Elvis Presley - G.I. Blues (1960)

Misschien de blauwdruk van hoe de soundtracks er uit zouden gaan zien. Een paar liedjes die rock en roll moesten voorstellen, maar het niet waren, zoals Shoppin' Around, wat zoete ballads, zoals Tonight is so right for love en een liedje voor kinderen, men neme Wooden - arg, dat Duits! - Heart. Zoals altijd, nou ja niet altijd, zaten er dan net 1 of 2 liedjes tussen die iets van kwaliteit lieten zien. In dit geval zeker Doin' the best I can en vooruit Pocketful of Rainbows.

De film liet ook al zien dat het er wat verhaallijn betreft niet best zou worden. En hoewel Elvis in deze periode (begin jaren 60) nog wel wat zou experimenteren (Flaming Star!), ging het als rap 'downhill'.

Hier beginnen de problemen. Dit is de eerste van een hele reeks slappe soundtracks van nog slappere films/musicals. Verspilling van talent, deze goedkope rotdeuntjes. Zonde van zijn talent. Die Helaas ging de verkoop hiervan veel beter dan Elvis Is Back, waardoor geldwolf Parker zag dat ze meer moesten concentreren op de musicals dan op de andere platen. Want commercie gaat immers boven muziek, nietwaar? Althans zo denkt cultuurbarbaar Parker erover, voor wie Elvis niets meer dan een melkkoe was. En uitgemolken zou hij zeker worden...

Een matig album, inderdaad de eerste van een reeks van zwakke soundtrackalbums (en het zal nog erger worden). Dit album hangt als los zand in elkaar en heeft in weerwil van de titel weinig met blues te maken. Big Boots en Didja' Ever zijn vullertjes en Blue Suede Shoes stond al eerder op het debuut in een betere versie. De rest mag er zijn maar topsongs staan hier niet op.

Ach, wat is matig. De soundtracks uit de 2e helft van de jaren 60, die zijn pas matig. Die van begin jaren 60, zoals deze, luisteren nog best aardig weg.

Tja, ik kan deze soundtrack dan weer wel waarderen, misschien ben ik wel te romantisch, maar ja vrouw he. Dus sorry, ik kan me niet vinden in de kritiek.

Markeert voor mij zo'n beetje het begin van de mindere filmjaren, maar toch nog goed voor een paar steengoede songs, zoals de meeste van zijn soundtracks

er is een snellere versie van frankfort special die beter is en in dit nummer is de echo van mystery train door scotty moore een leuke insiders grap.dat dezelfdemoore niet de solo op blue suede shoes speelt is te betreuren, want die klonk in 56 uitermate goed. elvis probeert in ieder gevalnog van ieder nummer iets te maken dus genieten van zijn stem doe ik hier zeker!

Ik denk dat jij de Fast Version, Takes 3-7 bedoeld van Frankfort Special. Die staat op de 2-cd FTD release van dit album en daar is met name Scotty erg grappig aan het klooien. Elvis op z'n best en heeft hoorbaar plezier.
@annemiek1912, ik kan dit album ook wel waarderen hoor en ik ben een man .

Het intro van Frankfort Special klinkt inderdaad als Mystery Train. Elvis zingt hier toch wel prachtig. Dat is altijd genieten, al zijn de nummers niet altijd geweldig.

wie is er niet opgegroeid met regelmatig Elvisfilms op tv. Luistert en kabbelt lekker weg zonder dat het echt blijft hangen. Wooden Heart is overbekend maar ik ga toch voor het hele mooie Pocketful Of Rainbows. Leuk album dus maar je mist de Elvis die soms lekker los kan gaan...

Ik ken voorlopig alleen de soundtracks tot en met 'Fun in Acapulco' en deze is dan wel de beste van de jaren '60.

De meeste berichten hierboven zijn niet al te positief. Het is daarom wel bijzonder om vast te stellen dat deze schijf het destijds heel goed heeft gedaan in de UK charts. Album komt op 4 december 1960 de UK charts in op nr. 4 staat daar 65 weken in waarvan 22 op 1.
Helaas moet ik vaststellen dat die berichtjes de harde waarheid zijn. Echt spannend wordt het niet. Bij Big Boots ben ik in slaap gevallen.
2,5*

Ik verbaas mij over de veelheid aan negatieve berichten bij dit album van Elvis. Dit is weliswaar één van de vele soundtracks uit de jaren '60, maar het is één van de eerste nog uit 1960. Dit G.I. Blues is toch helemaal zo slecht nog niet? Er staan flink wat goede songs op en Elvis zingt hier werkelijk geweldig. Het klinkt ook nog eens allemaal kraakhelder.

Van de nummers vind ik alleen Big Boots en Didja' Ever matigjes. Echt de moeite waard zijn What's She Really Like, Wooden Heart, Shoppin' Around, Blue Suede Shoes & Doin' the Best I Can. Heel aardig zijn
Frankfort Special, Tonight Is So Right for Love, G.I. Blues & Pocketful of Rainbows. Helemaal geen verkeerde plaat dus wat mij betreft. Dat vond men toen ook, want naast de nummer 1 plek in the UK stond de plaat ook op 1 in de USA en haalde daar een platinum status.

Wanneer Elvis zingt is het (bijna) altijd voldoende. Zijn prachtige stem staat daar garant voor. Dat hij in Wooden Heart een paar Duitse zinnen zingt vind ik heel toepasselijk. Tenslotte was hij daar soldaat geweest en had hij Priscilla leren kennen. Ben het met de meeste schrijvers eens dat G I Blues een middelmatig album is. Naast Wooden Heart valt de Carl Perkins song Blue Suede shoes op. Dit lied had hij al eerder opgenomen. Staat ook op zijn 1e LP uit 1956.

Slechts 1 miljoen stuks zijn er hiervan over de toonbank gegaan. Ik had verwacht dat dat er veel meer zouden zijn.

Je verwacht het niet, he? Zijn het echt steeds dezelfde 1 miljoen luitjes die trouw elk nieuw Elvis album kochten?

In hoeverre de cijfers afgerond zijn weet ik niet hoor.