Sinéad O'Connor - Am I Not Your Girl? (1992)

Een iets te geforceerde poging van La Connor om eens met iets anders te komen.
Slecht vond ik het zeker niet, maar ik raakte er wel verveeld van. Eigenlijk een beetje a la Robbie Williams die het ook nodig vond om met een grote big band aan de slag te gaan.

Heb dit album ooit gekregen. Ben het helemaal met commentaar van aERodynamic eens.

Haar Croonersplaat; Het zal wel een modeverschijnsel zijn om op zijn tijd met een croonersplaat en big bang begeleiding af te komen; Zie ook Robert Palmer, Robbie Williams, George Michael, ze hebben er allemaal ééntje gemaakt. Maar wel allemaal op redelijk niveau.
Wàt van het gebleir en geblaat van oudgediende Rod Stewart niet gezegd kan worden, die heeft er een hele reeks gemaakt, allen om te slapper;

Deze Madame doet dat goed, maar ik vind het toch maar een plaatje voor tussendoor, om af en toe eens tussen haar regulier werk te beluisteren, gewoon als ik in een geweldige croonersmood ben.

***1/2

Ik vond het wel mooi probeerde anderen te overtuigen. Het valt mij nu op dat ik hem nooit draai. eigenlijk nooit zin in heb. dus ik vind het mooi maar het boeit mij dus niet genoeg. ik ga het binnenkort wel weer proberen.

Van wie was Success Has Made a Failure of Our Home origineel?

Het countrynummer Success is origineel van Loretta Lynn uit 1962. Ik ken dit nummer in eerste instantie van de cover lp "Almost Blue" van Elvis Costello & The Attractions (1981).

Absoluut geen slechte plaat deze. Het toont wederom Sinéad's soms wat onbegrijpelijke manouevres. Hoewel, persoonlijk heb ik er alle begrip voor, maar het grote publiek denkt daar dan toch anders over. Dat is ook juist wat ik mag aan haar. Dit is zeker geen slechte plaat, maar ik beschouw het meer als een tussendoortje. Het daaropvolgende Universal Mother laat een wereld van verschil zien en toont Sinéad's creativiteit pas echt. Deze cd draai ik zelden omdat het genre me niet helemaal ligt, maar toch is het wel erg goed gedaan allemaal.

Sinéad O'Connor op de croonerstoer. Hoewel ik niet zo'n liefhebber van crooners of easy listening ben en dit album uit covers bestaat weet ze de nummers dankzij haar voordracht en stem overtuigend te brengen. Maar dit is niet een album dat ik vaak zal op zetten ...

er staan weinig missers op deze plaat, alleen bewitched en de instrumentale versie van don't cry.de rest vind ik mooi, terwijl how insensitive en scarlet ribbons zelfs tot haar mooiste nummers behoren. als dat instrumentale misbaksel er niet op had gestaan, had dit album van mij een 4.0 gehad.

Maar mag je dat instrumentale misbaksel niet als bonustrack beschouwen?

Ik ben nooit een fan geweest van deze Ierse dame. Heb haar een keer live gezien op pink pop. Maar daar lag ze wel erg vals te kwaken. Maar deze plaat kan me dan weer wel bekoren. Dit crooners werk van O'Conner zit prachtig inelkaar. Ongewoon? Zal best maar daar zit ik niet mee.

Haar band (ahum) weet meer dan prima dingen te doen. Vaak staat die band gelukkig onder leiding van Torrie Zito en da's geen onbekende in dit genre. Wat dat betreft kan er dus niet gek veel mis gaan. De klasse druipt er gewoon vanaf. Zito heeft het gewoon in zijn vingertjes. En daar kun je van houden of niet. Maar Klasse had hij.
O'Conner weet best raad qua stem met deze muzikale stijl moet ik zeggen. Haar stem leent zich prima voor dit genre. Vaak mooi ingetogen. Soms uit volle borst gezongen.

Ooit hoop ik dat Bono het eens in zijn hoofd haalt om een crooners cd op te nemen.

Net geen vier pingels

Een apart album in het oeuvre van Sinead. Niet alles is geslaagd, maar sommige nummers behoren toch wel tot mijn favoriete O'Connor output.

Het najaar van 1992 was een roerige tijd in de muziekwereld. Madonna bracht haar Magnus opus uit: het pornografische fotoboek SEX en Sinéad O'Connor verscheurde in het programma Saturday Night Live na het lied WAR van Bob Marley te hebben gezongen een foto van de paus.
2 weken later stond ze te zingen op het Bob Dylan tribute concert waar ze werd uitgejouwd door de menigte (er werd overigens ook geapplaudisseerd). En wat deed Bob Dylan? Bob Dylan deed helemaal niets. Ofschoon ik niet denk dat Dylan bewust niets deed. Ik denk eerder dat hij nog met zijn hoofd in een psychedelisch Love & Peace wolkje zat en een beetje naïef dacht: 'Wat gebeurt er hier nu?'. Denk ik, maar ik kan er ook falikant naast zitten, ik was er namelijk niet bij en ik kan niet in Dylan's hoofd kijken. Het is later trouwens allemaal weer goed gekomen tussen Dylan en O'Connor.

Maar nu dit album: mooi, de stem van O'Connor blijft intrigeren. Don't Cry For Me Argentina vind ik een betere versie dan die van Julie Covington. I Want To Be Loved By You is erg lollig en ik denk dat dat nummer oorspronkelijk ook zo is bedoeld. Maar mijn lievelingsnummer van dit album blijft toch wel Success Has Made A Failure Of Our Home, zoals J.J. Wever hier al zei, een cover van Loretta Lynn, met die intense herhaling van het zinnetje Am I Not Your Girl? aan het eind. Als een soort mantra.

En dat zijn ongetwijfeld de nummers Bewitched en de instrumentale versie van Don't Cry for Me Argentina

Kris Kristoffersen daarentegen wel, die zei haar op dat podium 'Don't let the basterds get you down' waarop O'Connor antwoordde: 'I'm not down'. Later heeft hij nog een duet met haar gezongen en op zijn album Closer To The Bone draagt hij een nummer op aan haar.

met dat verschil dat Sinead wel kan zingen. Daar zit toch een wezenlijk verschil.

Tja, soms sla je bij spullenhulp ook wel eens voor € 1,00 de plank mis.
Vooropgesteld, ik vind het moedig van Sinead om een plaat met een big band op te nemen, je treedt daarmee af van de gebaande paden.
Daar is durf voor nodig.
Echter doet het mij dus helemaal niets.
Succes Has Made A Failure Of Our Home & Don’t Cry For Me Argentina zijn nog het beluisteren waard.
De rest is voor mij te verwaarlozen en doet mij denken aan het vreselijke radioprogramma muziek mozaïek van Willem Duys die op zondag altijd doodsaaie muziek liet horen waar mijn ouders op een of andere onverklaarbare manier wel gecharmeerd van waren.
Zaterdag a.s is er bij ons in de buurt een rommelroute om overbodige spullen aan de man te brengen.
Sluit niet uit dat deze schijf daar tussen komt te liggen.

Mooi beschreven, je teleurstelling. Ik wist al een beetje wat ik kon verwachten, vandaar niet echt een tegenvaller. Maar een hoogvlieger is het evenmin. De twee songs die je noemt zijn voor mij ook de toppers, deze had ze prima als onderdeel van een 'normaal' album kunnen gebruiken.
Ik luisterde net trouwens 'You do someting to me" van de verzamel-cd 'Red Hot and Blue', uit 1990 (2 jaar eerder), die had hèlemaal bij dit album gepast. Sterker nog ik ging even kijken of die hier opstond. Nee dus. Misschien is het wel de aanleiding geweest...
Kijk maar s hier (herken je haar?!)

Ken dit nummer niet van haar maar is ook niet aan mij besteed

dat dacht ik al... wel ziet ze er mooi uit in het clipje, beetje Marilyn Monroe

Gelukkig revancheerde ze zich met het album Universal Mother uit 1994.
De werkelijk fabelachtige cover Scorn Not His Simplicity op die plaat vind ik een van haar mooiste nummers ooit gemaakt.
Het album Am I Not Your Girl ? staat ( nog ) in de kast maar zal daar echter niet vaak meer uit geraken.

Ja, dat is een topnummer! Ze heeft daarna ook nog veel albums gemaakt zie ik net, na Faith and Courage (2000) ken ik ze niet meer.

Op diverse albums staan nummers die zeer de moeite waard zijn... ook omdat ze een geweldige stem heeft met groot bereik.
\

'We have confidence, in the victory, of good…” zingt de 25-jarige Sinéad O’Connor op de Amerikaanse televisie op 3 oktober 1992. “…over evil.' Op dat moment trekt ze een foto van de paus tevoorschijn en scheurt die in stukjes. Afgelopen week naar een docu gekeken waarin het verscheuren van de paus wordt toegelicht, maar ook het tot stand komen van deze cd/lp. Daarom een keer goed beluisterd. Wat een plaat (door de oren van deze tijd). Gewoon heel mooi en oh zo mooi gezongen.

This record is aging very well, toch?

Als cddrive de docu Nothing Compares bedoelt: die heb ik in januari gezien bij de NPO, Het uur van de wolf. Enerzijds sterk met het verhaal van haar jeugd, maar jammer is dat het verhaal al na twee of drie albums stopt bij 1993. Daarmee blijft er veel onbesproken, alsof de jaren nadien er niet toe doen. Met haar plotselinge dood moest ik er uiteraard aan terugdenken, een indrukwekkend verhaal met de nodige weerslag op haar persoon en teksten.

Wat dit album betreft: ik houd op z'n tijd wel van een blokje big band. Lekker voor een paar nummers, daarna ben ik verzadigd. Bovendien prefereer ik de originelen, voor zover ik die eerder kende dan de versies op Am I Not Your Girl?. Tegelijkertijd zegt dat iets mijn persoonlijke voorkeur, want de muziek is ijzersterk gearrangeerd, vastgelegd en gezongen.
Een andere reden dat ik een zekere moeite heb met dit album, is dat ik een sfeer van verlatenheid meen te proeven, wat me bij langer luisteren beklemt, of ik nu vooraan het album begin of halverwege. Met de kennis van nu zou het best kunnen dat die emotie er sterk in zit. Die stém!

Maar niet alles is donker, integendeel. Bij het tappen van zwarte koffie bijvoorbeeld neurie ik regelmatig opgewekt track 4 en dat nu al zo'n 30 jaar lang. Een aangenaam oorwurmpje. Sinéad O'Connor was een fenomeen, zelfs al had ik niet zoveel met haar muziek. Want: die STÉM!

Na haar eerste twee albums besloot Sinead het over een heel andere boog te gooien, de druk van de muziekindustrie en de media om met een derde hitalbum te komen was niet aan Sinead besteed, ze voelde zich totaal niet thuis in de rol van popster en Am I Not Your Girl was het resultaat. Een album met covers van show tunes en jazz standards. Het is een aardig album maar eigenlijk alleen Success Has Made a Failure of Our Home maakt op mij echt indruk, wat een prachtig nummer. Als Sinead uitschreeuwt ''Am I Not Your Girl'' hoor je dat ze het ook echt meent...