Fleetwood Mac - Bare Trees (1972)

Na het heel mooie Future Games door naar het eveneens sterke Bare Trees. Van deze platen verwachtte ik echt helemaal niets en rekende er een beetje op dat de waarderingen ergens tussen de 2-3* zou zitten. Intussen opent Bare Trees met het sterke Child Of Mine en zet het daarna oerdegelijk door. De sfeer is net zo kalm en sereen als op de voorganger het geval was. Deze twee albums passen heel goed bij elkaar. Wat heel fijn is, is dat Fleetwood Mac nergens uit de bocht vliegt. Bare Trees is duidelijk poprock, maar zonder te pop te worden. Het is zoet zonder zoetsappig te worden en rock zonder te wild te worden. Het afsluitende Dust (ik weet niet wat ik met Thoughts On A Grey Day moet. Het stoort verder ook niet) is een pareltje. De laatste plaat met Kirwan. De beste songs komen van hem, dus voor de volgende platen begin ik toch wel te vrezen.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House

Wederom erg fraai. Jammer dat ik Christine McVie dit keer op Spare Me a Little of Your Love niet heel mooi vind klinken en dat het afsluitende Thoughts on a Grey Day echt een rare vorm van vulling is. De rest is namelijk net zoals bij het vorige album het geval was fijne achtergrondmuziek die als soundtrack bij een koude winteravond gebruikt kan worden. Helemaal Dust is prachtig. Ben nu erg benieuwd hoe erg het vertrek van Kirwan volgend album gaat vallen.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Kiln House
5. Peter Green's Fleetwood Mac
6. Mr. Wonderful

In mijn ogen de beste Mac-plaat van het interbellum tussen Peter Green en Nicks/Buckingham. Vooral Danny Kirwan is op dreef met de jams Child of Time, Bare Trees, Danny’s Chant en Dust. De Britse retro-band Kula Shaker is duidelijk geinspireerd geweest door Danny’s Chant! Christine McVie heeft hier al de mooiste composities (al komt haar stem niet goed uit de mix). De bijdragen van Welch vind ik het minst. Op Mystery to Me was hij beter in vorm.