Peter Brötzmann / Hamid Drake / William Parker - Never Too Late But Always Too Early (2003)

Uitzonderlijk fijn bas en drumwerk op deze plaat van de heren Parker en Drake.. die veel samenwerken elkaar perfect aanvoelen..

Brötzmann doet zeker niks fout en voegt zeker toe aan de plaat, maar toch is hij niet de voornaamste boeiende factor hier..

Deze muziek was voor mij een overload aan input. In eerste instantie wilde ik de muziek stopzetten, ik kon het niet. De beide CD's heb ik dus zonder pauze beluisterd. Er trad een desoriëntatie op, het muzikale kader waarin ik dacht vervaagde, mijn handvaten ontglipten me. Een gevoel, gelijkend aan het ontwaken door een storende prikkel, enigszins verward tussen twee werelden in, bleef achter na de fade-out van de eindovatie.

Ik ben gaan lopen.

Door de cadans van mijn looppas kristalliseerden mijn gedachten tot een patroon die mijn rede kon volgen. De spanning vloeide uit mijn nu weer geaarde lichaam.

Waarom greep juist deze opname me zo aan? Deze vraag bracht me naar de reden waarom ik ten eerste verslingerd ben geraakt aan Free Jazz. In de improvisatie is er niks dan de interactie tussen personen op artistiek niveau, een zeer directe emotionele uiting. Dit gaat vooraf aan verstandelijk overwegen.
Dit trio is een drie-eenheid. De sound van Brotzmann raakt me, deze is rauw en bezield. De sfeer van de opname varieert van intens passioneel het-uitschreeuwen, tot introverte donkere melancholie. Daarvoor zorgen ook Parker en Drake die de dichtheid van het stuk bepalen. Drake heeft een verfijnde drumtechniek, hij kan nuance aanbrengen bij een bewering van zijn medespelers. Bijzonder ook die hi-hat solo.

Moeilijk om een cijfermatige beoordeling te geven. Een zodanige impact is wel goed voor 4 of meer sterren. Aan de andere kant is het geen muziek wat ik vaak op zal zetten, waar ik een band mee zal krijgen.

Rest er nog de vraag: wat zal ik hierna nog gaan luisteren?

is er uberhaupt een 'hierna'?

Tof, eindelijk weer een jazzplaat die mij volledig weet te grijpen. . Het mooie hier vind ik dat het voelt alsof je je voortdurend maximaal voorin de climax, bovenop de golf, begeeft.
Vanuit dat punt hoeft de muziek in veel gevallen alleen nog maar terug te vallen naar zijn basispatroon, maar omdat dat hier nooit gebeurt, en het moment telkens minutenlang vastgehouden wordt, kunnen de klanken binnen het ogenblik zelf naar alle mogelijkheden een vrije baan zoeken. En dat gebeurt met verve . De beleving zit 'm voor mijn gevoel meer in het blijven gaan en stuwen van de combinatie van instrumenten dan van het exacte geluid dat ze produceren.

In jazz blijft het voor mij gissen naar welke platen me interesseren en welke niet, de vinger valt er vooralsnog totaal niet op te leggen, wat het ook wel weer spannend houdt, in dit geval conform met de muziek.

Wellicht zullen dan saxofonisten als Albert Ayler, Frank Wright, Charles Gayle, Arthur Doyle en Ivo Perelman je kunnen interesseren.

Toevallig heb ik van allemaal nog nooit iets uitgeprobeerd, dus ik houd ze in mijn hoofd, dank!

Ik zou zelf eerder The Thing aanraden.. wel wat minder lang/uitgesponnen/hypnotiserend dan dit, maar dezelfde bezetting en ook veel power.. Zowel de plaat van dit jaar (Bag It!) als de verzamelbox Now and Forever (met nieuwe nummers en een prachtige DVD van een live-optreden met Thurston Moore) laten perfect zien wat ze kunnen..

Ze worden nog spectaculairder op Sounds Like a Sandwich met de garagerock-band Cato Salsa Experience en McPhee.... die plaat is echt om je van je voeten te blazen. (Vooral de Yeah Yeah Yeahs cover Art Star)

Bij mingus loopt het ook niet echt vaart.... Maar ik kom steeds niet verder dan cd 1. Cd 1 is zeker een aanrader. Gun me nog een week en ik kan een stem geven. Gebaseerd op cd 1, gaat dit ongeveer 4, 4,5 ster krijgen

Of het Die Like A Dog Quartet

Hetzelfde trio als hier maar dan met Toshinori Kondo die wat electro- strapatsen toevoegd

Dit is in z'n soort een goed album, beetje tam ( vergeleken met een atoomexplosie.) en vind persoonlijk Brötzmann een vermoeiende toon hebben. Hoor liever Evan Parker om maar eens een andere avant-garde saxofonist te noemen

3,5/4

Goed album nummer 2 ook beluisterd, maar klinkt mijn inziens, toch een stukje minder dan cd 1, jammer. Want ik vind cd 1 erg goed.

Persoonlijk vond ik 2 echt van zeer matige kwaliteit, vooral Never Too Late But Always Too Early, Part 1en Part 2. 3 is al iets beter.

Prima plaat, Brötzmann en Drake zijn lekker bezig, maar Parker blijf ik niet veel aanvinden, zal nooit een bassit worden waar ik voor zal warmlopen.
Hij stoort me echter niet hier maar hij voegt voor mij niets toe aan de muziek.

In de reeks JAvdW is dit wel een soort van ´alltime greatest´ combinatie, Zowel Brötzmann, Drake als Parker kwamen al meerdere keren langs. En ik durf het bijna niet te zeggen na zoveel lof hierboven: geen van drieen kan bij mij echt iets emotioneels teweeg brengen en dat geldt ook voor de combinatie. Drake blijft een halve rocker, Brötzmann is nog steeds tevaak een schreeuwlelijk en Parker is Parker (commentaren elders).

Natuurlijk zijn er mooie momenten en de sfeer is lekker intens, zeker bij Never Run But Go vanaf het einde van part 1. Mooie opbouw met dynamiekverschillen erin ook. Als je verder weinig om handen hebt is het prima tijdsverdrijf om deze eens door te gaan (ik beluisterde vandaag nog maar eens want de vorige keer was al weer veel te lang geleden). Maar als geheel is me er teveel geldingsdrang; een overkill aan performance en net iets te weinig muziek.

Overweldigende plaat die ik al ruime tijd in mijn bezit heb, maar nooit was door geraakt. Zal wel te maken gehad hebben met de zware kalibers die op deze plaat te horen zijn. Bij Brötzmann zit er weer flink wat vlam in de pijp, wat in vrijwel elk nummer terugkomt. Hij kent van geen ophouden en raast als een maniak. Maar als hij wat gas terug neemt en de ritmesectie wat meningsvrijheid gunt, bloeit alles open.

Daar is 'Never Too Late But Always Too Early, Part 3' een prachtig voorbeeld van. Hamid Drake deelt hier de lakens uit en neemt de Wuppertaler op sleeptouw die na rake klappen van de eerste even door kan blazen. Allemaal op de voet gevolgd door William Parker die ook hier een erg mooie prestatie neerzet. Zoiets is muziek maken en staat naar mijn mening in fel contrast met wat het trio brengt in 'Never Run But Go, Part 3' of 'Never Too Late But Always Too Early, Part 2'. Dat blijven scheuren en die Parker die zich koppig vast blijft houden aan traag brommende lijnen gaat na een tijdje toch best vervelen.

Conclusie, alles klinkt als redelijk instant gemaakt. Soms zitten de drie elkaar dicht op de huid en worden er kansen gegeven aan elkaar - maar er zitten evengoed momenten tussen waarin de drie tevergeefs naast elkaar liggen te rommelen. Album werd overigens opgedragen aan de Duits bassist Peter Kowald die enkele maanden eerder ter ziele ging. Liever kort en 100% goed, deze is - een gevoel dat ik wel vaker bij Brötzmann heb - weer te excessief. Always too much.