Nick Nicely - Psychotropia (2003)

Britse psychedelica van een cultheld die ooit een piepklein hitje in Nederland scoorde (DCT Dreams).

Deze CD verzamelt zijn werk van 1978 tot eind 90er jaren. Het nieuwere werk vind ik persoonlijk wat minder. De 2 singles DCT Dreams en Hilly Fields zijn het best, ondanks de bordkartonnen produktie. Hilly Fields is duidelijk door The Beatles (m.n. The Walrus) beinvloed.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Ceasar:

Ik zit nu midden in mijn examens, waardoor ik even wat anders aan mijn hoofd had en het een tijdje geduurd heeft voordat ik hier een bespreking van kon geven. Door de omstandigheden heb ik ook weinig tijd gehad om albums in hun geheel te beluisteren en dit dus ook weinig gedaan. Wel heb ik geregeld losse nummers of stukjes van albums langs laten komen. Als ik dat deed betrof het niet zelden een nummer of deel van dit album.

En dat is niet omdat ik er zo snel mogelijk vanaf wilde zijn: de frisse mix van electropop en Beatlesque psychedelica doet het namelijk goed bij mij. Het past overigens ook uistekend bij het hete zomerweer van het moment. De sound doet mij ergens wel wat denken aan een wat ‘ouder’ klinkende variant van MGMT, en dan met name hun album Oracular Spectacular. Het is dan ook moeilijk dit album in een bepaalde tijd te plaatsen, dit overigens niet omdat de nummers uit verschillende tijden komen, dat verschil kan ik namelijk maar moeilijk horen.

Hoe dan ook, we hebben hier doorgaans te maken met behoorlijk catchy popnummertjes waarbij de sfeer niet uit het oog wordt verloren. De dromerige, zachte stem van Nick Nicely zelf, vaak ook bewerkt, bijvoorbeeld met echo’s, om dit effect te vergroten, past dan ook uitstekend bij de sfeer van het album. Dromerig is dan ook wat dit album is, het tempo ligt vrij laag en het geheel is erg rustig. Deze sfeer wordt over het hele album goed doorgezet, het is duidelijk dat Nick Nicely in de twintigtal jaar waaruit deze nummer afkomstig zijn weinig is veranderd qua stijl. Het gevolg is dat dit album toch als een geheel aanvoelt.

Ondanks dat het niveau redelijk constant is, kent het wel duidelijke hoogtepunten. Sowieso is het begin duidelijk het sterkste: De eerste vijf nummers, met mijn favoriet, de opener Hilly Fields (1892), zijn stuk voor stuk opvallend sterk. Hierna treedt er wel enige wisselvalligheid op. Met name in het middenstuk, met onder andere Heaven’s Gate, met een vervelende stembewerking, en het nogal saaie Remember, is wat minder, al wordt het nergens slecht. Hier staat dan wel weer het pakkende D.C.T. Dreams en het lome maar ronduit mooie The Other Side. Verder verdient het uiterst sfeervolle 1923, het langste nummer op het album, ook absoluut een vermelding.

Mijn conclusie is dat dit een erg fijne verzameling nummers is, maar dat dit wel zo’n album is waar ik in de toekomst eerder een paar losse nummers of een stuk van zal beluisteren dan het album als geheel. Dat het geweldige muziek bevat staat verder buiten kijf, dus een fijne ontdekking is het zeker, waarvoor ik Ceasar dank.

3,5*