Grant Lee Buffalo - Jubilee (1998)

Tegenvallende plaat voor deze groep, te gepolijst, te mainstream, te Amerikaans.

Niet akkoord, dit is een goeie plaat van Grant Lee, wel geen Fuzzy, maar toch beter dan meer dan 60 % wat uitkomt .

De laatste van de heren en in mijn ogen ook de minste, hoewel het zeker geen slechte plaat is. Het songmateriaal is wat meer uptempo, minder alternatief en lijkt wel meer gericht op een mainstream publiek zonder direct commercieel te klinken. Het schijfje klokt bijna een uur en dat is teveel van het goede. Op Fuzzy, Mighty Joe Moon en Copperopolis kwamen de sterke punten van de band; het combineren van alternatieve rock, country en folk en een vleugje americana overladen met een zweem van melancholie goed naar voren. Op Jubilee klinken de heren haast alledaags, weliswaar met redelijke composities; Testimony en The Shallow End hadden niet misstaan op zijn voorganger, maar het overige songmateriaal mist net het sausje dat de overige platen van de band zo bijzonder maakte.

Met mijn voorkeur voor rockende rootsrock / americanamuziek vind ik dit een heerlijk album. Het is rootsrock met popelementen, zonder dat de popelementen de boventoon voeren. Het tempo zit er goed in, zonder dat het te gehaast is. Grant Lee zing enthousiast en met de nodige energie. Het album bevat een goede mix aan electrische, semi-electrische en akkoestische rootsrockmuziek. Zo bevat het fijne Testimony mooie tempowisselingen tussen de coupleten en het refrein, plots komt de elektrische gitaar lekker inzetten. 8 mile road, een lekkere semi-rockende nummer, goed voor in de auto tijdens een ritje door de zon. Everybody Needs a Little Sanctuary is een intiem rustig pareltje, heel mooi rustig gezongen, met als boodschap dat iedereen een kleine veilige toevluchtsoord kan gebruiken. Akkoestische afsluiter The Shallow End zorgt er voor dat ik na het luisteren van het album weer lekker opgewekt ben. Een fijn opbeurend album.

En ik sluit mij volledig bij mijn voorganger aan.
Waarom is Grant Lee Buffalo na dit album eigenlijk opgeheven (1998)? Er zijn slechts vier albums verschenen. Grant Lee Philips is blijkbaar solo gegaan.

Spijtig hoor, ik zal ooit nog eens aan zijn oeuvre moeten beginnen. Maar deze muziek van de Buffalo is in ieder geval stevig genoeg, het is onderhoudend, opbeurend en stemt vrolijk.