Peter Brötzmann / Hamid Drake / William Parker - Never Too Late But Always Too Early (2003)
mijn stem
11 stemmen
Duitsland / Verenigde Staten
Jazz / Avant-Garde
Label: Eremite
-
Never Run But Go, Part 1 (19:20)
-
Never Run But Go, Part 2 (4:47)
-
Never Run But Go, Part 3 (9:31)
-
Never Run But Go, Part 4 (9:51)
-
The Heart and the Bones (18:26)
-
Never Too Late But Always Too Early, Part 1 (16:52)
-
Never Too Late But Always Too Early, Part 2 (11:02)
-
Never Too Late But Always Too Early, Part 3 (17:22)
-
Halfhearted Beant (7:44)
0
geplaatst: 12 december 2009, 20:29 uur
In de reeks JAvdW is dit wel een soort van ´alltime greatest´ combinatie, Zowel Brötzmann, Drake als Parker kwamen al meerdere keren langs. En ik durf het bijna niet te zeggen na zoveel lof hierboven: geen van drieen kan bij mij echt iets emotioneels teweeg brengen en dat geldt ook voor de combinatie. Drake blijft een halve rocker, Brötzmann is nog steeds tevaak een schreeuwlelijk en Parker is Parker (commentaren elders).
Natuurlijk zijn er mooie momenten en de sfeer is lekker intens, zeker bij Never Run But Go vanaf het einde van part 1. Mooie opbouw met dynamiekverschillen erin ook. Als je verder weinig om handen hebt is het prima tijdsverdrijf om deze eens door te gaan (ik beluisterde vandaag nog maar eens want de vorige keer was al weer veel te lang geleden). Maar als geheel is me er teveel geldingsdrang; een overkill aan performance en net iets te weinig muziek.
Natuurlijk zijn er mooie momenten en de sfeer is lekker intens, zeker bij Never Run But Go vanaf het einde van part 1. Mooie opbouw met dynamiekverschillen erin ook. Als je verder weinig om handen hebt is het prima tijdsverdrijf om deze eens door te gaan (ik beluisterde vandaag nog maar eens want de vorige keer was al weer veel te lang geleden). Maar als geheel is me er teveel geldingsdrang; een overkill aan performance en net iets te weinig muziek.
0
geplaatst: 19 juni 2014, 16:52 uur
Overweldigende plaat die ik al ruime tijd in mijn bezit heb, maar nooit was door geraakt. Zal wel te maken gehad hebben met de zware kalibers die op deze plaat te horen zijn. Bij Brötzmann zit er weer flink wat vlam in de pijp, wat in vrijwel elk nummer terugkomt. Hij kent van geen ophouden en raast als een maniak. Maar als hij wat gas terug neemt en de ritmesectie wat meningsvrijheid gunt, bloeit alles open.
Daar is 'Never Too Late But Always Too Early, Part 3' een prachtig voorbeeld van. Hamid Drake deelt hier de lakens uit en neemt de Wuppertaler op sleeptouw die na rake klappen van de eerste even door kan blazen. Allemaal op de voet gevolgd door William Parker die ook hier een erg mooie prestatie neerzet. Zoiets is muziek maken en staat naar mijn mening in fel contrast met wat het trio brengt in 'Never Run But Go, Part 3' of 'Never Too Late But Always Too Early, Part 2'. Dat blijven scheuren en die Parker die zich koppig vast blijft houden aan traag brommende lijnen gaat na een tijdje toch best vervelen.
Conclusie, alles klinkt als redelijk instant gemaakt. Soms zitten de drie elkaar dicht op de huid en worden er kansen gegeven aan elkaar - maar er zitten evengoed momenten tussen waarin de drie tevergeefs naast elkaar liggen te rommelen. Album werd overigens opgedragen aan de Duits bassist Peter Kowald die enkele maanden eerder ter ziele ging. Liever kort en 100% goed, deze is - een gevoel dat ik wel vaker bij Brötzmann heb - weer te excessief. Always too much.
Daar is 'Never Too Late But Always Too Early, Part 3' een prachtig voorbeeld van. Hamid Drake deelt hier de lakens uit en neemt de Wuppertaler op sleeptouw die na rake klappen van de eerste even door kan blazen. Allemaal op de voet gevolgd door William Parker die ook hier een erg mooie prestatie neerzet. Zoiets is muziek maken en staat naar mijn mening in fel contrast met wat het trio brengt in 'Never Run But Go, Part 3' of 'Never Too Late But Always Too Early, Part 2'. Dat blijven scheuren en die Parker die zich koppig vast blijft houden aan traag brommende lijnen gaat na een tijdje toch best vervelen.
Conclusie, alles klinkt als redelijk instant gemaakt. Soms zitten de drie elkaar dicht op de huid en worden er kansen gegeven aan elkaar - maar er zitten evengoed momenten tussen waarin de drie tevergeefs naast elkaar liggen te rommelen. Album werd overigens opgedragen aan de Duits bassist Peter Kowald die enkele maanden eerder ter ziele ging. Liever kort en 100% goed, deze is - een gevoel dat ik wel vaker bij Brötzmann heb - weer te excessief. Always too much.
* denotes required fields.
* denotes required fields.