PJ Harvey - Uh Huh Her (2004)

Herkenbaarheid (niet herkenbaarheid à la "Groundhog Day" ) - sommige mensen hebben er een broertje dood aan.

Wanneer de naam "PJ Harvey" viel, was het woord herkenbaarheid even ver weg als het begrip losbandigheid bij Balkenende.

Ze was alles geweest: neurotisch ("Rid of me"), teneergeslagen ("Is This Desire?"), verliefd ("Stories from the city, stories from the sea"), uitbundig ("Dry").

Op "Stories from the city ..." leek Polly te bladeren door haar vergeelde dagboeken. Het lijkt er sterk op dat ze die lijn consequent doortrok op "Uh Huh Her". Dat lijkt sterk op ... herkenbaarheid, inderdaad

Wat levert dat op? Hoor ik u vragen.

Een paar erg mooie nummers ( Shame , You come through ), een "vals lief" nummertje Pocket knife (... Please don't spoil my wedding dress ).

Drie gemene "rockers" ( Badmouth , Who the f**k? en de single The Letter - die dit album vooruitsnelde) ...

De rest van de nummers klinken alsof ze gestold zitten in een embryonale fase.

Polly kan meestal zo'n machtige sfeer creëeren op haar cd's, wat een extra surplus geeft aan de nummers. Hier blijft die Harvey-sfeer achterwege, wat rest is een collectie goede tot matige nummers

Herkenbaar of niet. Polly mag altijd tot mij zingen het liefst in het donker en alleen. Haar muziek geeft mij toch altijd een gevoel van warmte en kippevel tegelijk en zo ook bij haar laatste fraaie kunstwerkje.

Het heeft lang geduurd voor ik de cd heel goed heb beluisterd, maar ik ben er helemaal weg van. Prachtige ballads en mooie rocknummers.

Fantastisch! En wat mij betreft zwaar ondergewaardeerd op deze mooie site.

Who the fuck??

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde schoot mij 1 woord te binnen: rauw!! Wat een fantastische plaat is dit. Kan me voorstellen dat niet iedereen dit goed vind, want met standaard popliedjes heeft dit toch verdomd weinig te maken. Persoonlijk vind ik deze het beste van PJ en luister dit album nog maandelijks.

Inderdaad beetje ondergewaardeerd.
Vooral naar het einde toe erg sterk en duister ook.

weet iemand eigenlijk wie die man in de auto naast Polly is?

Arie Ribbens

Uh.... ik dacht Gerard Jolink.

Ik vind het een heerlijke plaat om te luisteren, vooral Pocket Knife, Cat On The Wall en The Desperate Kingdom of Love kunnen mij zeer bekoren.

Tot nog toe 3,5 sterren.

The Slow Drug .

Zeker niet haar beste, al moet ik de eerste sléchte PJ Harvey-plaat nog horen. Vooral de rustige, repititieve nummers vallen hier in positieve zin op, terwijl het op Stories from the City meestal omgekeerd was. Als ze alsnog wil knallen klinkt het nogal geforceerd, zoals in Who the fuck: oud vrouwtje laat nog één keer horen dat ze ooit jong en fel was.

Ik mis echte hoogtepunten op dit album. Ik heb de indruk dat de meeste songs wat onaf zijn, compositorische schetsen, en dat werkt misschien voor enkele nummers, maar niet voor een heel album. Nummers als (3), (7), (8) en (11) eruitgooien had er een gebalder plaat van gemaakt. Als je geen klassiekers hebt geschreven, schrap dan tenminste de niemendalletjes.

Damn, PJ Harvey weet mij echt nooit teleur te stellen. Als PJ Harvey begint te roepen, brengt dit altijd wel terug kippenvel bij mij. Ze kan echt alles; harde rockliedjes, meer rustige... Dit is een artiest die over 40 jaar nog besproken gaat zijn.

Dit vind ik een 'moeilijke' van Polly Jean. Er staan prachtige staaltjes muziek op, maar het is ook zo onsamenhangend en fragmentarisch dat een echte klik met het album uitblijft. Die kleine 'interludes' zijn muzikaal echt niet vervelend, maar wat doen ze daar? Gelukkige zijn er wel het stuwende 'The Letter', het spooky en dreigende 'Cat On The Wall' en het mysterieuze 'It's You'. Genoeg om van te genieten.

Killeralbum
Wonderschone b sides ook

Dit is een bijzonder beklemmend en donker album. Haar vocale uithalen zijn hemeltergend en de muzikale omlijsting is fenomenaal.

Ook een album waarbij de titeltrack niet op het album zelf terecht kwam johan de witt

PJ Harvey - Uh Huh Her

R.I.P.

Die vat ik niet, wat is de connectie met PJ?

Nee, té toevallig


De man naast haar op de hoes blijkbaar

Grappig. Ik begin pas recent echt aan PJ en dit is juist de eerste waar ik direct een klik mee voel (andere platen tot nu toe zijn Let England Shake, White Chalk en in mindere mate To Bring You My Love). Stuk voor stuk sterke nummers en het bevalt me dat ze het klein houdt zonder dat dit ten koste gaat van de intensiteit. Erg gaaf; gaat veel in de cd-lade de komende tijd

The Letter is Radioheadesque, mooie track.