Slade - In Flame (1974)

Duidelijk het beste album dat Slade tot dan toe uitbracht. Het lijkt wel alsof er voor het eerst echt moeite in de muziek gestoken is. Noddy brengt afwisseling aan in zijn zang en schreeuwt niet meer zo geforceerd. How Does It feel is een prima opener en op Them Kinda Monkeys Can't Swing hoor je plots een veel frivoler gitaargeluid. Far Far Away wordt echt goed gezongen. Eindelijk wordt de simpele boogierock ontstegen. Grotendeels dan, want tegen het einde van dit album keert dat geluid helaas weer terug. Toch kan ik eindelijk een album van Slade aanwijzen dat ik de moeite waard vind, omdat er toch wel een goede handvol songs op staan die echt iets te bieden hebben in tegenstelling tot de hap-slik-weg-formule van het vorige werk.



Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. Old New Borrowed And Blue
5. Slayed?

Het meest volwassen en gevarieerde album tot nu toe. Far Far Away is een van mijn favoriete Slade-songs tot nu toe met heerlijke melodielijn, mooie teksten en een lekker basloopje. Ook How Does It Feel en This Girl zijn pareltjes, terwijl een meer hardrockende track als Them Kinda Monkeys Can't Swing veel vetter klinken dan op de vorige albums het geval was. Nu ben ik best benieuwd geworden naar de film waar dit de soundtrack van zou zijn!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Old New Borrowed And Blue
4. Slayed?
5. Beginnings