Patrick O'Hearn - Glaciation (2007)

Wat is het toch zonde dat bepaalde albums op deze site komen en er vervolgens niets mee wordt gedaan. Zelfs een stem lijkt te veel gevraagd. Hieraan moest ik denken op het moment dat de eerste tonen van Glaciation mijn oren bereikte. Ging Vangelis op zijn Antartica naar de Zuidpool nu reizen we met Patrick O'Hearn over de Noordpool.

Zodra er tonen klinken uit een gitaar voel ik gelijk veel ruimte om me heen. Als daar een orkestratie bijkomt voel ik de kou van de Noordpool. Al met al een mooie wijdse sfeer waar iets van dreiging uitgaat. En zo brengt de eerste track me al in een andere wereld Under Weigh doet me wat denken aan om een vuur te zitten en elkaar mooie verhalen vertellen. De sfeer van het koude continent komt goed naar voren. The Approaching Ice begint een tikje desolaat en laat daarmee horen hoe moeilijk het leven op de Noordpool is. De warm klinkenkde basgitaar brengt daar geen verandering in. Obilique Formations roept bij mij een sfeer op van gezamelijk op onderzoek te zijn in een vliegtuig om zo het leven wat erg schaars is in kaart te brengen. Forsaken Beauty is een mooi rustpunt te noemen. Daarnaast klinkt er ook wat weemoed in.

Our Temperale Host doet mij wat denken aan samen op een spannende expeditie te zijn met om je heen grootte ijsschotsen en het gevaar om een hongerige ijsbeer tegen te komen. De paar piano tonen die te horen zijn geven goed de ruimte weer die daar nog te vinden is. Met wat verstilling begint Resourceful Adaptation. Het blijft ook rustig en in mijn verbeelding zie ik een landschap bestaande uit ijspegels, ijspegels en nog eens ijspegels. Deze lijn wordt mooi opgepakt op de track Upon Solitary Expanse. Gevoelsmatig lijkt het erop dat er wat gevaar dreigt. De titeltrack Glaciation begint wat experimenteel en blijf dit ook in gedachte ben ik dan ook verdwaald en de communicatie met het thuisfront lijkt wel verbroken.

Gradual Understanding begint mooi zacht met belletjes en piano tonen. Zodra daar een donkere orkestratie bijkomt voel ik hoe ver weg ik ben van de drukke maatschappij. Better Times Ahead geeft me een gevoel van iemand die zijn arm op mijn schouder legt met de woorden: "Het komt allemaal wel goed." De basgitaar van O' Hearn versterkt dit gevoel alleen nog eens. Met ietwat droeve wijdse tonen begint A Safe Return. Het doet me denken aan van een goede vriend afscheid te nemen met in het achterhoofd dat je het thuis weer goed gaat hebben na het ontberen van de kou op de Noordpool. Beneath the Celestial Sphere is voor mij zoiets als het fotoboek wat meegaat in het geheugen van een tijd die gerust enerverend mag worden genoemd.

Met andere woorden dit Glaciation van Patrick O' Hearn is een mooi bijzonder album die de Noordpool een goed vehaal geeft van in een basiskamp terecht komen en van daaruit het nodige te gaan beleven waarbij ook de gevoelsmatige kant aanbod komt.