Doves - Lost Souls (2000)

Ik hoorde het nummer 'The Man Who Told Everything' net langskomen op televisie. Wat een pracht van een nummer, wat een sfeer!

Doet mij inderdaad denken wat denken aan Elbow, maar toch ook wat aan The Fray.

Heerlijke plaat. Kan zo mijn top 10 in, dat doet ie dan ook..

Ik ken alleen de nieuwere platen van Doves, maar daar moet ik snel verandering in brengen. Een paar weken geleden werd ik door mijn broertje in kontakt gebracht met The Cedar Room en ik kan niets anders zeggen dan:

Het is toch wel een groeiertje, dit album. In het begin sprongen vooral Firesuite, Sea song en Catch the Sun er voor mij uit, De rest vond ik wel aardig, maar zeker in vergelijking met opvolger The Last Broadcast wat simpeltjes; langzamerhand gaan de andere nummers me toch ook pakken. Van 3,5 naar 4* dus.

Mooi verwoord, zo denk ik er zelf namelijk ook wat over. Ondanks dat ik Coldplay zeer kan waarderen, ben ik er inmiddels wel wat klaar mee. De minder bekende nummers en het eerste album doen mij nu het meest in ieder geval. Maar via Coldplay ben ik wel in aanraking gekomen met Elbow, naar mijn mening ook een stuk sterker dan Coldplay, met muziek waar je volledig in kan wegdromen.

Via Elbow vervolgens bij Doves gekomen. Uit ervaring, bij Elbow in ieder geval, weet ik dat deze muziek alleen maar groeit (the Seldom Seen Kid heb ik grijsgedraaid en beschouw ik als het beste album van deze eeuw). Maar ook zo'n bij de eerste luisterbeurten van dit album weet ik wel dat het goed zit. Er heerst een erg relaxte sfeer en dat dromerige van Elbow kan ik ook hier waarderen. Natuurlijk springen er een aantal nummers uit, maar dit kan over een maand weer volledig zijn omgedraaid.

Waar ik bij Elbow begonnen ben met het laatste en recente Seldom Seen Kid, luister ik Doves in chronologische volgorde. De andere drie albums zullen zeker nog volgen, maar voorlopig red ik me hier wel even mee!

Nogmaals bedankt MuMu-gebruikers, voor het ontdekken van beide bands haha!!

Nestul, een erg herkenbaar verhaal...

Zowel Doves als Elbow hebben iets verslavends.. Dit album heeft een mooie sfeer. Het is onmogelijke om de hele discografie in één keer goed te beluisteren. Ik heb de Doves leren kennen via Kingdom of Rust. Dat ene nummer dan.. Ze hebben een grote varieteit aan losse nummers, maar weten wel steeds een bepaalde sfeer op te roepen. Wanneer je het hele album luistert dan.

Elbow is ook van grote klasse...

Is dit album ook meteen het beste om mee te beginnen als Doves leek?

Je kunt met praktisch elk album beginnen...maar deze is dan wel mooi de beste. Het is vooral, bij elk album uit de Doves-catalogus, belangrijk om het album de tijd te gunnen. Er zit een hoop herhaling in, dus de 60 minuten zullen op het eerste gezicht wat lastig uit te zitten zijn, denk ik. Het is geen popmuziek die hard om je aandacht schreeuwt ofzo. Het is meer een volledige ervaring. En wat voor één!

Fijn zo snelle reactie! Ik ga meteen langs de platenboer !

Bezig met mijn eerste luisterbeurt van dit album. Ik heb heel lang getwijfeld of dat ik Doves nou leuk vond of niet, want instrumentaal en de 'sfeer' vind ik prachtig, echter kan mij het vocale gedeelte van de 2 heren nog niet echt boeien. De stem van de 'echte' leadzanger is vrij laag (ongeveer vergelijkbaar met Elbow en Editors denk ik) en af en toe wat zeurderig. Veel mensen vergelijken Elbow met Doves en dat was ook meteen mijn struikelpunt, want ik vind Elbow namelijk niks. Het verschil is dat de Doves instrumentaal beter zijn, melodieuzer, meer sfeer creeëren. Maar, vooral op dit album is de stem ondergeschikt aan het instrumentale gedeelte en dat bevalt mij zeer. Voor alle duidelijkheid: vocaal is het echt niet slecht, alleen mijn voorkeur gaat er niet naar uit.

Hele herkenbare reviews op dit album. Ook ik ben via Elbow, en reviews daar, bij deze band uitgekomen en geniet volop van hun prachtige albums. Deze springt qua sfeer voor mij net iets boven de anderen uit.

The Cedar Room, The Man Who Told Everything, Sea Song, maar ook Firesuite... Dit album hoort in m'n top 10, en dat ga ik meteen regelen.

Nou, Elbow vind ik niet veel aan. Doves vind ik stukken beter. En op dit album is Sea Song de grote favoriet. En ja, dit album heeft wel de meeste sfeer.

Ik snap die vergelijking met Elbow niet.
The DOVES zijn the Doves.
Elbow is anders.
En Coldplay hoor ik er al helemaal niet in terug.

Gek dat deze band niet bekender is. Want slechts weinig
-ruiger dan Coldplay
-poppier dan Radiohead
-verfijnder en melodieuzer dan Editors
-ingetogener dan Starsailor
en dan heb ik toch een aardig grote groep muziekliefhebbers genoemd?

Deze plaat bestaat bovenal uit heel stemmige dream- en britpop. Het bevat sterk uitgedachte melodieën en zanglijnen. Dat vormt een mooie basis. Deze plaat heeft echter wat extra's en dat zijn de invloeden vanuit psychedelische tijden, zoals Pink Floyd en Sgt. Pepper van The Beatles. Luister bijvoorbeeld eens naar het titelnummer. Wat mij betreft heeft dit album geen zwakke broeders, maar wel enkele absolute uitschieters: Firesuite, Sea Song, Catch the Sun en The Cedar Room.

Deze plaat houdt me in zijn greep. Dat betekent wederom een verhoging. Maximale score!

Dit album is maar weinig in trek de laatste jaren? Wellicht vanwege de discussie hierboven over Coldplay? Trek je er niks van aan. Dit is veel spannender. Britpop, dreampop maar ook liefhebbers van een beetje neo-psychedelia moeten hier toch pap van lusten!?

En inmiddels ook interessant voor de vinyl liefhebber, want er is een uitstekende reissue op 2LP uit 2020. Een mooie zware persing met een fraai geluid.

Ook van andere Doves albums zijn recente reissues op vinyl.