Jack Bruce & Robin Trower - Seven Moons (2008)

Hele fijne ouderwets klinkende blues/rock plaat van deze oudgedienden.
Beetje seventies soundje, maar dat vind ik niet zo erg.

Wat een stem en wat een bass. Herineringen aan Cream komen meteen naar boven. Het spannende basspel en de charismatische stem van Jack Bruce en het gitaarwerk van Robin Trower, de Jimi Hendrix invloed is nog steeds duidelijk te horen, zorgen voor een vrij laidback sixties-seventies rock festijn.Geweldige plaat van deze twee legenden. Het was de bedoeling dat Jack Bruce en Robin Trower (gitarist van Procol Harum) de studio zouden induiken om bonusnummers op te nemen voor de remasters jaare 80 albums B.T.L (83) en Truce (81) maar en het klikte zo goed dat ze uiteindelijk besloten om een geheel nieuw album op te nemen “Seven Moons". Ze worden hierbij bijgestaan door Gary Husband op de drums, ondermeer bekend van Level 42, John McLaughlin, Allan Holdsworth en Gary Moore.

Uitschieter zijn “Seven Moons”, “Distances Places Of The Heart”, “Just Anotherday”, “Bad Case Of Celebrity” , “Come To Me” en "I'm Home" , Songs die ook in de jaaren 70 gemaakt kunnen zijn. Deze als ook B.T.L en Truce zijn echte aanrader.

Aardige plaat, maar ik heb het allemaal al eens eerder gehoord.

Het gitaarspel in combinatie met de bass van bruce vormt een prachtige combinatie. De plaat is inderdaad vrij laid back maar heeft hele mooie bluesmomenten! Trower soleert met een ingetogenfelheid (zoals je dat alleen bij een hele ervaren gitarist kan horen: hulde) hele melodieuze blue notes. Als je er niet zo voor in de stemming bent, is het na een halfuur misschien wel genoeg. Maar dan zet je hem gewoon af, en heb je een halfuur genoten. Mij valt de mooi zuivere zang van Bruce erg op: dat is door de jaren heen niet slechter geworden (integendeel?). Deze plaat hoort bij mijn favoriten in mijn platenkast.

Op MuMe is mij aangeraden eens naar het solo werk van Jack Bruce te luisteren. Dus bij het meest recente begonnen. Gezien alle reacties over Jack Bruce zijn solo platen had ik veel verwacht.
Maar deze valt tegen. Erg vrijblijvend en gewoontjes. Klinkt best lekker want het blijft Jack Bruce. Maar het is behoorlijk middle of the road. De dagen van Cream zijn niet alleen van Clapton ver weg maar voor Jack Bruce lijkt die periode nog verder weg.

Begin eens in chronologische volgorde, vooraan dus, ik denk dat je dan enthousiaster wordt, met name Harmony Row en Out Of The Storm zijn fantastisch. Ik ken deze ook niet, kan dus niet zeggen of het beter/slechter is dan Jack Bruce van pakweg 40 jaar geleden, maar dat het anders zal klinken lijkt me duidelijk...

Je hebt helemaal gelijk. Dit is een vuller. Als fan noem ik het zelfs bagger ondanks zijn unieke stem. Ongeveer het slechtste album om mee in te stappen als men zich in Jack Bruce wil verdiepen. Tony heeft gelijk. Begin vooraan. Songs For A Taylor, Harmony Road en Out Of The Storm vind ik zijn beste albums. Vergeet daartussen Things We Like. Ik bezat ooit de goede Polydor compilatie Willpower op cd. Daarop krijg je ook een aardige indruk van zijn later solowerk. Toeslaan als je hem kunt vinden.

Uit zijn talloze samenwerkingsprojecten kies ik The Golden Palominos en zijn bijdragen aan de albums van Kip Hanrahan. Oh ja, en vergeet zijn bass niet op Berlin van Lou Reed. Maar nogmaals: de drie eerste die ik noemde, Daarom draait het. Zoals zo vaak bij die oude garde. Daarop hoor je al zijn talenten samensmelten. En dan begrijp je ook beter met terugwerkende kracht waarom hij compositorisch en met zijn basslijnen Cream bij elkaar hield tussen de geniale gek Baker en toen nog superieure solist Clapton.

Ik ga wel eens bij het begin beginnen. Daar is iedereen het hier over eens, bij start beginnen.
Waar ik Bruce wel van kan is als muzikant op een Frank Zappa plaat. Op Apostrophe geloof ik, weergaloze plaat overigens. En ik heb hem een keer live gezien wat ik tot een beetje schaamte helemaal ben vergeten. Hij speelde in 1998 in de begeleidingsband van Ringo Starr, in Essen, Duitsland.
Weet iemand de reden waarom Cream eigenlijk uit elkaar is gegaan toentertijd?.

Ja inderdaad, hij speelt bas en staat genoteerd als medecomponist van Apostrophe (het nummer) van Zappa. Dat hij bij Zappa uberhaupt aan de bak mocht, plaatst Bruce al haast in de eredivisie van het muzikantendom.

Ze zijn uit elkaar gegaan op de top van hun roem, ze waren moe van het vele toeren met Cream en ook daarvoor al en ze waren een beetje uit elkaar gegroeid, wilden andere richtingen op, etc, etc.

Ik vind ”Seven Moons” een heerlijk album. Oude tijden herleven met Jack Bruce en Robin Trower. Ik voel me eerlijk gezegd eerder aangetrokken tot Robin Trower dan Jack Bruce. Ik heb de stem van laatstgenoemde nooit echt geweldig gevonden, maar op ”Seven Moons” is deze meer dan acceptabel. Ik heb nergens een moment dat ik me eraan stoor. Het gitaargeluid van Robin Trower vind ik ronduit fantastisch. Hij tovert al zijn gehele carrière heerlijke donkere warme bluesy tonen uit zijn Fender en op ”Seven Moons” is dat niet anders. Trower combineert blues, rock en psychedelica met het grootste gemak en de hypnotiserende baslijnen en vocalen van Bruce passen daar perfect bij. ”Seven Moons” is wat mij betreft een goed album en destijds vond ik het een verademende release, waar ik vandaag de dag nog met grote regelmaat van geniet.

Dit album bevalt me beter dan Truce, al ben ik er niet helemaal weg van.