Arthur Blythe - Illusions (1980)

Dit is een heerlijke ranzige, funky, bluesy, knetterende freejazz plaat is dit. Arthur Blythe was één van de saxofonisten die eind jaren 70 opkwam samen met David Murray en Oliver Lake. Dat was eigenlijk de periode dat de hele jazz-scène op zijn retour was. Gelukkig is daar weinig van te horen hier.

Alle thema’s zijn duidelijk herkenbaar en eigenlijk is er best veel structuur te vinden. Dat komt mede door de fantastische bassist Fred Hopkins, die hier volledig losgaat met funky lijnen en strakke loopjes. Over deze structuren blaast Arthur Blythe de longen uit zijn lijf: hard en bluesy. Normaliter houdt ik niet zo van elektrische gitaren in de jazz maar James Blood Ulmer bevalt mee heel erg goed. Zijn spel is beter navolgbaar en interessanter dan bijvoorbeeld een Derek Bailey die vooral probeert zoveel mogelijk herrie en distortion te maken. De tuba van Bob Stewart geef het geheel een vol en bombastisch geluid. Deze hele plaat zwalkt tussen freejazz, postbop en funk/fusion in. Het blijft boeien van het begin tot het eind. Klein commercieel detail voor mezelf: voor 3 euro’s gekocht op de beurs en nu in een nieuw jasje gestoken weer in Near Mint status. Is een Japanse uitgave die nu op discogs vanaf 87 euro gaat... niet dat ik em ooit kwijt wil.

De all-star bezetting: Arthur Blythe (alt sax), Bob Stewart (tuba), James Blood Ulmer (gitaar), Abdul Wadud (cello), John Hicks (piano), Fred Hopkins (bass), Steve McCall (drums)

Werd potverdorie ook wel eens tijd dat iemand anders dit heerlijke werkje ontdekt én onder de loep neemt! Fijne beschrijving! Jazz-scene wellicht op de retour in die periode, maar er zijn natuurlijk nog genoeg jaren 80 mannen die fantastische dingen hebben opgenomen. Zoals deze kerel. Arthur Blythe.

Ontdekt dankzij James Blood Ulmer die mij altijd zeer aanstaat als hij ergens opduikt; zij het als lead- of sideman. Gek genoeg nóg meer liefhebber van Derek Bailey Eens met je beschrijving, doch toch liefhebber. Enorm veel betekend voor de free-jazz/kamerjazz en de rol van de gitaar binnen die bewegingen. Vooral zijn platen met Company zijn behoorlijk indrukwekkend. Gigantisch dissonant.

Terecht dat je nog even de rest van de line-up benoemt. Fred Hopkins en Abdul Wadud zijn hier erg in vorm. Of liever gezegd: zijn zij ooit niet in vorm?

Goed voorbeeld, doet volgen. Dit is inderdaad een heerlijk bezwerende jazzplaat. Het voelt haast aan als een soort koortsdroom. Dat is met name het gevolg van die duwende baslijnen in combinatie met die dissonante, op een prettige manier zeurderige, blazerpartijen. Dan hebben we het nog niet eens gehad over het geflipte pianospel op Miss Nancy en de gave drumpartijen. Ondanks het feit dat de muziek behoorlijk heftig is, swingt deze plaat de pan uit. Misschien een rare associatie- die zelf wel eens op een gebrek aan kennis kan wijzen(en mens kan immers niet alles weten)- maar dit doet mij erg aan John Coltrane denken. Een soort midden tussen de freejazz van Meditations en de bop van Giant Steps.

Ha Ataloona! Ik had al gezien dat ook jij dit pareltje kent verbaasd me niet dat ik je hier tref! Wat betreft Bailey: dat heeft er denk ook alles mee te maken dat gewoon niet zo’n liefhebber ben van de elektrische gitaar in jazz. En inderdaad wel degelijke een grondlegger maar mij weet hij niet in te pakken. Fred Hopkins is inderdaad geweldig!

Edit: en daar is ook Misterfool. Wat zo’n berichtje op een druilerige zondagavond in november kan losmaken tof dat ook jij dit weet te waarderen! De associatie met Trane hoor ik zelf bijna niet. Maar dat is het toffe van jazz: iedereen beleeft het anders. Misschien geldt dat eigenlijk wel voor muziek in het algemeen.

goed nieuws voor jullie hierboven. de eerste vier columbia-platen van blythe (waaronder deze) zijn vorig jaar opgepoetst heruitgebracht op een dubbelcd voor nog geen 14 dollar! ik vind zelf 'lennox avenue breakdown' net een tikkie soepeler swingen in vergelijk met de andere drie. op 'illusions' speelt blythe met twee verschillende bands, een 'traditioneel' kwartet met hicks, hopkins en mccall en (2, 4 en 6) en een quintet met ulmer, stewart, wadud en batlle. de laatste samenstelling bevalt mij het best (1, 3 en 5).

ik ben het overigens niet helemaal eens met soledad's bewering dat de jazz-scene eind jaren zeventig op zijn retour was. je zou de toen opkomende 'loftjazz' zelfs een frisse vernieuwing kunnen noemen. sam rivers, art ensemble of chicago, chico freeman, butch morris, dave holland, oliver lake, hammiett blueitt, david murray, joseph bowie en george lewis zijn bijvoorbeeld allen muzikanten uit die hoek die ook nederland aandeden voor concerten (o.a. in de jazzbunker, rotterdam). vanuit engeland staken o.a. chris mcgregor, the blue notes, louis moholo, elton dean, lol coxhill en keith tippett regelmatig het kanaal over om hier te spelen. (ook een aantal ouwetjes deden het nog goed: shepp was aan zijn tweede jeugd bezig, johnny griffin toeterde vinnig door, frank strozier verbaasde me met zijn lyriek, don pullen, cameron brown, danny richmond en george adams deden me naar adem happen). kortom er gebeurde wat mij betreft nog voldoende. ook in onze eigen contreien drukte nieuw nederlands talent destijds zijn neus tegen het venster van het sjin-circuit. ernst reijseger, wolter wierbos, ab baars, guus jansen, sean bergin, michael moore, om er een paar te noemen. mainstream-jazz bleef enigszins achter bij deze dadendrang, dat wel.

Goede tip kuifenco, die had ik nog niet gezien namelijk! Ik denk trouwens dat je me verkeerd hebt begrepen of misschien heb ik het slecht uitgelegd. Ik doelde meer op de populariteit van jazz. Want de scène zelf bruisde nog steeds zoals je zelf terecht opmerkt. Meerdere van de genoemde namen behoren tot mijn favorieten! Maar met jazzmuzikanten ging het vaak niet altijd even goed want er was nog nauwelijks een boterham in te verdienen. In de jaren ‘70 kalfde de populariteit helaas flink af.

de populariteit van jazz taande inderdaad. misschien wel omdat jong en alternatief in de seventies ruimschoots voorzien werden door dwarse rock en aanverwante artikelen. dat van die karige boterham voor de jazzmuzikant klopt zeker maar dat is toch nooit anders geweest behalve voor de grote namen? hoe dan ook: ik word altijd weer vrolijk als jazzcats hier op mume enthousiasme tonen voor dit soort muziek!

Wat betreft die karige boterham: klopt inderdaad helemaal hoor. Dat is eigenlijk van alle tijden geweest, zelfs in de jaren ‘40 toen de dansvloeren nog gevuld waren voor de bands van Ellington, Basie enz. Ik baseerde het even op een aantal verhalen die ik ooit las van Gato Barbieri, McCoy Tyner, Maurice McIntyre. Zij hadden het specifiek over de jaren ‘70 en ‘80 als zware jaren.

ze hebben gelijk. het was armoe troef. voordeel voor de liefhebber was toen wel dat grote namen weer het clubcircuit indoken om te kunnen leven. ik had nooit gedacht dat ik shepp ooit een hand kon geven bij een optreden in r'dam waar hij toen speelde met het kwartet van de twee montreux concertplaten. memorabel optreden waar hij ouderwets loos ging aangevuurd door een stel r'damse fans onder leiding van artist in residence saxofonist frank wright (the shouter).

blythe heb ik een keer live meegemaakt en toen verlangde ik na een uur wel naar een verrijking van het klankpalet. de virtuoze maar wat snijdunne alt- en sopraansolo's vlogen je om de oren. die krijgen op deze plaat de nodige omlijsting en stuwing in de quartet- maar vooral in de quintetstukken. kort ervoor maakte hij met lenox avenue breakdown een plaat waar hij dat geluid toch nog spannender wist in te vullen met naast gitarist ulmer, stewart op tuba, fluitist james newton, cecil mcbee op bas, percussionist guillermo franco en favoriet jack dejohnette op drums. da's voor mij de klassieker uit het columbia-rijtje.

Dank! Gelijk even die dubbelcd aangeschaft. Geen geld voor 10 euries!
Gelet op de overige namen die je noemt (vooral de mannen uit de Chicago jazz-scene) kan ik mij daar geen bult aan vallen. Ben benieuwd, want ik ken nog geen enkele plaat van Blythe buiten Illusions.

Ik ben benieuwd hoeveel daarvan gaat naar Blythe c.s. Niets waarschijnlijk als de rechten verlopen zijn.
Dit als illustratie van de eerdere opmerkingen over de karige boterham voor jazz-muzikanten.

Uhm dit is een positieve uitzondering op dat vlak Kuif. Al het geld van die 4 albums op 2 cds ging naar Blythe zelf om hem te steunen in zijn strijd tegen Parkinson. BGO is ook een legaal label dat rechten betaald. Vandaar ook een remaster en een boekje met liner notes en een essay. Je kunt deze dus met een gerust hart draaien

Ik begrijp je irritatie. De jazz-markt wordt overspoeld met rotzooi van labels die 4 of 10 of 20 cd’s vullen met muziek waar niemand voor wordt betaald. Geen boekje, geen remaster, eigenlijk gewoon een cd r. In cd winkels staan steeds minder echte releases.

Ik heb de discussie er al meerdere malen over aangezwengeld maar ik schijn een zeurpiet te zijn. Ook op mume zijn ze helaas populair. Blijkbaar zien sommigen muziek als een bulkproduct en niet als kunst waar artiest/componist/familie/label voor betaald mag worden.

Zie bijvoorbeeld:

John Coltrane - Blue Train (2008) - MusicMeter.nl

Ik las ooit eens een stuk over freefunk, een afgeleide van funk met de vrijheid van freejazz. Is dit dan een freefunk-plaat?

Dit is wel echt absoluut fantastisch. Blythe is sinds kort in mijn vizier terecht gekomen, en wel eentje die ik ga koesteren. Zes originals en een zinderende band.

Behalve het onmiskenbare megatalent van Blythe zelf kan Hicks er ook wat van. My Son Ra moet wel één van de mooiste songs zijn die ik in tijden heb gehoord.

Ik lees trouwens dat Blythe deze plaat met een kwartet en een kwintet heeft opgenomen: sax/cello/tuba/gitaar/drums en sax/bas/piano/drums. En dat om-en-om wat de plaat echt enorm divers maakt. Daarbij is de tuba natuurlijk echt geweldig. De cello en de gitaar die de nummers 1, 3 en 5 ondersteunen maken de boel lekker gek en druk, maar dat maakt het wel extra funky.