Tangerine Dream - One Times One (2007)

Al is de verpakking niet om over naar huis te schrijven, een kartonnetje, de muziek is dat wel. Na de eerste paar noten van Sadness Of Echnaton Losing The World Child zit ik al snel in een goed verhaal. Een mooi up-tempo stuk muziek met daar doorheen mooie zang van een dame. Daarnaast is er veel te horen op deze compositie. Man daarentegen is erg gedragen en wat blijft die gitaar van Froese toch goed klinken. Het gaat nog steeds positief door merg en been. Modesty And Greed roept al snel iets filmisch op. Het gebrukte ritme doet sterk denken of Christopher Franke weer van de partij is.

Loved By The Sun is bekend van de soundtrack Legend waar het gezongen wordt door Jon Anderson. De instrumentale versie op dit album mag er ook zijn. Heerlijke gedragen klanken en de fraaie gitaar van Froese. Gleeful Poets Crying Softly begint met mooie rollende patronen. Later is er een geschoolde stem te horen waardoor het prima zou passen op de Dante trilogie. De gebruikte toonsoort daarentegen doet me denken aan iets van het album Goblins Club. Hoe dan ook het is een mooi stuk muziek. Met pater stemmen begint Daughter Of Time, waarna een mooie vrouwenstem is te horen. Ook dit doet me denken aan iets anders van Tangerine Dream. Hetgeen niet erg is, want Edgar heeft met zijn band al het nodige gemaakt. En wat nu de gehoorgang in gaat is uiterst stemmig te noemen.

Met andere woorden de afgelopen 39.22 minuten heb ik opnieuw erg mooie muziek voorbij horen komen van Tangerine Dream. En of je het nu uit karton of plastic haalt wat maakt het uit, het resultaat is wat geldt.

Fijn tussendoortje van TD. Het begint vrij overtuigend met het vlotte en sterke "Sadness Of Echnaton Losing The World Child". Mede door de herkenbare gitaarlijnen van Edgar Froese en de smaakvolle zang een lust voor het oor. Overigens doet dit nummer me ook sterk denken aan het recente, meer chill out-achtige werk van Mike Oldfield. Als alleen maar het herkenbare gitaargeluid van Edgar vervangen zou zijn door die van Mike, zou dat voldoende zijn geweest. Zeker geen verkeerd nummer, deze opener...

Een goede zet om "Man" in deze instrumentale versie te presenteren. Een rustig, mooi voortkabbelend nummer met wederom mooie gitaarharmonieën van Herr Froese. De vocale versie prijkt op Madcaps Flaming Duty...

"Modesty and Greed" klinkt best lekker en doet me ritmisch gezien denken aan "Ride on the Ray". Hoewel het nummer wat weinig karakter heeft, is het toch wel aardig om naar te luisteren en de gitaarsolo's van Froese doen een hoop goeds.

"Loved by the Sun" is OK in deze instrumentale uitvoering, maar niet meer dan dat. Iets van de magie van de originele versie met daarbij de kenmerkende zang van Jon Anderson, gaat een beetje verloren in deze versie.

De laatste 2 nummers lijken wat meer op improvisatie te berusten en zijn 2 redelijke, typische TD-nummers, waar vooral de verschillende zangstukken in opvallen, die in dit geval door een sampler gegooid zijn. Wat experimenteler van aard, laat TD zich op deze stukken van een wat moeilijkere kant zien. Persoonlijk vind ik het niet slecht klinken, maar de nummers weten me nou ook niet geheel van begin tot eind mijn oren gespitst te houden.

Blijft over een zeer prettig schijfje in een cupdisc-formaat. Geen hoogvlieger, maar het houd je als liefhebber voor bijna 40 minuten even lekker bezig.