Johnny Griffin - Introducing Johnny Griffin (1956)

Johnny Griffin: "fastest tenor in the west"

Is het nog te volgen, of heben we het hier echt over "gepriegel"

Wat een heerlijke muzikant! Het tempo is heerlijk, dat "gepriegel" vind ik wel meevallen. Het klopt allemaal! Voor de jazzliefhebbers een aanrader.

Bop van de bovenste plank!

Met: Johnny Griffin (tenor sax), Wynton Kelly (piano), Curley Russell (bass), Max Roach (drums)

Dit was de eerste jazz LP die ik kocht. Ik weet nog precies de aanleiding en welke zaak! De aanleiding was een oude platenspeler van mijn tante die achter het luik stond. Gewoon aangesloten en even wat oude platen van mijn vader gepakt. Daar zat niet veel jazz bij, alleen eentje van Paul Desmond. Lekkere plaat maar ik had behoefte aan wat meer power op de platenspeler. En behoefte aan een betere platenspeler dus kocht ik een instapmodelletje voor mezelf. Toen naar de platenzaak in de buurt, die er toen nog was (inmiddels is er trouwens een andere, betere!), en die had welgeteld drie jazzplaten staan: Dave Brubeck's Greatest Hits, Kind of Blue en deze. U voelt em al: het werd deze! De eerste studioplaat van Johnny Griffin: the Fastest Tenor in the West.

En fast is ie onze Johnny. Dit is toch wel een debuutplaatje te noemen. Ik kan me toch voorstellen dat jazz-critici hier lichte opwinding bij voelden. De muziek an sich is niet extreem avontuurlijk maar Griffin's spel is briljant. Een harde, snijdende toon met een diepe blues feel: een beetje zo'n toon als de R&B blazers uit de jaren '40 maar dan met een adembenemende techniek en kunde op de sax. De 7 standards op deze plaat krijgen ieder een geheel eigen maar o zo lekkere behandeling. Soms knalt het bijna dwars door je speakers zoals Mil Dew and It's Allright with Me. Maar op een ballad als Lover Man komen zijn kwaliteiten misschien nog wel meer tot hun recht. En wat zijn al die tussenloopjes en versierinkjes tussendoor ontzettend gaaf, net als hoe hij steeds wisselt tussen de registers. Wat het vooral is: 100% kwaliteitsjazz. Heerlijk om naar te luisteren, 4 uiterst begaafde muzikanten die hun instrument tot in de puntjes beheren. Aan de rest van de band hoef ik denk ik geen woorden vuil te maken. Max is in uiterst goede doen met harde riffs en hele vette breaks. Hij is bij uitstek geschikt voor dit soort keiharde bop.
Ik weet ook gelijk weer waarom Griffin zo goed bij Monk past: die keiharde toon in combinatie met een adembenemende virtuositeit.

Gewoon ontzettend lekker dus. En voor mij nog een beetje extra bijzonder om bovenstaande reden. Een album dat je blind kan aanschaffen als je van de stevigere hardbop uit de jaren '50 houdt.

Dank voor de tip Soledad, want dit is inderdaad een adembenemend goed album, zó spannend en meeslepend - ongelooflijk. Van Johnny Griffin zal ik de komende tijd, als alles een beetje meezit, dus nog wel meer gaan beluisteren. Alles wat ik had willen opmerken, o.a. over het spel van Max Roach, staat al in jouw recensie, dus dat hoef ik hier niet te herhalen.

De beste man kon geweldig spelen inderdaad, onnavolgbaar op technisch vlak bij momenten. Zijn interactie met de pianist valt daarbij op - hier is dat Wynton Kelly, maar op Misterioso van Monk vind ik het nóg straffer klinken. Pluspunt hier is wel Max Roach natuurlijk, was toch wel een uiterst strakke drummer en, zoals Soledad hierboven reeds aanhaalde, heel erg geschikt voor dit soort van levenslust overlopende hardbop.

4 sterren

AOVV. Griffin met Monk live (heruitgave Misterioso + Thelonious in Action) is inderdaad een traktatie:

Thelonious Monk Quartet Featuring Johnny Griffin - Complete Live at the Five Spot 1958 (2009) - MusicMeter.nl.

Bedankt voor de tip, Kalamitsi. Ideaal voor een luisteravondje, denk ik dan.

Ik vond deze werkelijk geweldige hard bop plaat uit de Blue Note 80 serie voor maar 10 euro. Het is een schande.