The Moody Blues with the Colorado Symphony Orchestra - Red Rocks (1993)

Op dit live-album laten The Moody Blues ons weten dat ze het spelen nog steeds niet verleerd zijn.
Je zou het een 'Greatest hits live' kunnen noemen.
Iedere song (behalve 'Lean on me (tonight))' klinkt mij als bekend in de horen.
De DVD van dit concert is ook een echte aanrader. 'The other side of Red Rocks' is de DVD met een documentaire.

Een al weer wat oudere liveregistratie van de Moodies .
De band met orkest is een soort van slagroom op het toetje , daar de muziek van de veteranen zich natuurlijk uitstekend leent voor zo'n happening .
Een mix van de wat oudere nummers en wat recenter werk . Het recentere legt het duidelijk af tegen de oudere songs , die vooral avontuurlijker waren en nog altijd overeind staan . Vooral Lean On Me en I Know you out there somewhere zijn nogal flauw als je bekend bent met de nummers van welleer .
De nummers draaien vooral om Justin Hayward die puik gitaar speelt en nog altijd die unieke snik in zijn stem heeft , al laat ie wel eens wat steekjes vallen .
Jammerlijk is fluitist Ray Thomas niet veel te horen als leadvocalist (enkel op My Lady ) deze is naast Hayward zeker de sterkste zanger in het gezeldschap . Zijn Timothy Leary had een mooie aanwinst geweest op deze plaat .
Verder een degelijk gebeuren , aardig met dat orkest , maar verre van schokkend . De heren blijven keurig in het gereel . De experimentdrift ver voorbij .

Kan me wel vinden in je bericht, bikkel2. Hayward zingt af en toe net niet perfect en de hele band staat een beetje klinisch te spelen. Er hangt ook een soort galasfeertje waar ik een beetje ongemakkelijk van word.

Ik zie de toegevoegde waarde van deze cd eigenlijk niet.

Deze valt met toch wel erg tegen, er wordt toch wel erg vaak vals gezongen en muzikaal blijft het toch wat achter bij het orkest. Een beetje te braaf alsof ze er niet overheen wilde.

Dit vind ik toch wel één van de betere liveplaten van the Moodies. Ik ben een groot liefhebber van de band, maar evenals bij Queen erg terughoudend bij het luisteren naar livewerk.

De band heeft hier achtergrondzangeressen, twee toetsenisten (om het magistrale toetsenwerk van Pinder enerzijds en Moraz anderzijds) te emuleren en een extra drummer omdat Graeme het niet meer kon volhouden.

Door hun '80's synthpopsuccessen staat de plaat bol van de 80's-songs, maar er is gelukkig ook wat oud spul waarbij voornamelijk het Hayward- en Lodge-materiaal (lees: de hits) voorbij komt.

Op dit moment in de geschiedenis lijken BJH en The Moodies wel erg op elkaar. Voor beide bands flink succes in de jaren '80 en de jaren '90 bracht ze niets meer.