menu

Al Di Meola / John McLaughlin / Paco de Lucía - Friday Night in San Francisco (1981)

Alternatieve titel: Live

mijn stem
3,80 (93)
93 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / Spanje
Jazz
Label: Columbia

  1. Mediterranean Sundance / Rio Ancho (11:27)
  2. Short Tales of the Black Forest (8:41)
  3. Frevo Rasgado (7:52)
  4. Fantasia Suite (8:42)
  5. Guardian Angel (4:00)
totale tijdsduur: 40:42
zoeken in:
avatar van Tony
4,0
Hou op, voor je het weet zitten we weer in een discussie over technisch hoogstaand spel vs. het overbrengen van emotie vs. het belang van de gitarist in de popgeschiedenis. Dit soort discussies, kom je nooit uit.

Dat hier drie absolute grootmeesters (klassieke) gitaarles geven aan de rest van de wereld, daar zijn we het denk ik wel over eens.

avatar van Broem
4,5
Weergaloos album van 3 grote heren die elkaar vonden op een vrijdagavond in San Francisco. Virtuoos is volgens mij de juiste term. Het lijkt allemaal zo makkelijk te gaan. Prachtplaat.

avatar van Chungking
4,0
Het is inderdaad zo een van die discussies waar je nooit uitkomt, maar toch is het wat jammer dat bv. de meeste of vele Hendrix-adepten (denk ik) nog nooit van deze mannen hebben gehoord.

In blues of mss eerder bluesrock zitten er ook wel erg begaafde gitaristen (of is dit toch net iets minder technisch? kan ik niet inschatten).

Hier nog een versie van Mediterranian Sundance waar ze wel alledrie meespelen, mooi om het ook eens daadwerkelijk te zien. Vooral Di Meloa lijkt erg goed in vorm, kijk hem maar eens gaan rond 2:30...

avatar van bawimeko
5,0
De 'beste' instrumentalist is altijd een tricky discussie. Persoonlijk vind ik Keith Moon beter dan Neil Peart, bijvoorbeeld. En Neil Young een betere gitarist dan Steve Vai.
Dit is in veel opzichten echt een ''mannenalbum''; zowel door de makers als (vermoed ik) de luisteraars; elkaar de loef afsteken, tegen elkaar opspelen. De Lucia is het meest flitsend en overall de ''winnaar'', DiMeola de soepele razendsnelle technicus en McLaughlin de gepassioneerde melodieën-speler.
Ik wacht nog steeds stiekem op een 'DeLuxe' editie; maar sinds de heren elkaar blijkbaar niet meer luchten of zien moeten we ons troosten met bootlegs .
Hier een stukje van het echte concert (waaruit blijkt dat er in de studio hier en daar wat edits en 'verbeteringen' zijn toegepast...
Mediterranean Sundance

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Chungking schreef:
In blues of mss eerder bluesrock zitten er ook wel erg begaafde gitaristen (of is dit toch net iets minder technisch? kan ik niet inschatten).


Over het algemeen is blues inderdaad wat minder technisch, maar een SRV stijgt dan wel weer boven de menigte uit. Komt ook doordat blues qua structuur veel eenvoudiger is (vaak simpele, standaard schema's) en er vaak minder diverse en minder lastige toonladders worden gebruikt. Over een complexe progressie heen soleren is lastiger dan over drie gelijkblijvende akkoorden. Als je puur op het gitaarspel focust zijn bluesgitaristen over het algemeen ook minder divers in hun spel dan jazzgitaristen.

Houd zelf wel meer van blues (vind ik zelf ook het leukste om te spelen), maar jazz vind ik ook te gek.

Cured
Ik had aan de ene kant ook wel jazzgitaar willen studeren , maar ik vond er eigenlijk weinig aan, net zoals klassieke gitaar. 'Ik werd gepakt door de rockgitaar ten tijde van EVH en RR en ja, toen was het al snel gebeurd met de klassieke gitaarles.

Dit soort albums geeft dan weleens spijt, maar genieten kan ik er in ieder geval wel van. Drie fantastische gitaristen met mooi eigen spel op een prachtig live-album. Top !

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Ja, ik denk dan ook 'dat wil ik kunnen', maar dit zijn uitzonderlijke talenten. Al studeer je nog zo hard, dit niveau is maar voor weinigen weggelegd. En dat is ergens maar goed ook: het zou een saaie bedoening worden als iedereen zo goed kon spelen. Nu blijft het speciaal en extra bewonderenswaardig.

Cured
Precies; ik zie in dat die jazz-achtergrond van grote waarde is, maar die lui die echt doorbreken zijn er natuurlijk maar erg weinig.Jje moet echt/heel wat speciaals hebben, er zijn er zat die heel erg goed kunnen spelen in wat voor stijl dan ook, maar hebben bijv. niet dat extra's en/of componeervermogen.

Ik heb deze trouwens en nog een aantal van deze drie solo.

avatar van Tony
4,0
Tja, talent is een, maar ook deze heren hebben hun uren op de gitaar wel gemaakt voordat ze op dit niveau waren aangekomen. Paco de Lucia oefende ooit "jaren achtereen 8 tot 10 uur per dag" (quote gitaarleraar) om te kunnen wat hij nu kan. Ik wil daarmee uiteraard niet zeggen dat iedereen met 8 tot 10 uur per dag oefenen ook dit niveau zou halen, maar ik met mijn 3 uur in de week in ieder geval nooit. Ben al blij als Stairway to Heaven of Nothing Else Matters er een beetje strak uitkomen.

Cured
Uiteraard, dat eindeloos repeteren; alleen dat al zou me nooit gelukt zijn om 'halve' dagen op die gitaar te oefenen en dat jarenlang.... .

avatar van Broem
4,5
10.000 oefenuren voordat je ook maar een mening mag hebben. Was getekend een uitspraak van snarenwonder David Gilmour.

avatar van Chungking
4,0
Als je wikipedia mag geloven begon Di Lucia te spelen toen hij 5 was en gaf hij zijn eerste publieke optreden op 11 jaar. Komt waarschijnlijk enkel voor als je in een echte muzikantenfamilie geboren wordt (vader en oudere broer zijn ook bekende flamencogitaristen).

Maar inderdaad, aanleg is één ding, de wil om er daadwerkelijk iets mee te doen en het doorzettingsvermogen om al die talloze uren er te willen insteken, opofferingen te doen,... Ook dat noem ik talent hoor (talent is ook hard kunnen werken).
En dan nog heb je dat tikje extra nodig om het naspelen en vingervlugheid te overstijgen en ook compositorisch iets (nieuws) te kunnen brengen én daarbij een eigen stijl te ontwikkelen. Laat staan andere muzikanten of heeldere genres te kunnen beïnvloeden.

Dat is in ieder geval maar weinigen gegeven, zeker in genres (jazz, flamenco) waar er al heel wat gitaargeweld is gepasseerd. Deze mannen konden het maar zijn dan ook uitzonderlijk.
Ik wordt wel hoe langer hoe meer fan naarmate ik er meer van ontdek, al ben ik het eens met bawimeko dat het echte 'mannenmuziek' is - ik moet thuis niet afkomen met dit soort "geplingel"

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Nature & nurture inderdaad. Vooral een unieke, herkenbare stijl hebben is aangeboren, maar hoe meer je oefent hoe verder je die stijl kunt perfectioneren. Idem voor een muzikaal gehoor. Het is ook wel een beetje dubbel, want mensen met veel muzikaal talent leren meestal ook snel bij (en hebben vaak ook vlot in de gaten hoe andere instrumenten werken).

Di Meola vind ik wat dat eerste betreft iets te veel een copycat van McLaughlin (vooral aan het begin van zijn carrière), maar dat neemt niet weg dat hij verschrikkelijk goed speelt.

avatar van Supernormal
2,5
Hmm nee, nu ik dit nog eens beluister valt me nogmaals op dat hier niet echt muziek gemaakt wordt. De artiesten proberen om ter snelste te spelen en de meest imponerende techniek te tonen aan hun publiek. Ze missen op die manier the point namelijk de emotie die in de originele nummers schuilt. Dit is Night of the Proms stijl waar mensen eerder show willen dan muzikaliteit. Ik krijg er alleszins de kriebels van.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Waanzinnig goede instrumentale beheersing valt wat mij betreft echt wel onder muzikaliteit. Show vind ik een ongelukkige benaming. Dan denk ik aan Robbie Williams, Michael Jackson of Madonna. Show-off kan ik me wel voorstellen, maar dat is wat anders.

Cured
Night Of The Proms........da's meer voor gewezen artiesten.

2,5
Iets teveel gepiel voor mij. Hoor Al di Meola liever solo (en dan wel het liefst elctrisch)

avatar van Supernormal
2,5
Stijn_Slayer schreef:
Waanzinnig goede instrumentale beheersing valt wat mij betreft echt wel onder muzikaliteit.
Je bent verward met virtuositeit. Ik raad je aan om dit album eens te beluisteren. Jonas Hellborg (daar op akoestische basgitaar) is net zo virtuoos (lees: vingervlug) en toch merk je dat dit totaal nefast is aan de muziek. Het komt er bij en geeft een leuk extraatje terwijl het hier net een uitgangspunt lijkt.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Virtuositeit is precies hetzelfde als waanzinnig goede instrumentale beheersing. En dat is absoluut een aspect van muzikaliteit. Het is niet voor niets een middel om muziek mee te maken. Net zoals componeren of een goede stembeheersing.

Muzikaliteit heeft niet direct iets met gevoel o.i.d. te maken (dat heeft meer met artisticiteit en de luisteraar te maken), maar met noten, creativiteit, muzikaal kunnen en talent.

avatar van judgepaddy
4,0
Na aanleiding van het tragische nieuws over Paco de Lucía deze net weer gedraaid.
Dit was mijn eerste kennismaking met deze flamenco-gitaarheld. Toen deze uitkwam was het bij ons op de MAVO (!) in Rotterdam een ware rage. opeens was het even geen Stones, Talking Heads of Clash meer wat de klok sloeg maar deze LP. Het heeft er mede voor gezorgd dat ik - en velen met mij - onze interesse verbreedden naar Jazz en Wereld muziek.
Ik weet nog dat we zelfs een keer te laat op school kwamen na een tussenuur omdat we bij een vriendinnetje thuis de LP moesten uitluisteren.
Dat werd dus nablijven, maar dan wel in goed gezelschap (;

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Altijd virtuoos en ook heel vaak erg mooi, maar toch ook wel met diverse momenten waarop de riedeltjes en de maximumsnelheid de oorspronkelijke melodieën en het luisterplezier een beetje overschaduwen. Daarom voor mij ook niet een plaat voor alle momenten van de dag, hoe heerlijk ik sommige passages ook vind.

avatar van bawimeko
5,0
Ik zag net op jpc.de dat er alweer een nieuwe editie is uitgekomen.... Dus naast de originele Sony, de originele Philips, de SACD, de K2HD-mastering, de blue spec en de Sony 'limited edition uitgave) is er nu de UltraHD 32-Bit Mastering-versie! In plaats dat ze nou ooit die extra tracks en/of de dvd uitbrengen gaat dit album qua versies aardig de kant op de Kind of Blue qua versies....

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Dat is zeven, als ik goed tel? Mag je in je kast wel een aparte plank voor inrichten als je die allemaal zou willen hebben...

avatar van bawimeko
5,0
BoyOnHeavenHill schreef:
Dat is zeven, als ik goed tel? Mag je in je kast wel een aparte plank voor inrichten als je die allemaal zou willen hebben...

Dan heb ik het alleen nog maar over de cd/disc-versies; er zijn in ieder geval ook al vier vinyl-versies.
(En eerlijkgezegd heb ik al drie cd-versies en 2 vinyl-versies in huis, maar dan stop ik er ook echt mee!)

Gast
geplaatst: vandaag om 02:01 uur

geplaatst: vandaag om 02:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.