Nick Nicely - Psychotropia (2003)

Britse psychedelica van een cultheld die ooit een piepklein hitje in Nederland scoorde (DCT Dreams).

Deze CD verzamelt zijn werk van 1978 tot eind 90er jaren. Het nieuwere werk vind ik persoonlijk wat minder. De 2 singles DCT Dreams en Hilly Fields zijn het best, ondanks de bordkartonnen produktie. Hilly Fields is duidelijk door The Beatles (m.n. The Walrus) beinvloed.

Deze keer was het de beurt aan Ceasar in mijn topic en werd dit album uitgekozen. Ik voel het niet voor 100% (lees: geen 5*-plaat), maar zeker wel voor 75%. Waar Ceasar vertelde dat ik het meerdere luisterbeurten moest gunnen (wat ik sowieso al doe), waarop hij dus bedoelt dat het een groeier is, beviel me dit eigenlijk direct al wel. Mooie, af en toe dromerige, instrumentatie dat me af en toe deed denken aan de niet bestaande voorloper Gorillaz. De zang van Nicely (ik dacht af en toe meer zangers/zangeressen te horen, maar kan me vergissen) vind ik ook vrij goed, maar hij is niet de beste zanger. Heb er eigenlijk niet al te veel woorden voor gezien ik vrijwel niets weet over deze zanger/plaat, maar ga het sowieso een mooie 3,5* geven. O ja, mijn favoriet: On the Beach (The Ladder Descends) .

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Ceasar:

Ik zit nu midden in mijn examens, waardoor ik even wat anders aan mijn hoofd had en het een tijdje geduurd heeft voordat ik hier een bespreking van kon geven. Door de omstandigheden heb ik ook weinig tijd gehad om albums in hun geheel te beluisteren en dit dus ook weinig gedaan. Wel heb ik geregeld losse nummers of stukjes van albums langs laten komen. Als ik dat deed betrof het niet zelden een nummer of deel van dit album.

En dat is niet omdat ik er zo snel mogelijk vanaf wilde zijn: de frisse mix van electropop en Beatlesque psychedelica doet het namelijk goed bij mij. Het past overigens ook uistekend bij het hete zomerweer van het moment. De sound doet mij ergens wel wat denken aan een wat ‘ouder’ klinkende variant van MGMT, en dan met name hun album Oracular Spectacular. Het is dan ook moeilijk dit album in een bepaalde tijd te plaatsen, dit overigens niet omdat de nummers uit verschillende tijden komen, dat verschil kan ik namelijk maar moeilijk horen.

Hoe dan ook, we hebben hier doorgaans te maken met behoorlijk catchy popnummertjes waarbij de sfeer niet uit het oog wordt verloren. De dromerige, zachte stem van Nick Nicely zelf, vaak ook bewerkt, bijvoorbeeld met echo’s, om dit effect te vergroten, past dan ook uitstekend bij de sfeer van het album. Dromerig is dan ook wat dit album is, het tempo ligt vrij laag en het geheel is erg rustig. Deze sfeer wordt over het hele album goed doorgezet, het is duidelijk dat Nick Nicely in de twintigtal jaar waaruit deze nummer afkomstig zijn weinig is veranderd qua stijl. Het gevolg is dat dit album toch als een geheel aanvoelt.

Ondanks dat het niveau redelijk constant is, kent het wel duidelijke hoogtepunten. Sowieso is het begin duidelijk het sterkste: De eerste vijf nummers, met mijn favoriet, de opener Hilly Fields (1892), zijn stuk voor stuk opvallend sterk. Hierna treedt er wel enige wisselvalligheid op. Met name in het middenstuk, met onder andere Heaven’s Gate, met een vervelende stembewerking, en het nogal saaie Remember, is wat minder, al wordt het nergens slecht. Hier staat dan wel weer het pakkende D.C.T. Dreams en het lome maar ronduit mooie The Other Side. Verder verdient het uiterst sfeervolle 1923, het langste nummer op het album, ook absoluut een vermelding.

Mijn conclusie is dat dit een erg fijne verzameling nummers is, maar dat dit wel zo’n album is waar ik in de toekomst eerder een paar losse nummers of een stuk van zal beluisteren dan het album als geheel. Dat het geweldige muziek bevat staat verder buiten kijf, dus een fijne ontdekking is het zeker, waarvoor ik Ceasar dank.

3,5*

Het heeft natuurlijk zijn jaren 60 en 70 invloeden, maar ik vind het toch wel heel typisch muziek uit begin jaren 80.

Verder mooie recensie, kan ik me wel in vinden.

Nou moet ik zeggen dat ik niet bepaald een expert ben als het op de jaren 80 aankomt, dus misschien vandaar. Maar inderdaad, ik vond het behoorlijk als '60's/begin '70's muziek klinken, maar dan met een boel modernere effecten, vandaar.

En dank je

Rond 1980 hoorde ik D.C.T. Dreams op de radio en later kocht een vriend van mij het singeltje (uit een opruimingsbak). Het nummer is altijd in mijn hoofd blijven zitten en zo nu en dan zocht ik de laatste jaren weer eens even op internet of er een cd van Nick Nicely te krijgen was. Helaas, of uitverkocht of voor schrikbarende prijzen.
Drie weken geleden bood een Engelsman de cd aan voor een luttele 9 pond via Amazon. Gelijk besteld en sinds de cd in huis draait hij zeer regelmatig in de cd-speler.
Natuurlijk is het mooie D.C.T. Dreams het nummer wat mijn interesse wekte maar er staan veel meer andere mooie nummers op deze verzamelaar van zijn werk tussen 1978 en 2004. Hilly Fields, Treeline en 49 Cigars zorgen voor een geweldige opening. Ik hou wel van al die geluidseffecten die in deze nummers zitten. Muzikaal zit het echter ook goed in elkaar.
Daarna wordt de muziek wat wisselvalliger maar niet minder boeiend. Qua geluidsopnamen wisselt het ook sterk. Sommige (latere!) nummers zijn zo vervormd opgenomen dat het lijkt alsof ik een vaak gedraaide elpee op heb staan met een lading stof aan de naald.

Andere opvallende nummers zijn ondermeer The Other Side en 6B Obergine. Wat ook duidelijk wordt is dat Nicely het graag over jaartallen heeft in zijn nummers en dat hij zo nu en dan even een sample uit D.C.T Dreams ergens tussendoor gooit.

Ik koop nog wel eens cd's van artiesten uit de jaren '70 en '80 . Maar het is al weer even geleden dat ik een album kocht waar ik mij zo thuis bij voelde.

De cd is overigens heruitgebracht in 2010 onder dezelfde naam, dezelfde tracklisting maar met een andere hoes. Er staat dan één nummer extra op, track 19: Marlon. Ik heb de 2004 versie.

Vorig jaar is er stilletjes een nieuw album uitgekomen van deze beste man. Ligt erg in het verlengde van dit album.