Lustmord - The Place Where the Black Stars Hang (1994)

Ruimtelijk en pikdonder, maar tegelijkertijd oorstrelend; ja, geloof het of niet, zelfs rustgevend. Dat is The Place Where the Black Stars Hang, tot nu toe de meest indringende en onder m'n huid kruipende plaat die ik van Lustmord heb gehoord.
De plaat laat zich als het ware beluisteren als een vorm van dreiging die in de lucht hangt, of in het geval van deze plaat, het onmetelijke heelal.
Het is alsof Brian Williams, alias Lustmord, met deze plaat wil zeggen, dat we moeten oppassen voor de ontelbare gevaren die het heelal kent: gammastraling, meteoren, zwarte gaten, etc. etc.
Wij als mens, zo ontzettend klein en onbenullig op deze al net zo kleine planeet aarde, kleiner dan welk microscopisch schepsel dan ook t.o.v. het oneindige universum met al de kosmische gevaren die op de loer liggen. Niet te bevatten gewoon!!

Gelukkig is deze plaat wel degelijk te bevatten, als je er van houdt tenminste. Indien het kwartje eenmaal gevallen is, is er geen weg meer terug als je eenmaal verzwolgen wordt in de onaardse, minimale, inktzwarte en tegelijkertijd extreem ruimtelijke klanken die deze plaat kenmerkt.

Eén grote compositie, opgedeeld in 5 secties, met als hoogtepunt natuurlijk het al eerder genoemde "Metastatic Resonance". Alleen al de eerste 2 minuten laten mijn nekharen op een aangename manier recht overeind staan, met klanken alsof ik me ergens op een exoplaneet bevind die alleen maar bestaat uit gigantische oceanen met wat voor vloeibaar spul dan ook, kilometers diep onder het oppervlak, moederziel alleen. Zelfs de alarmsignalen van wat zich dan ook in de nabijheid bevind, kan niet helpen dan dat ik steeds verder en verder wegzink en uiteindelijk, dood en herboren, voor het eerst in lange tijd mijn ogen open en voor me, het meest indrukwekkende schouwspel zie, die de mensheid ooit zal kunnen aanschouwen. Namelijk het einde van het heelal!! Want uiteindelijk zal ook het hart van het universum ophouden met kloppen.
Mooi toch....da's toch mooi ?!!

Maar even zonder gekheid: deze plaat is één groot hoogtepunt. Bijna een meesterwerk, ware het niet dat de enige smet die het geheel kenmerkt, is dat het nét even te lang duurt. Had een aantal secties iets ingekort en het was helemaal ultiem geweest. "Aldebaran of the Hyades", de eerste van de twee echt grote secties, heeft daar gevoelsmatig, ondanks dat ie zeker sterk is, toch het meest last van. Daarentegen heeft die andere, al eerder genoemde, grote sectie dat niet. Maar ja, die is dan ook écht heel erg goed.

Ach, het geeft niet. Deze Lustmord-plaat is gewoonweg ijzersterk en essentieel voor de echte liefhebber van het dark ambient-genre. Niet voor niets las ik ergens in een review dat dit album het jaren '90-antwoord is op Tangerine Dream's meesterwerk Zeit.
Ik kan mij daar zeker in vinden!

Met recensies of beschouwingen gaat het vaak alle kanten uit lees ik. Lustmord is dan weer zoiets, je vindt het top of flop. Je moet zeker open-minded zijn voor dit soort van muziek. Ofschoon muziek????? Dit wijkt natuurlijk zeer af van wat minimaal toegankelijk is. Maar toch, volg de man al vanaf den beginne en heb hier dan ook alles staan, los van de nieuwe, First Reformed maar die komt eraan. Alles op cd, soms zelfs lp. Dark ambient zo zou je het kunnen omschrijven. Niet voor eenieder weggelegd neen. Maar absoluut mijn ding ja. Zeer donkere, koude, intrigerende plaat. Kale enorme soundscapes welhaast uit de toekomst of een parallel universum. Lange tot zeer lange nummers. Ideaal voor nu, donker, binnen ook dan maar, kaarsjes aan en ga op interstellaire reis dan maar. Briljant in mijn ogen, sluit je ogen en laat je gaan. Enne ja, alle, maar dan ook alle releases van deze beste man zijn bovengemiddeld en derhalve ten zeerste aan te bevelen. Maar bedenk, voor de liefhebber dan wel. Ik heb er al heel wat lieden mee weg gejaagd, jazeker. Men dacht in eoa graftombe te zitten. Tja, zo kun je het ook zien. Absoluut duister ja, maar ook meeslepend, overrompelend, bizar, meesterlijk, briljant. Njoy.