Nits - Doing the Dishes (2008)

Voorlopig dan toch niet, vnv laat ik hem wel nog eens spelen...

Eerste ernstige beluistering net achter de rug.
Een cultuurshock. Nits jam-along-songs.

Een vette jam is daarom nog geen heerlijke confituur.
Doint the Dishes: huis- tuin- en keukendeuntjes zijn het niet echt.

Hier moet ik aan wennen: draaien en herbeluisteren.

Ik denk aan de rechtstreeks op band gepatste jam
van In the Dutch Mountains. Maar toen hoorde ik songs.
Hier zit veel galm op de snaren ...

The Flowers vond ik meteen goed raak.
Ook Heart van Stips is nu al een juweeltje.

En dan hier en daar een herkenbare flard.
We komen hier later beslist op terug.

Ik moet toegeven dat deze plaat niet zo sterk is als vele voorgangers. Ik haalde nogal vlug die loftrompet boven, had ik beter niet kunnen doen. Veel probeersels, wat steviger dat wel, maar toch beklijven vele songs me niet echt zo.
Iets te vlug blij geweest hiermee, denk ik dan. Ik heb er een vol punt afgehaald, zo bijzonder vind ik deze plaat niet, neen.
Dan is Strawberry Wood toch echt sterker hoor, alhoewel die ook niet meer het niveau van bijvoorbeeld Ting of In The Dutch Mountains haalt.

Voor mijn part mogen ze minder productief worden, en de boel wat laten rusten.
En misschien binnen een jaartje of twee nog eens met een echt heel sterk album voor de pinnen komen?

Eigenlijk bedoel ik dus precies dit!

Ik gaf nog 3,5 voor deze en 2,5 voor Strawberry Wood. Moet ze nog eens draaien om te horen of dat nog klopt. Doing the disches heeft toch een paar echt sterke nummers die emoties oproepen, zowel door melodie als door tekst, zoals Flowers. Die plaat stroomt nog enigszins.
Op Strawberry Wood hoor ik eigenlijk nog steeds geen uitschieters. Die plaat is als een een stilstaand watertje.

The Nits hebben eigenlijk last van slijtage heb ik de indruk. Het lijkt of ze hun beste werk proberen te herhalen zonder dat niveau te halen. Tijd om andere projecten te gaan doen misschien. Ik heb de indruk dat Henk buiten The Nits om zich meer ontplooit dan binnen de band.

Ik begrijp de aversie van bertus99 voor Strawberry Wood niet goed.
Voor mij samen met Les Nuits het album dat het best aansluiting vindt
met het oudere werk. Alsof Stips nooit is weggeweest.

Voor mij is Strawberry Wood
het meest emotioneel geladen album na Ting.

Doing the Dishes vind ik het album dat het meest
van het bekende Nits geluid afwijkt en daarom voor mij het minst beklijvend.

Als je anno 2010 van de Nits zou verwachten
dat ze nog eens wat muzikale horizonten verleggen,
dan ga je voor een album als Doing the Dishes.

Maar ik hoor ze liever waardig ouder worden in hun eigen taal.
En dan is Strawberry Wood het pefecte plaatje, nergens groots
maar bijzonder melancholisch en met aandacht voor de details.

@ bertus99, je opmerking houden absoluut steek, maar het zijn al lang niet meer The Nits, maar gewoon NITS, zonder lidwoord, ze hechten daar wel belang aan, en ik ook; dus NIts!

Zo, dat is weer eens wat anders. Weinig raakpunten, ook tekstueel met het werk dat ik ken. Maar dat is vooral oud werk. Ik hoor Dylan, Waterboys, blues en rock. Toch is hij erg leuk. The Wins is heerlijk. Meezingen tijdens de afwas.
Ik snap dat sommigen hangen aan het oude Nits geluid, maar dat is ijdel. Waarom zou een band aan je verwachtingen moeten voldoen? Ze doen wat ze willen doen en that's it. Geen marketing, gewoon lekkere muziek. Of de fans dat waarderen is van geen belang. Die pikken het of niet. Je laten leiden door verwachtingen is vrij kortzichtig. En vooral jammer, want dan mis je zoveel.

Excuses beste Father en ook alle NITS. Ik ben nog uit de tijd van The Beatles, The Rolling Stones en The Golden Earrings. Zelfs van The Who

ik vind dit 1 van hun beste nits albums

en weetje waarom

het is een stuk frisser album veel beter als de vorige no mans land blijft
een goed nummer maar er staan nog veel meer mooie nummerss op
zoals the Flowers Five end dime Yesterday en nog wel meer
de mindere nummers vind ik the twins i'm a fly en in dutch fields

Leuk en vrolijk album niet één van de beste, wijkt wat af van het Nits-Geluid (mag wel van mij) toch doet het album niet zoveel bij mij. Veel skipnummers en draai hem weinig *3.5

Geweldige up-tempo plaat, bij de eerste keer beluisteren kon ik de Nits er niet in terugvinden, met het oog dan op de voorganger Les Nuits.

Als Nitsfan moet je toch weten dat ze nooit twee dezelfde albums achter elkaar uitbrengen.

Dat is ook juist het verrassende aan hen

Stapje terug tov de vorige albums.Ik vind het allemaal wat druk klinken.En ik mis een beetje de verzorgde arrangementen.Neemt niet weg dat er nog wel genoeg valt te genieten ,al moet ik misschien accepteren dat ze platen als Ting en dA dA dA niet meer zo snel zullen maken.Deze plaat ontbeert een beetje de mooie verstilde composities waar de Nits op die voorgenoemde albums een beetje het patent op hadden.Dit is meer Up-tempo en mijn inziens past ze dat toch minder ,naarmate ze ouder worden.The Flowers vind ik hierop een uitzondering.Dat is weer een liedje met een hemelse melodie al vind ik die drums weer een beetje lomp erin komen.Het is een te goede band om echt slechte platen te maken ,maar ik voelde voor het eerst een teleurstelling na aanschaf van een Nits plaat en das een vreemde gewaarwording.Evengoed 3 en have ster.