Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 3 (1995)

Dit derde album uit deze serie van Pete Namlook en Klaus Schulze begint erg zacht. Het doet me bijna de luidsprekers in kruipen. Wat ik wel hoor doet kosmisch aan. Muziek dus die erg tegen de stilte aan zit. Het geeft daardoor het gevoel in een uitdijend universum aanwezig te zijn. Op sommige plaatsen is de muziek zo zacht dat ik enkel op de display van de cd-speler zie dat er wat gaande is. Het doet daardoor denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Het begin van de tweede track is haast klassiek. Statige klanken vullen de ruimte en voel me steeds verder de ruimte ingetrokken worden. Erg stemmingsvol en met oor voor detail gemaakt.

Phantom Heart Brother Part III begint met bliepjes die aan communicatie doen denken. Als daar even later een lage toon bijkomt maakt dit mij erg nieuwsgierig wat komen gaat. Even wordt het wat stiller en de biepjes gaan vrolijk verder. Later krijg ik het gevoel er wordt naar iets toegewerkt waar de heren niet 1, 2, 3 weten naar wat eigenlijk. Hierdoor doet het wat experimenteel aan. Part IV maakt dit euvel meer dan goed. Een duidelijke beat. Even ademhalen en weer doorgaan met een fraai staaltje aan electronisch muziek. De oude garde vult de nieuwe prima aan een omgekeerd.

Met wat duistere klanken begint Part V. De echo die ik hoor doet me denken aan iemand die een microfoon aan het testen is. Hierna volgt een sfeer vol bed aan electronica met bijzondere klanken er doorheen geweven. Part VI is opnieuw kosmisch van aard waardoor dit een mooi einde is van dit bijzondere album.

Deze plaat vind ik erg depressief, ik ben wat gewend, ik hou van donker maar dit is om misselijk van te worden. Zette hem dan ook na een paar nummers af.. om nooit meer opgezet te worden, sterker nog, ik zet 1 en 3 in de verkoop. Wat een ellende.

Maar wat had jer er dan van verwacht, iets in de trant van hop met de beentjes op de vloer of zoiets dergelijks. De muziek van Klaus Schulze is niet de makkelijkste en heeft over het algemeen even de tijd nodig om te wennen c.q te groeien. Ik reken Schulze dan ook tot de componisten van zware muziek. Een paar keer kwam hij met iets wat betrekkelijk vrolijk klonk, maar dat vond ik niet zo passen. Ja en Pete Namlook is ook niet makkelijke kost, wat ik her en der van hem heb gehoord. Desondanks blijft de vraag staan: Wat had je verwacht?

Ik ken meer werk van Namlook dat ik wel verdragen kan. Shades of Orion 2 bijvoorbeeld met Tetsu Inoue, ik vind dat een heel aardig stuk, een van mijn favorieten in dat space genre. Dus dat verwacht ik, stukken met een verhaal, into space, lekker meezweven op de vleugels van een ruimteschip.

Ik had 3 al vaker gehoord maar nu werd het me te veel en heb ik het afgezet. Wat denk ik meespeelde is dat ik het voorheen over een wat eenvoudigere versterker heb beluisterd die me niet die vreselijke details liet horen die ik gisteren over de nieuwe versterker dus wel hoorde.

Ik denk inmiddels wel wat gewend te zijn qua duistere muziek maar dit vind ik echt bagger. Misschien dat ik de combinatie met Schulze niet zo geslaagd vind. Veel te abstract naar mijn zin. Nogmaals ik denk dat wanneer Schulze niet zo grote naam zou zijn geweest, Namlook het niet in zijn hoofd zou halen tien van deze, naar mijn idee, vreselijke werken uit te brengen. Zover ik het kan zien is namlook qua verhaallijn in zijn werken veel duidelijker en helder. Het lijkt echt een contradictie te zijn deze twee bij elkaar. Het klopt voor mijn gevoel voor geen meter.

Ik doe in ieder geval afstand van 1 en 3. Ik wil ze er niet meer bij hebben. Een nachtmerrie van werken in mijn ogen.