Johan Verminnen - Zeven Levens (1992)

Verminnen maakt met "Zeven Levens" een en ander goed tenvoordele van het wel heel teleurstelende "Volle maan". Maar zijn beste plaat is dit zeker niet....

Wel een goede.... Maar de (nieuwe) liedjes op dit album vind ik, stuk voor stuk, beter en dus boeiender in hun live-versies...

Mooi zijn "Vriendinnen van vroeger", "De Avond", "De Musette" en "Nooit meer weg".

De reprise van "Spelers en drinkers" had niet gehoeven. Wat is dat toch met Veminnen... op 's mans latere werk moet en zal hij persé een oud nummer opnieuw inzingen in een nieuw jasje, en meestal wordt het daarom niet béter....

Enige smetje op het album is, volgens mij, het maar halfgeslaagde "Mambo King", als valt ook dat live weer een stuk béter mee...

Echt een goede plaat; Mambo King, De Musette, Spelers en Drinkers maar vooral het prachtige De Poolse Kapitein kunnen hier echt overtuigen. Verminnen toch in beter doen dan op Volle Maan, dat me redelijk teleurgesteld achterliet.

****

ZEVEN LEVENS 1992
De plaat waardoor ik afhaakte.
De magie is zoek, al komt Johan af en toe sterk uit de hoek.
Maar zonder Tars Lootens werd het allemaal toch wat mainstreamer.

Verminnen probeert op Mambo King nieuwe stijlen te verkennen.
Hij zal zich nog later bijvoorbeeld ook in big band swing verdiepen.
Mambo King is vooral veelbelovend, maar net geen winnaar.

Dat is De Musette dan weer wel.
Voor mijn part Verminnens laatste, echt grote lied.
Boordevol nostalgie, een soort Vierhoog in de Wolken.
Over de platenkoffer van zijn vader waarin het Frans chanson
Johans hart blijvend veroverde ... Verminnen op zijn sterkts.

Maar daarmee doe ik dan ook het Verminnen boek toe.
Een grote meneer, die de laatste jaren toch wat op de dool is.
Zag hem vorig jaar nog meedoen aan een televisie liedjeswedstrijd
en laatste eindigen met een Nederlandstalige cover naar keuze.
Een beetje onverdiend, maar zielig tegelijk ...