versie van het traditionele Boll weevil, en enigszins overbodige covers van Little Richards Long tall Sally en Elvis' / Carl Perkins' Blue suede shoes.
        Maar ook is daar het grappige verslag van Eddie's Weekend, de vervormde gitaar van Nervous breakdown, de proto-soul van Little angel en het verhalende Twenty flight rock waarin Eddie klaagt dat de lift in het flatgebouw van zijn vriendinnetje kapot is zodat hij twintig trappen op moet lopen om bij haar te komen, en "When I get to the top, I'm too tired to rock", uh huh. Dit is kortom een bizar allegaartje dat niet zou mogen werken, maar de soms verrassend moderne arrangementen, Cochrans rauwe stem en zijn altijd aanwezige gevoel voor humor maken toch van bijna elk nummer iets speciaals. 12 nummers, 25 minuten pret, ook al staat er dan geen Summertime blues of Somethin' else of C'mon everybody op – wat een leuke periode was dit toch, en wat was Eddie Cochran een leuke en uitbundige performer.