Wim De Craene - Brussel (1975)

Heerlijk album dat de missing link is tussen de oudere protestsongs/kleinkunst en de prille Vlaamse rock waar Wim De Craene enkele tijdgenoten volgt als Kris De Bruyne en Raymond van het Groenewoud. Het bekendste nummer is natuurlijk Rozane, één van de grootste parels uit de Belgische muziekgeschiedenis. Maar dat wil niet zeggen dat de rest vullers zijn. De rest van het album is wat ondergesneeuwd helaas en onterecht. Want de teksten van De Craene zijn altijd boeiend om te luisteren. Je hoort wel hier en daar de semi-politieke sneer, eigen aan de tijd. Over het algemeen zijn het gewoon leuke verhaaltjes met een (al dan niet elektrische) gitaar in de begeleiding. Het is veel meer dan de brave kleinkunst die we in Vlaanderen veel kennen.