Patrick O'Hearn - Glaciation (2007)

Wat is het toch zonde dat bepaalde albums op deze site komen en er vervolgens niets mee wordt gedaan. Zelfs een stem lijkt te veel gevraagd. Hieraan moest ik denken op het moment dat de eerste tonen van Glaciation mijn oren bereikte. Ging Vangelis op zijn Antartica naar de Zuidpool nu reizen we met Patrick O'Hearn over de Noordpool.

Zodra er tonen klinken uit een gitaar voel ik gelijk veel ruimte om me heen. Als daar een orkestratie bijkomt voel ik de kou van de Noordpool. Al met al een mooie wijdse sfeer waar iets van dreiging uitgaat. En zo brengt de eerste track me al in een andere wereld Under Weigh doet me wat denken aan om een vuur te zitten en elkaar mooie verhalen vertellen. De sfeer van het koude continent komt goed naar voren. The Approaching Ice begint een tikje desolaat en laat daarmee horen hoe moeilijk het leven op de Noordpool is. De warm klinkenkde basgitaar brengt daar geen verandering in. Obilique Formations roept bij mij een sfeer op van gezamelijk op onderzoek te zijn in een vliegtuig om zo het leven wat erg schaars is in kaart te brengen. Forsaken Beauty is een mooi rustpunt te noemen. Daarnaast klinkt er ook wat weemoed in.

Our Temperale Host doet mij wat denken aan samen op een spannende expeditie te zijn met om je heen grootte ijsschotsen en het gevaar om een hongerige ijsbeer tegen te komen. De paar piano tonen die te horen zijn geven goed de ruimte weer die daar nog te vinden is. Met wat verstilling begint Resourceful Adaptation. Het blijft ook rustig en in mijn verbeelding zie ik een landschap bestaande uit ijspegels, ijspegels en nog eens ijspegels. Deze lijn wordt mooi opgepakt op de track Upon Solitary Expanse. Gevoelsmatig lijkt het erop dat er wat gevaar dreigt. De titeltrack Glaciation begint wat experimenteel en blijf dit ook in gedachte ben ik dan ook verdwaald en de communicatie met het thuisfront lijkt wel verbroken.

Gradual Understanding begint mooi zacht met belletjes en piano tonen. Zodra daar een donkere orkestratie bijkomt voel ik hoe ver weg ik ben van de drukke maatschappij. Better Times Ahead geeft me een gevoel van iemand die zijn arm op mijn schouder legt met de woorden: "Het komt allemaal wel goed." De basgitaar van O' Hearn versterkt dit gevoel alleen nog eens. Met ietwat droeve wijdse tonen begint A Safe Return. Het doet me denken aan van een goede vriend afscheid te nemen met in het achterhoofd dat je het thuis weer goed gaat hebben na het ontberen van de kou op de Noordpool. Beneath the Celestial Sphere is voor mij zoiets als het fotoboek wat meegaat in het geheugen van een tijd die gerust enerverend mag worden genoemd.

Met andere woorden dit Glaciation van Patrick O' Hearn is een mooi bijzonder album die de Noordpool een goed vehaal geeft van in een basiskamp terecht komen en van daaruit het nodige te gaan beleven waarbij ook de gevoelsmatige kant aanbod komt.

Nav bovenstaande heb ik deze vandaag besteld. Is tot mijn verbazing gewoon bij het dikke blauwe mannetje te verkrijgen voor een mooi prijsje.
Ik ben benieuwd.

Er wordt inderdaad een mooi sfeertje neergezet maar aan de tegenhanger van onze Griekse vriend kan hij voorlopig nog niet tippen.

De sfeer op dit album vind ik wat intiemer geschreven, meer op de mensen die de kou moeten ondergaan. Terwijl het album Antartica van Vangelis een veel grootser beeld schetst, een kwestie van voorkeur en daar is niets mee. Daarnaast speelt voor mij een rol dat toen ik ik dit album voor het eerst hoorde aangenaam verrast was. Het album van de Griek kende ik door en door, omdat het vaak in de media werd gebruikt. Wat blijft het toch lastig om appels met peren te vergelijken.

Dat laatste blijft een feit maar ik ben blij met de aanschaf en jouw stukje heeft me toch daartoe aangezet. Ik had slechts een cd van O'Hearn, nu dus twee en er zal nog wel wat volgen.

Zeker niet te vergelijken met het pool album van meneer Vangelis. Dat is in mijn ogen 1 van de beste albums allertijden en daar komt deze zeker niet voor in aanmerking. Niet dat het slecht is hoor, zeker niet. Maar ik mis toch iets.

Ik ken nu een album of 5 van de O'Hearn en dit vind ik zijn minste. Voor mij is dit album te minimaal en ik hoor zijn bas vrijwel nergens heerlijk knorren. Dat is toch wel het grootste gemis in mijn ogen

Het album Antartica van Vangelis heeft voor mij de pech dat het destijds stuk is gedraaid door de media. Te pas en te onpas werd het gedraaid. Het meest erge vond ik het gebruik ervan in AVRO's Sterrenslag tijdens de uitzendingen in de winter. Bekende Nederlanders in de sneeuw aan het rollenbollen met daaronder de gedragen muziek van Vangelis. Wat een combinatie. Heel jammer dus voor de verder prima muziek van deze Griek.

Wat dat betreft staan er geen directe beelden op mijn netvlies bij de muziek van Patrick O'Hearn waardoor de muziek meer op zichzelf staat en geen Erica T in mijn visioen oproept of een Tonny E bijvoorbeeld. Muziek dus zonder al ingevulde ballast dus. Puur je eigen wereld scheppen, daarom heeft Glaciation voor mij een paar neuslengtes voorsprong op Antarctica om de terminolgie van AVRO's Sterrenslag aan te houden.

Ik kan begrijpen dat bij dit soort achterliggende beelden het ineens anders luisteren is

Ik dacht dat het aan mij lag. Maar het is nu eenmaal zo dat dit soort muziek slechts een relatief kleine doelgroep aanspreekt. Als men überhaupt wel eens van een artiest als Patrick O'Hearn heeft gehoord. Daarnaast bezoeken erg weinig mensen deze site.
De kans dat er dan gestemd wordt is automatisch bijzonder laag. Zonde inderdaad, maar het zij zo...

De albums die ik de laatste tijd toevoeg, worden ook niet bekeken. Maar ja, dan moet ik ook maar geen obscure muziek toevoegen toch...?