Al Di Meola / John McLaughlin / Paco de Lucía - Friday Night in San Francisco (1981)

5 punten door bla bla ?

Nee, helaas, daar vind ik 'm niet goed genoeg voor.

Niet goed genoeg?? Dat is wel een erg makkelijk antwoord.

Allemaal een beetje voorspelbaar en teveel op de automatische piloot gaan van de mannen, niet echt elkaar muzikaal uitdagen.
Degene die nog de meeste spanning brengt op deze plaat is Paco De lucia.

Daar ben ik het wel mee eens, ik heb het gevoel dat als de heren bij elkaar zitten in de eetkamer, potje bier erbij en spelen, dat ze tot veel meer in staat zijn, hier zijn ze af en toe iets teveel bezig met crowdpleasing. Nog steeds een prima niveau en een primeur: ik geef evenveel sterren aan een cd als bla bla

Als dat maar goed gaat

Live zitten ze er inderdaad uiterst relax bij maar wat er uit de handen komt is super.

Ik vind mediteranean sundance echt niet op de automatische piloot klinken, maar ik ben ook geen speler, luister alleen.

lekker hoor dit

kheb ze live gezien en gehoord

vond het mooi om hen te zien spelen

eerst al di meola alleen,daarna samen met mc laughling

daarna mc laughlin alleen,daarna samen met paco de lucia

daarna paco samen met aldi meola

daarna het voltallige trio, mekaar uitdagend op gitaar

het album zelf is minder boeiend, na 8 minuten Mediterranean Sundance denk je, mag nu wel stoppen

wat daarna volgt is simpelweg niet boeiend, hoe knap ook

joy

Dit is natuurlijk een 5-sterren-album!
De truc is om of de elpee op te zetten (als je die nog hebt) of de geremasterde Sony Legacy-cd en dit zo hard mogelijk af te draaien. Het gaat niet om de muzikaliteit, maar drie gitaristen op de toppen van hun kunnen! Frevo Rasgado is muzikaal gezien een goed 'startpunt'!

het grote minpunt is wat mij betrefd dat je na het ijzersterke openinsgnummer het wel kent

de rest hangt wat los aan elkaar

Frevo Rasgado vind ik wat muzikaler dan de bijdragen met Al di Meola, de rest is qua akkoorden nogal simpel, maar daarom juist wel flitsend gespeeld! Als je op zoek bent naar betere/afwisselender stukken van deze heren dan zou je de 'Verve'-cd kunnen proberen.

Dit is gitaarspelen met een grote G. Soms razendsnelle vingeroefeningen op de akoestische gitaar door deze drie virtuozen. De opnamekwaliteit is van grote klasse, de gitaren knallen je speakers uit. Bij het draaien van de plaat heb ik soms het gevoel, dat ze midden in mijn kamer aanwezig zijn. Op vinyl.

de soloversie van meola (elegant gypsy) van Mediterranean Sundance , vind ik iets gebalanceerder

op deze plaat is het toch wat over the top

Dat laatste is helemaal waar en (dus) juist de bedoeling van deze plaat; zet drie grote virtuozen/ego's/snelheidsduivels voor een zaal en je krijgt dus dit! De grap is; je hoort in het gegiechel onderling tussendoor dat ze het zelf qua muziek niet al te serieus nemen...

oh,m tijdens het concert was men ook aan het geinen, al di meola tegen john mc laughlin, qua snelheid

toen meola der 1 keer naast zat tijdens een supersnel ongeevenaard solostukje lachte hij zelf en het publiek net zo hard en begon te klappen omdat je op dat niveau best een fout mag maken en dat absoluut geen schande is;)

de lucia zat er zoals altijd wat stoicijns bij en bleef toch een beetje vreemde eend in de bijt

De Lucia had het in die eerste tournees erg lastig; met zijn achtergrond kon hij moeilijk opboksen tegen het improvisatietalent van de beide jazz-cats. Later zou hij dat m.i. meer dan inhalen; naar mijn smaak was hij de beste gitarist van de drie..

Mee eens, DiMeola en McLaughlin willen regelmatig verzanden in technisch gefriemel en sneller als het licht spelen, DeLucia blijft altijd met gevoel spelen.

Ik heb niet geheel legaal een video-opname gezien van dit concert...wat blijkt: veel solo's en duetten zijn in de studio nogal bijgewerkt. Valse starten zijn weggewerkt, matige solo's maken plaats voor fraaie toonladders. Sommige stukken kende ik nauwelijks terug! Wat zonde is het weglaten van de solo-stukken van Paco de Lucia die Montesaria de Sal en Gitanos Andaluces speelde. Hij riskeerde het meest door in dit trio mee te spelen (in die zaal was het een overwegend jazz-publiek), maar het is fantastisch om te horen hoe hij geconcentreerd in een minuut of tien de zaal platspeelde. Ik hoop dat er dus ooit een 'deluxe' versie verschijnt met dit prachtige optreden!

Prachtige plaat van het trio heren. Vanaf de eerste noten is het heerlijk wegzakken bij deze muziek...

Vooral Mediterranean Sundance is werkelijk fenomenaal....eigenlijk de gehele plaat, jazeker wel hoor.

Wonderschoon en toch een van de best gitaaralbums aller tijden.

valt mee

openingsnummer geweldig, daarna zakt het toch snel in en het gepiel tegen erlkaar op waardoor de vaart eruit gaat vind ik ene behoorlijk minpunt, teveel gefreak

klassegitarsien natuurlijk, alle 3, maar dat betekend niet per definitie ene consistente plaat die lekker luistert

Ik had je bericht van eerder al gelezen.

Ik ben het over dit album verre van eens met je.
Ik vind de hele plaat goed en de coherentie ontbreekt geenszins.

Fantasia Suite en het studionummer Guardian Angel vind ik bijvoorbeeld ook top!

Friday Night in Sanfrancisco is voor gitaar liefhebbers een must have. De 3 heren halen alles qua techniek en snelheid uit de gitaar. Het probleem is dat dit met zijn drieën soms wel een beetje over top is.

Ik moet er wel bij zeggen dat Paco de Lucia de enige van de drie is die daadwerkelijk met zijn vingers speelt, de andere raggen er met hun plectrums op los.

Al bij al prima album, vooral als je van de gitaar houd.

Ik vind het juist een hele passievolle plaat en niet klinken als gefreak op de vierkante meter tegen mekaar. Ze lijken elkaar goed aan te vullen, al lijkt het me beslist een uitdaging om mee te spelen.

Ik ben eigenlijk ook best benieuwd naar de concertregistratie Five Piece Band uit 2009, een weerslag van de tournee die Chick Corea, John Mclaughlin, Vinnie Colaiuta en 2 andere virtuozen ondernamen eind 2008. Ik was erbij met een paar maatjes in Den Haag. De cd staat nog niet op de site.

Damn die gasten spelen wel achterlijk goed zeg... Je zou toch spontaan zelf nooit meer je gitaar durven pakken...

Het is inderdaad maar goed dat ik net een snaar heb geknapt, want ik hoef de akoestische gitaar voorlopig ook even niet meer te zien. Toch moest ik als liefhebber/bewonderaar van alle drie de gitaristen deze cd hebben.

Wat is John McLaughlin toch een ongelofelijk veelzijdige muzikant. Het maakt niet uit welk genre, welke gitaar, welke medespelers, hij maakt er iets van dat je mond van verbazing doet openvallen.

Dat gezegd hebbende ben ik het wel eens met de eerdere opmerking dat 'Mediterranean Sundance / Rio Ancho' meteen het beste nummer is, ook al doet McLaughlin hier niet op mee. Het is niet helemaal foutloos uitgevoerd, maar wat wil je? Wijs er nog eens drie aan die zo kunnen improviseren en soleren.

De ongedwonge sfeer van deze plaat is ook heerlijk. Het zoekende in 'Short Tales of the Black Forest' en dan uitkomen op het riffje van Pink Panther, waar de ander weer op reageert door het over te laten gaan in een blues. Alsof dat nog niet leuk genoeg was worden de twee gecombineerd zodat je een Pink Panther blues krijgt. De heren nemen zichzelf niet al te serieus, waardoor de sfeer luchtig blijft in plaats van stijf en snobistisch, zoals wel eens voorkomt bij virtuosen.

Erg handig is dat op de achterkant van de cd wordt aangegeven welke gitarist je in een bepaalde speaker hoort. Je bent namelijk al druk genoeg met luisteren om dat ook nog zelf uit te zoeken.

Iedereen altijd maar zeggen dat in de metalscene de technisch meest begaafde gitaristen rondlopen... Ze mogen eens naar dit album luisteren en dan zal je die statement toch moeten heroverwegen.
Ook in allerlei 'beste gitaristen ooit' lijstjes worden gitaristen uit jazz en flamenco doorgaans schaamteloos over het hoofd gezien. Ten onrechte, want daar lopen heel wat mensen rond die gitaar kunen spelen dat het echt niet normaal meer is.

Drie zo'n mannen hoor je hier samen op plaat, echte giganten in hun specifieke niches: Di Meloa (fusion), De Lucia (flamenco) en McLaughlin (jazz).
Je mag gerust van een masterclass spreken, want de vingervlugheid die je hier hoor kan maar door weinigen worden gereproduceerd. Onnavolgbaar is hier absoluut het juiste woord, het gaat allemaal zo snel en er gebeurd zo veel tegelijkertijd dat je het gewoon onmogelijk kan bijbenen, echt virtuoos.

Natuurlijk krijg je hier wel wat over the top gedeeltes waarin de snelheid en technische hoogstandjes primeren over de muziek (precies het verwijt wat veel metalgitaristen vaak krijgen), hoort een beetje bij zo'n concept. Maar dit kan de pret niet drukken, want de plaat blijft enorm boeiend om naar te luisteren. Ik moet er wel echt mijn aandacht kunnen bijhouden, als 'achtergrondmuziek' werkt dit niet.
Ben het wel eens met de meesten hierboven dat het eerste nummer veruit het beste is, al vind ik Frevo Rasgado ook smullen. Ook sluit ik mij aan bij de De Lucia liefhebbers, hij weet toch net iets meer gevoel in zijn spel te leggen en is dus mijn favoriet van de drie (en een van de beste gitaristen ooit naar mijn mening).

Helemaal mee eens!! Ik denk ook dat de beste gitaristen in het flamenco circuit gezocht moeten worden. Deze 3 heren "spelen na 1 middag oefenen alles van zo'n metalgitarist foutloos na", als ze dat al zouden willen. (hier quote ik tussen de aanhalingstekens mijn oude gitaarleraar, zelf een begenadigd flamenco gitarist).

Toch komt 't wel voor dat metalgitaristen uit flamencomuziek putten. Jazz, metal en flamenco, daar vindt je technisch de beste gitaristen.

Maar zolang mensen nog steeds denken dat Jimi Hendrix de beste gitarist ooit was... Of erger: denken dat Chuck Berry goed kon spelen, tja.. laat ik er maar niets van zeggen. Met één vinger spelen deze drie helden nog beter.