The Breeders - Mountain Battles (2008)

The Breeders zijn terug? In welke bezetting? Ben benieuwd.

Kim en Kelly Deal, drummer Jose Medeles en bassist Mando Lopez.

Ze schijnen ook weer te gaan touren.....

Lowlands 2008?

! wel wel wel, zeer benieuwd toch wel

wel wel wel

Bij The Breeders ben ik na album nummer 2 afgehaakt. Overigens vond en vind ik dat tweede album nog steeds heel erg catchy en ik mag het nog steeds graag horen. Cannonball blijft een klassiekertje en doet me telkens terug denken aan een zeer leuke tijd.
Het vorige album heb ik wel eens een keertje gehoord op de luisterpaal of zo maar verder dan dat ben ik niet gekomen.
Daar moest verandering in komen want ik was benieuwd of ze nog steeds zo'n leuk kunstje kunnen flikken op deze nieuwe, laten we het comeback album noemen (er zit toch al weer 6 jaar tussen).
Zoals iedereen kan zien bestaat het uit zeer korte nummers die naar mijn mening erg verschillen in kwaliteit. Ik mis een beetje de stekeligheid die de liedjes voorheen nog wel eens bezaten. Die stekeligheid lijkt pas aan het einde in It's the Love boven water te komen en dan leeft het album ook wat op.
Poppy is het soms nog steeds, maar er is ook verschil tussen poppy en dan ook nog eens catchy want dat is het vaak nét niet. En dat gaat voor het hele album wel een beetje op. Er zitten leuke momentjes bij, absoluut, maar daar tegenover staan er ook te veel 'het zal wel' tussen. Voeg daar de zweverige zang bij op en je hebt een album dat best leuk is maar niet de geschiedenis in zal gaan als één van de beste albums uit 2008.
Het klinkt wat mopperig allemaal en dat is niet helemaal de bedoeling: ik heb me prima vermaakt met Mountain Battles, ik had gelukkig geen enkele verwachting en dat scheelt ook al enorm en ik ben heel benieuwd hoe anderen hier over denken.
Leuk lenteplaatje maar meer ook niet.

Voor mij is deze plaat de grote verrassing van het jaar!! Heerlijk prikkelende lo-fi sound, catchy songs, sexy zang etc. Zouden de zusjes Deal de laatste jaren naar Deerhoof hebben geluisterd? Dat hoor ik er wel in terug. Maar Deerhoof is dan weer niet in staat om een prachtige ballad als Night of Joy te schrijven, wat voor mijn gevoel teruggrijpt op de Ana/Wave Of Mutialtion-sound van de Pixies.
Jammer dat het concert in de Melkweg uitverkocht is. Had helemaal gemist dat ze zouden optreden. Maar ik ga wel voor de deur staan en proberen aan een kaartje te komen, want ik heb ze weleens eerder gezien en dat was een groot feest!

Ik vind dit een flutplaat. Sterker nog: dit is de eerste plaat die ik luister waarop elk nummer klinkt als een vullertje. Het feit dat voorganger Title TK ook al niet veel soeps was en dat er zes jaar tussen beide platen zit doet me afvragen of de dames nog weten waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Voor mij voegt dit in elk geval helemaal niets toe aan de bestaande Breeders- en Amps- output.

Ik lees hierboven een vergelijking met Deerhoof. Die band heeft echter een hele belangrijke factor die hier totaal ontbreekt: een fantastische drummer die elk nummer een stuk peper in de reet duwt en daarmee van een brok energie voorziet die hier totaal afwezig is. Elk nummer wordt voorzien van dezelfde laffe boem-tak beat die het elke kans om tot leven tot komen al ontneemt voordat het goed en wel is begonnen.

Heel even veer ik op bij het begin van het een-na-laatste(!) nummer. Eindelijk! Energie!
Maar dat wordt dan weer volkomen om zeep geholpen door de slechtste zang op het album.

Nee, een misser van de aller-pijnlijkste orde, deze Mountain Battles.

zo na een paar luisterbeurten, vind ik dit ook niet echt lekker. Klinkt allemaal aardig, maar verder dan aardig kom ik niet. Het mist vooral een randje, een randje wat bij mij toch nodig is om me geinteresserd te houden in dit soort makkelijke deuntjes. 2.5*

ik ben eens benieuwd, ik moet die derde plaat ook nog aandachtig luisteren, als de nieuwe goed is, ga ik ze beide halen

Heb je wel eens: om sentimentele redenen een plaatje aanschaffen van een bandje waar je erg goede (lees Canonball) herinneringen aan hebt. Tja, valt dat even tegen zeg. Een nietszeggend plaatje met inderdaad geen scherpe randjes. Jammer want dat maakte de muziek van de zusjes deal juist zo leuk. Typisch gevalletje van jammer maar helaas.

ik ben ook zwaar teleurgesteld in deze, ik had nu ook niet de hoogste verwachtingen, maar dit, hmm jammer, heel jammer, die tweede track bv, gaat toch nergens heen

Na al jullie kritiek valt-ie me erg mee. Nee, geen Pod, maar zoveel minder dan Last Splash of Title TK is het nu ook weer niet. Het mist een echt prijsnummer, en heeft een paar vullers teveel (en één afschuwelijk Spaans misbaksel). Maar desondanks toch prettig om weer eens iets van Kim Deal te horen.

Typisch geval van een band die weinig moeite hoeft te doen voor om een redelijk constant niveau te halen heb ik het idee.
Ze weten altijd wel een paar heerlijke nummers te schrijven; Overglazed, Night of Joy, Istanbul...

Beetje teleurgesteld. klinkt allemaal zeer inteligent, echt geen nummers die ze zo even 123 uit hun duim hebben gezogen. Maar ook geen nummers die je zo 123 kan vatten, voor mij dan. 'Here No More' is dan weer een mooi nummer.

Momenteel erg verslaafd aan German Studies, wel een nummer die Breederskwaliteit waarborgt. Verder moet het album een beetje op me inwerken, zoals eigelijk alle breedersplaten, die ik in de eerste instantie vond tegenvallen.

Ik zeg niks over mijn voorspellende gave

Wat een chagrijnige recensies allemaal, zeg.
Nee, ik vond het echt een enorm gave plaat. Serieus.
De hele toestand deed denken aan een lo-fi experimentele garage band, met een enorm sexy zangeres. De energie die van die plat uitbarst is meer een soort ondergronds aarbeving-achtig gegrom, wat in elk moment lijkt te kunnen ontploffen, dan snoeiharde in-your-face explosies als bij de yeah yeah yeahs, bvb., en dat diepe gevoel, geeft mij een heerlijke kietel in m'n buik en kippenvel. Het is een plaat die langzaam opstart, en vandaar is 't ook echt een plaat waar je geduldig naar moet luisteren. Dus het vergt zeker wel wat, het apprecieren van dit album, maar het is écht de moeite waard. Van mij krijgen ze een dikke 5, hier.

Was het in het verleden allemaal eigenlijk al flinterdun, maar wel genietbaar tot soms zelfs leuk, deze plaat raakt me nergens.
Van mij mogen ze er mee ophouden.

Nou, daar zal Kim wel heel erg blij mee zijn, want die had ze nog niet gehad voor dit album...

Hahaha, ja, nogal.

Wisselvallig als altijd. (Haar meest consistente album maakte Kim onder de naam The Amps).
Opener Overglazed is een briljant kippenvelnummer. Night Of Joy is ook erg aardig. Daarna een paar minder urgente nummers. Istanbul is ook wel weer geinig, maar de zanglijn lijkt soms erg op Bragging Party. Walk It Off is leuk. Dat Spaanse nummer en het gezapige Here No More zijn op het randje... No Way en It's The Love compenseren dat weer enigszins. Afsluiter Mountain Battles is me tot nu toe wat te melig, maar misschien dat dat kwartje nog moet vallen.

Als ik 'm een keer voor weinig ergens zie liggen, neem ik 'm wel mee voor het eerste nummer

Het zou toch mooi zijn als Kim Deal en Frank Black (Black Francis) hun krachten weer zouden bundelen.

Ik denk dat ze elkaar de hersens zouden inslaan

Is dit een grap? Mijn exemplaar staat op eBay, voor een vriendenprijs.

Deze plaat vind ik helemaal niks. Het doet me wel terugverlangen naar de tijden van "pod" en "last splash". Dat waren erg leuke Breeders platen. Dit is gewoon ongeinspireerde meuk. En het spijt me heel erg dat te moeten concluderen bij een plaat van een band die ik erg hoog heb zitten. (t/m de vorige trouwens want ook "title TK" vond ik een prima plaat)

German Studies is het enige nummer op deze plaat waar ik heel erg blij van werd