Cathedral - Supernatural Birth Machine (1996)

Uitkomend in een tijd dat bands nog redelijke sier maakten met platen waar de Sabbath verering van af droop, ging Cathedral al wat langer mee.
Frontman Lee Dorrian is een nogal bijzondere vogel met een eigen kijk op het muzikale wereldje waarin hij zich begeeft.
De beste man haal zijn mosterd uit het Birmingham van de vroege jaren 70 en dat doet hij op geheel eigen wijze.
Echt goed wordt het nergens, hoewel dwars zijn de composities redelijk van aard maar nergens weet Dorrian mij omver te blazen met het songmateriaal.
Dat heeft deels ook te maken met man's zwalkende zang, je hoeft in mijn ogen geen hoogvlieger te zijn, maar het lijkt wel of Lee zo dronken als een garnaal een kroeg wordt uitgedweild. Bij vlagen doet het afbreuk aan enkele redelijke songs.
De gemiddelde score die Supernatural Birth Machine op deze site meekrijgt kan ik wel onderschrijven.
Bijzonder is het nergens maar qua sfeer, vreemde transities en enkele geestverruimende gitaarsolo's valt er toch nog genoeg te ontdekken.
Cathedral; een a-typische band, met een wereldvreemde vogel als frontman heeft iets 'eigens' en dat intrigeert, zonder uit te groeien tot een iconisch collectief.