Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 3 (1995)

Dit derde album uit deze serie van Pete Namlook en Klaus Schulze begint erg zacht. Het doet me bijna de luidsprekers in kruipen. Wat ik wel hoor doet kosmisch aan. Muziek dus die erg tegen de stilte aan zit. Het geeft daardoor het gevoel in een uitdijend universum aanwezig te zijn. Op sommige plaatsen is de muziek zo zacht dat ik enkel op de display van de cd-speler zie dat er wat gaande is. Het doet daardoor denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Het begin van de tweede track is haast klassiek. Statige klanken vullen de ruimte en voel me steeds verder de ruimte ingetrokken worden. Erg stemmingsvol en met oor voor detail gemaakt.

Phantom Heart Brother Part III begint met bliepjes die aan communicatie doen denken. Als daar even later een lage toon bijkomt maakt dit mij erg nieuwsgierig wat komen gaat. Even wordt het wat stiller en de biepjes gaan vrolijk verder. Later krijg ik het gevoel er wordt naar iets toegewerkt waar de heren niet 1, 2, 3 weten naar wat eigenlijk. Hierdoor doet het wat experimenteel aan. Part IV maakt dit euvel meer dan goed. Een duidelijke beat. Even ademhalen en weer doorgaan met een fraai staaltje aan electronisch muziek. De oude garde vult de nieuwe prima aan een omgekeerd.

Met wat duistere klanken begint Part V. De echo die ik hoor doet me denken aan iemand die een microfoon aan het testen is. Hierna volgt een sfeer vol bed aan electronica met bijzondere klanken er doorheen geweven. Part VI is opnieuw kosmisch van aard waardoor dit een mooi einde is van dit bijzondere album.