Wah! - Nah = Poo - The Art of Bluff (1981)

Pete Wylie deed mij altijd denken aan een kruising tussen Ian McCullough (Echo and the Bunnymen) en Fad Gadget (Frank Tovey), of aan diezelfde MCCullough met een tikje Jaz Coleman (Killing Joke). Pete Wylie was de voorman van Wah! band die onder meerdere namen heeft gewerkt.

Bij Wah! of the Mighty Wah! werd de boosheid, de verontwaardiging over 'la condition humaine' niet onder stoelen of banken gestoken: "you'r learning the ways of the world kid" (Yuh Learn van de tweede plaat).

Bij tijd en wijle doet dit aan de eerder genoemde E&TBM denken, met een sterke punky invloed. De tweede kant van de lp, met tracks 6, 8 en 9 vind ik de beste.

Dit is een echte aanbeveling voor iedereen die van Killing Joke, Echo & The Bunnymen, Comsat Angels en The Sound houdt.

Dit blijft een plaat vol energie: met name Some Say, The Seven Thousand Names of Wah, Sleeppp, Seven Minutes to Midnight en The Death of Wah.

Het verbaast me echt dat hier zo weinig mensen op af komen. 'Wavies' met een beetje rockhart of punkgevoel zouden dit zo naadloos kunnen oppakken. Mijn twee favorieten zijn de twee met 'seven ' in de titel. Ok, het is een beetje spierballenmuziek - maar waarom "Theatre of Hate" (Westworld) dan zoveel meer stemmen scoort is mij een raadsel. Deze muziek leunt veel meer op gitaarlijnen, bas en beukende drum.

Of komt het wellecht omdat master Wylie te veel namen voor zijn gezelschap heeft gehanteerd - Wah!, Wah Heat! etc?

Ik snap het ook niet. Rauw en energiek lekker plaatje.

Ik ken van dit album alleen het nummer "Some Say" - ooit een keer op een cassettebandje opgenomen - en ik vind dat nog steeds een ijzersterk nummer. Misschien dit hele album maar eens een keer gaan beluisteren.

Nu hier, wave dag-topic in teh spot.

U wilt horen? Wij draaien

Hmhmhm... eigenlijk een beetje zonde hoor. Ik ken maar weinig wavebands die zo'n krachtig geluid hebben, maar wat mij betreft zijn de songs gewoon net even niet sterk genoeg om een hoog cijfer te rechtvaardigen. De singles die ik van ze ken (Better Scream, Hey Disco Joe en Story of the Blues) zijn werkelijk subliem. Hier staan goede tracks op (opener, afsluiter...), maar dat niveau houdt de band niet overal vast. Toch een fijn plaatje wel, maar ik had op een 4.5* gehoopt en die zit er hier gewoon echt niet in...

Komende vanaf the Dire Straits via U2 klonk dit voor mijn toenmalige puberoortjes bijna als punk. Dat is het niet, want daar is Wah! te melodieus voor en ontbreekt het nihilisme te zeer. Maar van alle 'doom & gloom' bands van begin jaren tachtig was dit wel het meest 'sturm und drang'. Niet super subtiel maar voor de afwisseling, na b.v. the Comsat angels toch wel heel lekker. En toen ik hem onlangs na lange tijd weer eens opzette vond ik hem nog steeds wel behoorlijk goed. Dus rond ik naar boven af met 4,5 sterren.

Jammergenoeg zijn de meeste ( Mighty ) Wah ! albums OOP, ik zou er wel eens een paar lusten. Deze en A Word To The Wise Guy smaakten me prima damaals ......

Toen ik deze plaat kortgeleden weer eens draaide besefte ik dat ik hem misschien wel al twintig jaar niet meer gehoord had, maar ik was er nog geen noot van vergeten, van de onheilspellend cirkelende synthesizer aan het begin van The wind-up (als ik dat intro zou horen zonder te weten welk schijfje in de CD-lade ligt zou ik twijfelen tussen Nah=poo en Japans Quiet life) tot en met het citaat uit Everybody's talking in The death of Wah!. En eerlijk is eerlijk, dit is ook niet een plaat die je snel vergeet, met die jachtige arrangementen, die bezeten zang en die af en toe ijzersterke en zeer dwingende melodieën. Wat ik echter helaas ook niet vergeten was is de hermetische produktie, zwaar leunend op tribal-drums (in mijn herinnering is er nauwelijks een bekken of hi-hat op deze plaat te horen) en een grommende bas als ondersteuning voor de zang, en met ondergeschikte rollen voor gitaar, piano en orgel. Allemaal niets op tegen, maar de sfeer op deze plaat werkt daardoor nogal claustrofobisch en verstikkend, zodat ik dit album ondanks de evidente kwaliteit niet graag (en in ieder geval zeker niet váák) draai, zoals blijkt uit die twee decennia radiostilte. Bewondering en respect dus, maar ook voorzichtige afstand. Desalniettemin één van de beste en meest indrukwekkende platen uit het qua alternatieve Britse muziek toch al niet misselijke 1981 (Faith, Anywhere, Architecture and morality, Sons and fascination / Sister feelings call, Tin drum, Movement, Speak & spell, Journeys to glory, Still, Rage in Eden, Heaven up here (mijn toenmalige #1 van het jaar) en Author! author! (mijn huidige) – maar met minder dan 20 stemmen haalt Nah=poo de MusicMeter-top-50 van 1981 niet eens...). Favoriete nummers : Mission impossible, Somesay (met die boos proestende trompet –althans ik dènk dat dat het is wat ik hoor– en die riff die zo sterk aan Peter Gunn doet denken) en het angstaanjagende Seven minutes to midnight. De bonustracks zijn niet onaardig, en geven in het geval van Seven minutes to midnight een aardig inzicht in het verschil tussen een sterk basisidee (met een uitstekende maar helaas uitgefade gitaarsolo) en een briljante definitieve versie.

Fijn review, BoyOnHeavenHill. Als je nou voortaan alinea's gebruikt zou ik in elk geval een iets blijer mens worden, want dan leest het net even een stuk makkelijker weg.

Met Ian McCullough (zang) en Julian Cope (bass) vormde Pete Wylie gedurende enkele maanden in 1977 The Crucial Three. Invloeden van THe Bunnymen en Teardrop Explodes zijn er wel, maar Wylie ontwikkelde een eigen herkenbare en bijzondere sound.

Inderdaad, een claustrofobische plaat. Met uitgerekte Gang of Four-achtige gitaarpartijen, ronkende bas, oerdrums, en Wylie's stem die daar luid overheen keelt.

Toch zit het muzikaal allemaal goed in elkaar; dit is goed te horen op The Wind-Up, Mission Impossible, Somesay, The Seven Thousand Names of Wah en afsluiter The Death of Wah! (die outro!). En dan is er nog de single Seven Minutes to Midnight.

Voor liefhebbers van andere schreeuwen-rondom-de-vulkaan-muziek, en voor liefhebbers van The Teardrops Explodes en Echo & The Bunnymen, al waren die beiden een stuk subtieler in hun instrumentatie.

Na de sfeervolle, zweverige opener The Wind Up, vallen de erop volgende nummers op kant A wat tegen. Ik vind ze te weinig van elkaar te onderscheiden en hoor vooral Teardrop Explodes erin terug. Ook ben ik geen liefhebber van de schelle, lawaaiige gitaar en feedback in Why D'You Imitate The Cutout en Mission Impossible.

De B-kant vind ik een heel stuk beter; Die begint al met het quasi-instrumentale The Seven Thousand Names Of Wah waar naast de gitaarnoise ook een mooie gitaarmelodie te horen valt.
Sleepp is fijne post-punk met overtuigende zang al wordt het einde wat te druk.
Op afsluiter The Death Of Wah Parts One & Two keren ze terug naar het sfeervolle geluid van de opener.

Bekendste nummer Seven Minutes To Midnight doet mij vooral aan The Jam denken en is voor mij het mindere nummer van kant B.