Cathedral - The VIIth Coming (2002)

Cathedral is buiten zijn beruchte doomverleden altijd mijn favoriete alternatief voor de jaren 70 Sabbath gebleven.
Diepgeworteld in de traditie en de tijdgeest van de oude grootmeesters, weet de band toch elke
keer bijzonder aardige en afwisselende heavy metal op zijn albums te persen.

Wat de band onderscheidt is de algehele surrealistische sfeer die Cathedral uitademt. Zo ook hier op The VIIth coming. Het mysterieuze middenstuk van Empty Mirror is daar een mooi voorbeeld van. Het album weer een stuk opgewekter dan voorganger Endtyme. Het up tempo Phoenix Rising en Resisting The Ghost openen het album op huppelende wijze. Dorrian klinkt minder hees en lijkt qua intonatie zodoende nog meer op Ozzy dan ooit.

Veruit de leukste track vind ik Congregation of Sorcerers. Eens een keer geen Sabbathverering maar een heuse Celtic Frost verering. Maar dan wel in een heuse Cathedralsaus.

De lekkere, zware productie maakt het archetypische heavy metalavontuur af.

Vet album van deze band. Gezegend met een fijne productie, ook lekker vet, en fijne nummers die idd diep duiken in o.a. de Black Sabbath sound, luistert dit heerlijk weg.

Pas deze cd gekocht en daarmee het eerste en enige album dat ik van deze band heb. Leek me altijd teveel doom metal waar ik niet zo'n fan van ben, maar The VIIth Coming valt me bijzonder goed mee.

Meer dan aan Black Sabbath doet Cathedral me hier denken aan Celtic Frost (dat natuurlijk ook Black Sabbath als blauwdruk heeft). Heerlijk album. Misschien toch maar eens wat oud werk van deze band opzoeken.

The Carnival Bizarre kon wel eens een aanrader voor je zijn. Met de kraker Hopkins (Witchfinder General)

Cathedral en de bezopen voordracht van Lee Dorrian heb ik altijd wel kunnen appreciëren. De sabbath verering ligt er zo dik bovenop dat het bijna aandoenlijk is. En nergens stoort mij dat. Dorrian heeft er nooit doekjes omgewonden dat de aartsvaders uit Birmingham zijn inspiratiebronnen zijn geweest. En welke zich respectabele metalband is niet schatplichtig aan Black Sabbath.
Dan de muziek; die is zoals bijna altijd bij Cathedral zwaar en log, alsof je door een Engels moeras ploegt, de Eiken en Treurwilgen aan de oever je mistroostig aanstaren en de mist van de Engelse heuvels het landschap van een extra dikke laag mistroostigheid voorziet.
Desalniettemin trapt Dorrian niet in de val waar veel bands die zich in hetzelfde genre bewegen vaak in trappen; met kleine schetsen of een creatieve transitie, kan de beste man net een twist geven aan een song zodat er zowaar wat meer kleur op de wangen verschijnt. Een versnelling, een akoestisch middenstuk of zomaar een progachtige toevoeging, Lee draait zijn hand er niet voor om.
En juist deze invalshoek maakt Cathedral tot een van de interessantere bands die het doomlandschap rijk is. Ik vraag mij weleens af wat er in dat hersenpannetje rondgaat van Lee, een tekort aan zangcapaciteiten maakt de Engelsman ruimschoots goed met zijn muzikale hersenspinsels.