Al Di Meola / John McLaughlin / Paco de Lucía - Friday Night in San Francisco (1981)

Blijft een klasse album. Wat een virtuositeit van deze heren. Helaas is Paco overleden. Heb hem ooit eens live kunnen bewonderen in Brussel.

In een interview met Al Di Meola vernomen; er zijn wat nummers van de avond erna in hetzelfde Warfield Theatre opgedoken op tapes. In overleg met John McLaughlin worden deze opnames opgepoetst en in april volgend jaar uitgebracht. De werktitel zou worden: "Saturday Night in San Francisco".... Dus na al die her-uitgaves op al die verschillende media eindelijk eens iets echt ''nieuws''.

Natuurlijk allemaal razend knap, virtuoos en snel, maar in mijn oren ook wel zielloos en oppervlakkig. Hetzelfde waar de latere Malmsteen aan leed, racen zonder intentie. Al di Meola vind ik persoonlijk nogal mellow en saai, McLaughlin een geweldige gitarist (Mahavishnu) en De Lucia is fenomenaal, maar dan kun je beter een soloplaat van hem luisteren

Volledig mee eens. Geen twijfel over de virtuositeit, en wie van zichzelf vindt dat hij goed gitaar kan spelen, moet deze plaat beluisteren en hij staat meteen weer met twee benen op de grond.
Maar virtuositeit en schoonheid gaan niet per definitie samen.
Op deze plaat vind ik het eerste nummer redelijk te beluisteren, de rest vind ik niet om aan te horen, of het nou knap is of niet. Sterker nog : ik krijg flink de zenuwen van dat oeverloze gepiel.
De soloplaten van Al di Meola vind ik daarentegen wel mooi, maar deze wedstrijd "wie speelt er sneller dan het licht" is aan mij niet besteed.

De G3 van de akoestische gitaar. Vai, Satriani en Johnson zijn toch niet de minsten maar dit niveau is maar zeer weinigen gegeven. Oeverloos gepiel? Welnee, luister en geniet. Dit is een uniek album.