Plastic Bertrand - An 1 (1977)

Enkele dagen geleden overleed Lou Deprijck, van wie vele jaren na de eerste platen van Plastic Bertrand bekend werd dat hij degene was die diens eerste vier albums had ingezongen. Hierboven gaat het gesprek eigenlijk alleen maar daarover. Wie meer wil weten kan deze dikke 7 minuten van docuserie Belpop bekijken bij Dailymotion én deze minidocu van de Top 2000 á Gogo. Zullen we het over de muziek van An 1 hebben?

Het overlijdensbericht leidde ertoe dat ik mijn exemplaar (vinyl, klaphoes) uit de kast haalde. Want in het zonnige voorjaar van 1978 stond Ça Plane pour Moi één week #2 in de Nationale Hitparade (juni) en twee weken op die plek bij de Top 40 (mei-juni). Hard (vond ik toen) en onweerstaanbaar meezingbaar (oehóéhoehoe!) stond het vier weken op #1 in mijn persoonlijke top 15, die ik als prepuber wekelijks in een oude agenda van mijn vader noteerde.
Later nam ik van krakende middengolf via zeezender Radio Mi Amigo het steviger Le Petit Tortillard op, dat in Nederland niet eens de tipparades haalde, maar nog wat steviger was en het in mijn top 15 ook goed deed.

Hits uit mijn prille popjaren, waar ik veel later aan zou worden herinnerd: in 1997 coverden de pretpunkers van Presidents of the U.S.A. Ça Plane pour Moi en rond datzelfde jaar speelde ik voor mijn kinderen een videoband af van de tekenfilm Astérix et la surprise de César / Asterix contra Ceasar (1985). Bij de aftiteling klonk Asterix est la van Plastic Bertrand en deze keer was het Roger Jouret zelf die zong.

Kortom, toen ik drie jaar geleden in het Brabantse Deurne An 1 voor een prikkie tegenkwam in een platenbak, was er geen twijfel. Wat klinkt is opgewekte punk. De Grote Hit (bestverkochte punksingle ooit volgens Belpop) is één van de prijsnummers, maar er is meer. Op de A-kant vooral de punk-met-mandoline (!) van Bambino en reggae in Naif Song.
Op de B-kant hoor ik ska in Dance Dance; mét saxofoon, een instrument dat wel vaker opduikt op dit album. Op 5.4.3.2.1.0. het gitaargeluid van de Sex Pistols, meer monotone en vrolijke punk op Pogo Pogo en op Solo Naif Song keert Naif Song van de A-kant kort terug in een komisch jasje.
Te simpel-monotoon maar wel vermeldenswaardig is Wha ! Wha ! met zijn hondengeblaf en later kippengekakel en paardengehinnik (Nina Hagen deed zoiets in 1980 met Wau Wau).

Zeven-en-een-half lekkere klapkauwgompunk met soms toegevoegde ska of reggae. An 1 is weliswaar niet briljant, maar op z'n tijd helemaal fijn!

Tenslotte nog 'n opvallend feitje: Ça Plane pour Moi werd door componist Deprijck ook verkocht aan de Britse punkband Elton Motello, die er Jet Boy, Jet Girl (ook uit '78) van maakte: dezelfde muziekopname met andere zang. Zanger Alan Ward speelde voordien in de groep Bastard met de latere Damnedgitarist Brian James. En dan zijn we bij de oorsprong van de Londense punkscene.
Niet slecht voor Deprijck, die eveneens internationale pophits scoorde onder de namen Two Man Sound en Lou and The Hollywood Bananas.