Robert Long - Vroeger of Later (1974)

VROEGER OF LATER
Zal ik maar bekennen dat ik een zwak heb voor Robert.
Niet als man maar als liefhebber van muziek die je raakt.
En een dosis Long werkt altijd dubbel:
op je gemoed én op je lachspieren.

Dit debuut was ongetwijfeld controversieel in 1974.
Nederland was altijd net iets vranker en vrijer dan Vlaanderen.
Maar sommige teksten waren behoorlijk ongezouten.

Favorieten: het bloedmooie Kalverliefde, het tijdsdocument
Het Leven Was Lijden en de eco polonaise Toe Maar Jongens.

Robert Long is voor mijn na Lennaert Nijgh de meest
getalenteerde Nederlandstalige tekstschrijver ooit.

Opmerkelijk debuut van Long.dazzler geeft zeer terecht aan dat dit tamelijk controversieel was in 1974.
Bram en Freek deden al een duit in het zakje met hun shows,die ook op plaat werden uitgebracht,Robert Long draaide eveneens zijn hand niet om, voor het trappen tegen de kerk,de kleinburgerlijkheid en wat al niet meer.
Waar zijn 2e album Levenslang op een gegeven moment een beetje inzakt,is dit een behoorlijke constante plaat.De gein en de carnavalachtige liedjes overheersen meer dan de ballades, maar het blijft allemaal heel boeiend,humoristisch en ook emotioneel.
Nog altijd een heel sterk werkje.
Bram Vermeulen, Robert Long....zonde dat dit soort talenten er niet meer zijn.Uniek in hun soort.

Mooi document uit het begin van de jaren zeventig, toen het nederlandse lied wat ingekakt was. Hier kwam dan een jonge man die het geheel weer op de kaart zette. Ik vind het album in zijn geheel afwisselend, ene keer ingetogen andere keer met veel humor. Robert Long was toch altijd al wars van heilige huisjes en mocht daar graag eens flink tegen aan leunen. Mijn favorieten zijn toch wel Mien (prachtig hoe hij dat neerzet, gebaseerd blijkbaar op een huurbaas uit die tijd), Allemaal angst (degene die de meeste angst heeft, heeft vaak het minst te vrezen diedoebah dieboebah whoppa) en natuurlijk; Toe maar jongens, wat nog steed up to date is helaas. Prachtige combinatie van een sterke observatie in een ludiek jasje. Als laatste ook nog kalverliefde, mooi gezongen en heel beeldend. Heel deze cd kent weinig zwakke broerders in mijn ogen. Juist die combinatie van ingetogen, humoristisch en maatschappijk kritisch, maakt het nog steeds een genot om te luisteren. Inderdaad bij zijn volgende album was het allemaal weer een stuk serieuzer en minder onderscheidend.

Ik kom er door dit album wel achter dat er veel mensen uit de cabaret wereld goed naar de teksten van Robert Long hebben geluisterd. Als hij in deze tijd (kan helaas niet meer), met deze nummers de schouwburg was in gegaan. Dan had hij waarschijnlijk er ook veel succes mee gehad. Tijdlozer dan wat ik in eerste instantie dacht.

Echt een dijk van een plaat dit.Vandaag de dag komen sommige teksten nog steeds rauw en grof over. Vooral Mien is erg grof. Dan nog ruwe en lompe teksten in Toe maar jongens. Allemaal angst kent ook het nodige venijn. De rustige nrs. zijn ook toppers. Vieze lieze is de minste. Dan resteren er nog twee klassiekers. Namelijk de nummers die tegen het geloof gericht zijn: Jezus redt en Het leven was lijden. De plaat verkocht,inclusief Duitse versies,meer dan een half miljoen exemplaren. 4,5ster voor Robert Long.

de 1 na beste nederlandstalige plaat, echt geweldig die teksten. Zjef Vanuytsel's "de zotte morgen" uit '70 toch nog wel stuk beter en overduidelijk als inspiratie gebruikt!!

Tja dazzler, dan ken je Zjef niet, die was toch echt net zo vrij en maarliefst 4 jaar eerder....dus helaas

Ik schreef anders een paar fijne recensies bij Zjef.
Dat was toch allemaal veel minder expliciet naar mijn mening.

Mischien wel maar houten kop is toch ook best gewaagd

Dit album is bijna cabaret.
Grappige stukken afgewisseld met maatschappelijke serieuze stukken.
Paul de Leeuw en Youp van 't Hek hebben een vergelijkbare manier van het brengen van nummers.

Alleen zingt Long veeeel beter dan deze 2 mensen, dat is ook wat waard .

Daarnaast had Robert Long ook nog eens iets te melden en kon hij op een scherpe manier tegen heilige huisjes aankloppen. Paul de Leeuw kan niet zingen en is aalglad en van 't Hek is niet geloofwaardig.

Vorige week ontleende ik de box 'Jij wou mij totaal' uit de bib van Roeselare. Nochtans had ik jaren geleden al 2 keer een serieuze ontdekkingstocht ondernomen.

De eerste was in 1990. Van onze docent Nederlands moesten we een werk maken waarin we een Nederlandstalige artiest bespraken en een aantal songs verwerkten in lessen voor het eerste en tweede middelbaar. We moesten kiezen uit een lijst met namen en ik koos voor de mij vrijwel onbekende Long. Wat was dat een leuke opdracht.

De tweede ontdekking was ongeveer in 2006. Die leidde tot de aankoop van zijn eerste 4 soloalbums en een uitgebreide verzameling van de rest.

De box is echter onweerstaanbaar, ook al ben je met het werk vertrouwd, want hij bevat ook de albums 'Scherts, satire, songs & ander snoepgoed' en 'Splinternieuwe scherts, satire, songs & ander snoepgoed'. Die beide albums kende ik totaal niet. Daarnaast is zo'n box met alle cd's in kartonnen hoesjes ook wel aantrekkelijk als snoepgoed.

Robert Long vond ik jaren geleden al zo ondergewaardeerd en met de herontdekking kom ik tot dezelfde conclusie. Dit debuut - als je zijn jaren bij Unit Gloria niet meetelt - bevat 2 soorten songs: de vrolijke en de ingetogen nummers. Die eerste vind ik wat minder, hoewel ze tekstueel sterk zijn. Zijn ingetogen nummers bezorgen kippevel.

In trieste tijden is Robert Long als een zalfje op een wonde of een dekentje bij kou. Nederlanders zullen het moeilijk snappen, maar Vlaanderen is met de titel van Club Brugge teruggebombardeerd naar de middeleeuwen. Laat Trump nu nog president van Amerika worden en we zitten qua beschaving en niveau terug in de prehistorie. Gelukkig is er dan nog Robert Long.

Van bijna het hele album staan er wel nummers op compilaties, m.u.v. 'Vieze Lieze' wat ik met afstand de zwakste broeder vind en waarvan ik niet snel voor de geest haal dat het ergens anders opstaat. Verder vind ik de aard van de instrumentatie van 'Mien' en 'Toe Maar Jongens' weinig bijzonder, doet haast een beetje 'volks' aan maar dan wel voorzien van pittige, doordachte teksten die de nummers dragen. Teksten staan sowieso centraal en de muziek is natuurlijk meer voor de begeleiding op dit album, dat schittert door tekstuele spitsvondigheden. Ik had verwacht dat 'Kalverliefde' een single was, maar dat was pas in 1993 ter promotie van 'Het Allerbeste van Robert Long - 50 Jaar, Goed ter Been en Nog Geen Lintje' met 'Iedereen Doet 'T' als dubbele A-kant. 'Liefste Mijn Liefste', 'Het Leven Was Lijden' en 'Zeven over Twaalf' zijn hier mijn favorieten.

Toevallig kwam ik op You Tube 'Afscheid' tegen , een nummer wat op allerlei manieren gebruikt en misbruikt is op You Tube. Wel één van de mooiste scheidingsliedjes die er zijn. Ik weet nog goed dat dit album uit kwam. En dat het moeilijk was met mijn achtergrond het album goed te plaatsen. "Jezus redt' vond ik hilarisch, maar daar werd in mijn omgeving wel anders tegen aan gekeken. Ik vond trouwens de serieuze liedjes wel interessanter dan de vrolijke, meer hoempa liedjes. Het album vond ik daarom ook niet echt in balans.
Ik weet nog goed dat toen mijn vriendin het 'uit' maakte ik haar twee liedjes liet horen : "Afscheid" en "Zeven over twaalf" Achteraf altijd spijt gehad dat ik dat laatste lied heb laten horen, want dat kan er flink inhakken en kon haar met een gigantisch schuldgevoel opzadelen. . Ik vind dat nummer achteraf wel bijzonder sterk, een hele goede maar zeer indringende tekst en dan begeleid door een kerkorgel. Maar achteraf is het contrast met dit lied en bijvoorbeeld "Mien" wel bijzonder groot.
Ik heb 35 jaar het album niet meer gehoord, heb het denk ik ook niet meer. Maar wel een hoogtepunt in de Nederlandse muziek. Maar door het dubbele karakter van de plaat toch niet meer dan 3,5 ster.

Ik hoorde recent Mien op de autoradio voorbijkomen.......... Mijmerend dacht ik terug richting 1974.
Ik was 14 jaar oud en mijn broer, maar liefst 9 jaar ouder, kwam destijds met dit album thuis en vond dat het hele gezin moest luisteren naar zijn aankoop. Op zich best wel bijzonder, want mijn broer had niet veel met muziek en kocht zelden elpees. Ik heb eigenlijk geen idee hoe hij destijds op dit album was gekomen.

Pas veel later ben ik het album gaan waarderen, want als 14-jarige deed het mij, tot teleurstelling van mijn broer, niet veel.

Bij het debuut was er nog weinig/niets bekend omtrent de sexuele voorkeur van Long en hij omzeilde dat thema ook aardig op Vroeger of Later.
In Liefste mijn Liefste o.a. met de zin: "enkel door het feit dat ze zomaar elkanders bezit werden, door het stadhuis in te gaan." Het homohuwelijk was in 1974 nog ver weg.....
Had ik al gezegd dat de tekst van dit nummer prachtig is?

De overgang naar Mien is bijzonder........ Fenomenaal qua tekst, grappig accent, hoempapapa deuntje.
En dan gaan we van het feestnummer Mien naar het serieuze Afscheid. Misschien dat de huidige tekstschrijvers van Nederlandstalige muziek eens moeten luisteren hoe een tekst ook kan klinken..... Nee, ik noem geen namen.

Allemaal Angst...... zou ook in 2024 geschreven kunnen zijn. Tijdloos.
Bij Toe Maar Jongens is de fanfare weer van stal gehaald en ook deze tekst blijkt nog steeds actueel.

Kalverliefde is wat mij betreft een van de absolute hoogtepunten van het album. Ook hier gaat het over de liefde tussen man en vrouw.
Long dorst op zijn debuut nog niet alles uit de kast te halen…….

Het Leven Was Lijden gaat weer terug naar de feestmuziek, maar wederom een prima tekst.
Zeven Over Twaalf is alleen al de moeite waard vanwege het prachtige orgelspel van Erik van der Wurff (ik las ergens dat het hier het magic organ betreft, gebouwd door de Nederlander Jaap Keizerswaard).
Jezus Redt……. Tsja, wederom tijdloos.
Vieze Lieze is meer carnavalesk, live opgenomen en voor mij het minste op dit album.

Al met al blijkt, nu ik het album tientallen jaren na het verschijnen, weer eens terug luisterde dat vele teksten nog steeds actueel zijn.
Leuk om vandaag, vijftig jaar na dato, qua herinneringen weer eens terug te gaan naar 1974.

Terug naar de Amsterdamse portiekwoning met, in zijn slaapkamer, de eenvoudige witte stereo installatie van mijn broer. In hetzelfde jaar ging mijn broer het huis uit om samen te gaan wonen met de vrouw waar hij nog steeds mee getrouwd is.
Een pick-up heeft hij al heel lang niet meer (zelfs geen stereo installatie o.i.d) en Vroeger Of Later heb ik volgens mij ook nooit meer bij hem terug gezien.