The Breeders - Mountain Battles (2008)

Ik vind dit een flutplaat. Sterker nog: dit is de eerste plaat die ik luister waarop elk nummer klinkt als een vullertje. Het feit dat voorganger Title TK ook al niet veel soeps was en dat er zes jaar tussen beide platen zit doet me afvragen of de dames nog weten waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Voor mij voegt dit in elk geval helemaal niets toe aan de bestaande Breeders- en Amps- output.

Ik lees hierboven een vergelijking met Deerhoof. Die band heeft echter een hele belangrijke factor die hier totaal ontbreekt: een fantastische drummer die elk nummer een stuk peper in de reet duwt en daarmee van een brok energie voorziet die hier totaal afwezig is. Elk nummer wordt voorzien van dezelfde laffe boem-tak beat die het elke kans om tot leven tot komen al ontneemt voordat het goed en wel is begonnen.

Heel even veer ik op bij het begin van het een-na-laatste(!) nummer. Eindelijk! Energie!
Maar dat wordt dan weer volkomen om zeep geholpen door de slechtste zang op het album.

Nee, een misser van de aller-pijnlijkste orde, deze Mountain Battles.