Fleetwood Mac - English Rose (1969)

Wat was Fleetwood Mac toch een fantastische band voordat Stevie Nicks kwam gillen. Geweldig blues-rock album waarbij je gewoon niet stil kunt blijven zitten. Mijn persoonlijke favorieten zijn toch wel "Albatross" , "I've Lost My Baby" en "Something Inside Me" maar eigenlijk is het gewoon allemaal goed.

4,5*

roerend met je eens

Dit album kwam in de VS op de markt i.p.v. "Mr.Wonderful", dat kwalitatief te pover werd bevonden. Jeremy Spencer's Elmore James fixatie was op een hoogtepunt en een aantal van zijn carbon copies zijn hier weggelaten ten faveure van singles als "Black magic woman" en "Albatross". Ook werden drie nummers van Danny Kirwan. Ik heb de band met Kirwan (die pas een paar maanden bij de band zat) "live" gezien in oktober 1968 in De Weerwolf in Leersum (U). Dat was een soort hippie boerderij annex jeugdhonk aan de rand van het dorp. Zijn er andere mensen die zich dat concert herinneren? Het was voor "Albatross", zelfs "Need your love so bad" was nog maar net uit en nog geen hit.

Mwah ik ben van 82 dus in 68 was ik nog niet eens in de planning. Niettemin vind ik dit wel fantastische muziek, maar tot mijn spijt heb ik alleen een cd-tje met verzamelde nummers uit die tijd.

Dan is dit meer in de richting; bedankt overigens hagi51 voor je uitleg van de hier aanwezige nummers, want ik herkende de plaat al bijna niet.
Ik vond overigens die fixatie van Jeremy Spencer niet erg; heeft me de weg gewezen naar de grootmeester himself.

Nu we het toch over grootmeesters hebben: klopt het dat er maar drie albums van John Mayall hier op MuMe staan?
Geen Turning Point bijvoorbeeld?

Een aardige Amerikaanse verzamelaar, waar helaas 'Need your love so bad' op ontbreekt. 'Black magic woman' en 'Albatross' staan er gelukkig wel op. Het is dus even kiele kiele tussen dit album en 'The pious of good omen' uit hetzelfde jaar.
Deze plaat heeft een heel aparte hoes.

Mijn hemel... dat noemt men 'aardig'. Zojuist eindelijk dit album ontvangen en de Fleetwood-collectie is nu echt compleet. Wat een heerlijk album.
Ik proef whiskey, ik ruik sigaren en ik hoor een Fleetwood Mac zoals deze bedoeld is. Geen geknoei, maar simpelweg heerlijke blues zoals Doctor Brown, Evenin' boogie, Something inside me etc. etc.
Vorige week 'Time' nog eens opgezet... In vergelijking met dit album, ga ik liever terug in 'time'...

Dacht dat dit een regulier album was?

Is het ook, maar diegene die Mr. Wonderful hebben zullen dit als een verzamelaar beschouwen. Dit was echter een release uit Amerika, waar ook nummer van het genoemde album op staan. English Rose wordt dan ook niet gezien als een verzamelaar...

Ik ben wel van mening dat de bluesplaten van Fleetwood Mac met Peter Green wat overschat zijn. Het is gewoon een gebrek aan originaliteit zoals ik eerder ook al opmerkte bij het debuut.

Het zijn echter leuke, spontane platen, die toch ook met zorg gebracht zijn.

'Albatross' groeide zelfs uit tot een grote hit, en dat is toch redelijk opmerkelijk gezien het instrumentale karakter.

Het is overigens geen regulier album zag ik per toeval: ''It was originally a US-only compilation, combining six tracks from the UK release Mr. Wonderful, three UK non-album single sides, two not-yet-released songs from the UK version of Then Play On and one other previously unreleased track.''

ALBATROSS: is er ooit een mooiere plaat gemaakt?

Ik begrijp eigenlijk niet veel van dit album. Door musicmeter als regulier bestempeld, Wikipedia ziet het als een compilatie:


Is dit nu een compilatie of gewoon een Amerikaanse versie van Mr. Wonderful met weglatingen en toevoegingen? Feit is dat je met het inbrengen van Black Magic Woman en Albatross je op voorhand geen buil kunt vallen uiteraard.

Ik vind het overigens helemaal geen slecht samengesteld album, één van de betere in zijn soort van deze blues line up van Fleetwood mac.
Er zijn meer enthousiastelingen voor dit album, want, en dat vind ik toch verassend, het is inmiddels zelfs helemaal gerestaureerd en digitaal geremasterd, vooral Black Magic Woman vind ik prachtig gedaan.

Maar voor de rest blijf ik zitten met vragen, zoals het uitbrengen van de Danny Kirwan nummers One Sunny day en het prachtige Without you. Twee tracks die eigenlijk staan/thuishoren op het onvolprezen Then Play on, dat nota bene later werd uitgebracht dan deze English Rose.

Blijkbaar werd er heel wat afgerotzooid om de Amerikaanse en de Engelse/Europese markten op de een of andere manier tevreden te houden. U vraagt en wij draaien. Dus toen de Amerikanen Then play on kochten, stonden er al twee bekende nummers op.

Ja, ik moet daar bij zeggen, het lijkt zo nog heel wat. Maar Future games (1971 en zonder Peter Green) is het oudste Fleetwood Mac album dat er in is geslaagd 1 miljoen exemplaren te verkopen. Alles wat daarvoor zit, dus bijvoorbeeld ook English Rose en Then Play on, is daar, 43 jaar na verschijnen, nog steeds niet in geslaagd.

Bij "English Rose" van Fleetwood Mac hink ik toch op twee gedachten. Ik ben een grote bluesliefhebber, maar ik vind de uptempo nummers rommeling en slordig klinken. Dat heeft zeker zijn charmes, maar ik houd er niet zo van. Aan de andere kant zijn de langzame bluesnummers van grote klasse en schoonheid. Op nummers als "Something Inside of Me", "Love That Burns", "I've Lost My Baby" en "Without You" laat Peter Green horen wat voor geweldige gitarist hij is. Zo intens en bloedstollend mooi. Daarnaast is "Black Magic Woman" de grote bekende hier en is "Albatross" een prachtig instrumentaal hoogstandje. Simpel maar zo effectief. "English Rose" blijft bij mij hangen door de prachtige slowblues nummers.

ach blues, sommigen waren nog geen twintig, zelfs ik vond ze te jong en ik was veel jonger.

dit is toch wel de mac die me zal bijblijven.
kan me voorstellen als de verkoopcijfers achterbleven bij de singeltjes, tjeezus wat een hoes...

Soms hadden de Amerikanen wel geluk in de jaren 60 dat zij aangepaste albums kregen waar de hitsingles wel op staan. Niet zelden levert dat wat mij betreft toch wel betere albums op dan haar UK evenknieën. Bij Fleetwood Mac geldt dat voor Then Play On en zeker voor English Rose, dat min of meer de US versie van Mr. Wonderful is. Dat is een vrij matige plaat waarop Jeremy Spencer de vrije hand kreeg in het uiten van zijn Elmore James fascinatie, waardoor er maar liefst 4 nummers op staan die vrijwel identiek aan elkaar zijn. Op deze plaat zijn daarvan twee overgebleven (Doctor Brown en Coming Home) en verder staan de sterkste nummers van Mr. Wonderful erop, voornamelijk geschreven door Peter Green. Daarnaast staan op English Rose een drietal nummers van Danny Kirwan, die toen net tot de band was toegetreden. Twee daarvan zouden op de UK versie van Then Play On verschijnen, maar passen ook meer dan prima op deze plaat. Met Albatross en Black Magic Woman staan twee van de bekendste en beste nummers uit het Peter Green tijdperk op English Rose.
Hoewel het wel een beetje een samenraapsel van nummers is, vind ik English Rose toch een buitengewoon sterke plaat en ik zie het als de "echte" tweede plaat van Fleetwood Mac. Mr. Wonderful laat ik dan ook lekker links liggen.

Vraagje: Ik heb het 3-cd Original Album Classics setje met het debuut, Mr. Wonderful en The Pious Bird of Good Omen.
Maakt dat dit album overbodig?
Of zijn er verschillende versies van songs?

Ja, Mick Fleetwood mag graag, zo niet zowat naakt, de idioot uithangen.
Dat heeft in bepaalde gevallen tot wat bedenkelijke keuzes geleid.

Ik kan uitstekend overweg met alle incarnaties van de band (waarbij dat volgens mij -mede- aan de onmiskenbare ritmesectie te wijten is).
Post-FM wegzetten als een ‘sell-out’ met een ‘gillende’ Stevie Nicks, daar doe je m.i. de band, en vooral het buitengewone talent van Lindsey Buckingham, toch schromelijk te kort mee.