Sinéad O'Connor - Am I Not Your Girl? (1992)
mijn stem
102 stemmen
Ierland
Pop
Label: Chrysalis
-
Why Don't You Do Right? (2:32)
-
Bewitched, Bothered and Bewildred (6:16)
-
Secret Love (2:57)
-
Black Coffee (3:22)
-
Success Has Made a Failure of Our Home (4:29)
-
Don't Cry for Me Argentina (5:37)
-
I Want to Be Loved by You (2:45)
-
Gloomy Sunday (3:55)
-
Love Letters (3:07)
-
How Insensitive (3:27)
-
My Heart Belongs to Daddy * (2:54)
-
Almost in Your Arms * (3:46)
-
Fly Me to the Moon * (2:47)
-
Scarlet Ribbons (4:14)
-
Don't Cry for Me Argentina [Instrumental] (5:09)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
47:50
(57:17)
0
geplaatst: 6 augustus 2023, 23:13 uur
Als cddrive de docu Nothing Compares bedoelt: die heb ik in januari gezien bij de NPO, Het uur van de wolf. Enerzijds sterk met het verhaal van haar jeugd, maar jammer is dat het verhaal al na twee of drie albums stopt bij 1993. Daarmee blijft er veel onbesproken, alsof de jaren nadien er niet toe doen. Met haar plotselinge dood moest ik er uiteraard aan terugdenken, een indrukwekkend verhaal met de nodige weerslag op haar persoon en teksten.
Wat dit album betreft: ik houd op z'n tijd wel van een blokje big band. Lekker voor een paar nummers, daarna ben ik verzadigd. Bovendien prefereer ik de originelen, voor zover ik die eerder kende dan de versies op Am I Not Your Girl?. Tegelijkertijd zegt dat iets mijn persoonlijke voorkeur, want de muziek is ijzersterk gearrangeerd, vastgelegd en gezongen.
Een andere reden dat ik een zekere moeite heb met dit album, is dat ik een sfeer van verlatenheid meen te proeven, wat me bij langer luisteren beklemt, of ik nu vooraan het album begin of halverwege. Met de kennis van nu zou het best kunnen dat die emotie er sterk in zit. Die stém!
Maar niet alles is donker, integendeel. Bij het tappen van zwarte koffie bijvoorbeeld neurie ik regelmatig opgewekt track 4 en dat nu al zo'n 30 jaar lang. Een aangenaam oorwurmpje. Sinéad O'Connor was een fenomeen, zelfs al had ik niet zoveel met haar muziek. Want: die STÉM!
Wat dit album betreft: ik houd op z'n tijd wel van een blokje big band. Lekker voor een paar nummers, daarna ben ik verzadigd. Bovendien prefereer ik de originelen, voor zover ik die eerder kende dan de versies op Am I Not Your Girl?. Tegelijkertijd zegt dat iets mijn persoonlijke voorkeur, want de muziek is ijzersterk gearrangeerd, vastgelegd en gezongen.
Een andere reden dat ik een zekere moeite heb met dit album, is dat ik een sfeer van verlatenheid meen te proeven, wat me bij langer luisteren beklemt, of ik nu vooraan het album begin of halverwege. Met de kennis van nu zou het best kunnen dat die emotie er sterk in zit. Die stém!
Maar niet alles is donker, integendeel. Bij het tappen van zwarte koffie bijvoorbeeld neurie ik regelmatig opgewekt track 4 en dat nu al zo'n 30 jaar lang. Een aangenaam oorwurmpje. Sinéad O'Connor was een fenomeen, zelfs al had ik niet zoveel met haar muziek. Want: die STÉM!
* denotes required fields.
* denotes required fields.