menu

Emerson, Lake & Palmer - Trilogy (1972)

mijn stem
3,73 (111)
111 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island

  1. The Endless Enigma (Part One) (6:41)
  2. Fugue (1:57)
  3. The Endless Enigma (Part Two) (2:03)
  4. From the Beginning (4:16)
  5. The Sheriff (3:22)
  6. Hoedown (Taken from Rodeo) (3:47)
  7. Trilogy (8:55)
  8. Living Sin (3:14)
  9. Abaddon's Bolero (8:07)
  10. Hoedown (Live] * (4:06)
  11. From the Beginning [Alternate Version] *
  12. The Endless Enigma (Part One) [New Stereo Mix] *
  13. Fugue [New Stereo Mix] *
  14. The Endless Enigma (Part Two) [New Stereo Mix] *
  15. From the Beginning [New Stereo Mix] *
  16. The Sheriff [New Stereo Mix] *
  17. Hoedown [New Stereo Mix] *
  18. Trilogy [New Stereo Mix] *
  19. Living Sin [New Stereo Mix] *
  20. Abaddon’s Bolero [New Stereo Mix] *
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur: 42:22 (46:28)
zoeken in:
erwku
Naar mijn mening zeer onderschat,

Hoedown, from the beginning en trilogy zijn voor mij grote hoogtepunten binnen de progressieve rock

4,5
Inderdaad volgens mij ook ondeschatte album van ELP.
Niet zo goed als Tarkus en Brain Salad Surgery maar wel erg goed.

avatar van Hans Brouwer
5,0
De allerbeste cd van ELP. Luister eens naar "The Endless Enigma" en "Trilogy". Hoe mooi muziek kan zijn!!

4,5
Trilogy is inderdaad prachtig - mooie tekst ook en normaal besteed ik daar geen aandacht aan.
Jammer dat The Sheriff en vooral Livin Sin er op staan. Daarom vind ik Trilogy minder dan Tarkus, al geef ik beide een 4,5.

flebbie
M.Nieuweboer schreef:
Daarom vind ik Trilogy minder dan Tarkus, al geef ik beide een 4,5.


Vreemd

4,5
Nou ja, ik zou Trilogy een 4,4 en Tarkus een 4,6 willen geven. Gaat niet.

avatar van blunnie
4,0
Een geweldig album van dit trio met uitschieters Trilogy en The endless enigma.Deze plaat heb ik al sinds mij 14e in bezit,later ook op cd gekocht.Klinkt nog steeds weergaloos.4 sterren

avatar van beaster1256
4,5
prachtige plaat vroeger en nu zeer ondergewaardeerd , en die bolero is magistraal

4,5
Die bolero is minstens zo magistraal in de klassieke uitvoering door het London Philharmonic. Zie Emerson, Off the Shelf uit 2006.

Down_By_Law
Magistrale plaat. Ik had nooit verwacht dat ze nog een plaat hadden die even goed was als "Brain Salad Surgery" (ook al komen "Tarkus" en het debuut heel dicht in de buurt).

Misterfool
Down_By_Law schreef:
Magistrale plaat. Ik had nooit verwacht dat ze nog een plaat hadden die even goed was als "Brain Salad Surgery" (ook al komen "Tarkus" en het debuut heel dicht in de buurt).



lolz ik heb precies de zelfde mening

Sstttt
M.Nieuweboer schreef:
Nou ja, ik zou Trilogy een 4,4 en Tarkus een 4,6 willen geven. Gaat niet.
Daarom "een gemiddelde" van 4,5***** voor Trilogy en Tarkus (en Brain Salad Surgery en Pictures at an Exhibition).

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Vorige maand had ik 4* geplaatst, het wordt nu wel eens tijd voor een berichtje bij deze prima plaat. Weer een grote stap vooruit na het ietwat teleurstellende Tarkus. Ondanks dat er hier geen enkel minder nummer te vinden is vind ik deze nog nèt niet op niveau van het debuutalbum.

Meestal is het Keith Emerson die de kar trekt, maar nu neemt ook Greg Lake die rol wat meer op zich (vooral de eerste helft van het album). Het zorgt er voor dat dit album soms wat minder bombastisch is, en wat intiemer, maar daardoor muzikaal minder hoogstaand.

Zoals sommigen misschien gemerkt hebben ben ik een grote fan van Keith Emerson, vandaar dat ik dit album dan ook net niet zo hoog aansla als het debuut, Pictures at an Exhibition en Brain Salad Surgery, waar Emerson toch net wat meer gaat 'freaken' op de keys.

avatar van beaster1256
4,5
ook fugue is prachtig , en trilogy zelf , zeer goed maar mijn favoriet blijft de bolero , schitterend zelfs !

avatar van Paulus_2
5,0
Ik ben ook fan van Keith Emerson. Zijn Nice tijdperk werd al gekenmerkt door sterke composities en fraaie bewerkingen van bestaande stukken. Prachtige mix van jazz, rock en klassieke muziek. Er is geen ander die een orgel zo enorm kan laten rocken als Keith Emerson. Qua muzikaliteit en intensiteit staat hij voor mij op bijna gelijke hoogte naast Jon Lord. Ook een rockmuzikant met een duidelijke hang naar klassieke muziek. Zijn soloalbums, zonder Deep Purple, maken dat duidelijk. Emerson's spel vindt ik echter iets transparanter en virtuozer dan dat van Jon Lord. Meer over Keith Emerson's orgel- en pianospel heb ik geschreven bij het album Tarkus.

Maar goed, dit album. Het lijkt erop dat ELP hier in een goede, stevig geplaveide, bedding terecht is gekomen. Het opzoeken van diverse uiteinden van het muzikale spectrum, zoals op hun debuut album en op Tarkus, gebeurt hier minder. Maar, ook hier is Greg Lake weer erg goed op dreef in From the Beginning. Let op zijn gitaarwerk in dit, zachtjes swingende, bijna latin- countryrock achtige, nummer. Wat voelt Emerson de sfeer van dit nummer goed aan met zijn als een fluit klinkende synthesizersolo.
Over country gesproken; de squaredance in Hoedown is een echt Emerson nummer. De korte improvisatie van een bekend nummer halverwege wil mij niet te binnen schieten en kan ook niets vinden op het internet.

Het album opent sterk met The Endless Enigma part 1 en Fugue is een knap pianostuk waar de bas van Greg Lake mooi doorheen wandelt.
Abaddon's Bolero moet ik wat vaker draaien, vermoed ik.

Toch ook 5 sterren voor dit album

avatar van LucM
4,0
Dit lijkt mij hun beste en meest uitgebalanceerde album en vormt wat meer een geheel dan hun voorganger. Misschien wat minder hoogtepunten (From the Beginning en Abaddon's Bolero vind ik wel erg knap) maar ook geen noemenswaardige inzakkers. Ook een goede balans tussen meer ingetogen en meer bombastische stukken al valt het met de bombast hier ook nog mee. Met hun daaropvolgende werk heb ik het moeilijker.

avatar van Madjack71
3,5
Trilogy is een album dat hoog reikt, maar bij mij niet de juiste snaar weet te raken om dat ook waar te maken. Het zijn goede muzikanten en dat mag natuurlijk ook gehoord worden, eenieder krijgt zijn eigen 15minutes of fame op dit album. Dat is ook hetgeen wat mij een beetje tegenstaat bij ELP, de techniek gaat voor gevoel, een dingetje waar Yes ook wel een handje van had.

avatar van pmac
IK heb de lp ooit gehad en vond hem destijds wel aardig. Wellicht komt het door die zwijmelhoes dat ik de lp heb weggedaan .Ik begrijp uit bovenstaande berichten dat deze in de herkansing moet.

5,0
Helemaal onderste boven was ik hier van. En dat mag het jaren 70 prog zijn (of sympho). Over de koptelefoon zit ik nog steeds te genieten. Door deze heren werd ik op het sympho/prog pad gezet, dat later werd versterkt door de eerste albums van Genesis en Camel die toendertijd een collega meenam om eens te beluisteren...

avatar van Metalhead99
4,0
Mijn tweede ELP plaat en ik moet zeggen dat ik ook deze weer erg gaaf vind. De mannen weten een uniek geluid neer te zetten binnen het progressieve/symfonische rock genre. Erg mooi!

WPE
Dit album vind ik iets minder van de heren van ELP, maar nog steeds zeker ruim 3,5 waard.

avatar van Deranged
Strak album. Met name het titelnummer met die overgang blijft behoorlijk badass.

Daar kon ik nog wel eens los op gaan in bepaalde andere sferen.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Als geheel moet dit toch het sterkste ELP-album zijn. Weliswaar geen 'Tarkus' of 'Karn Evil Nine', maar de negen nummers van dit album vormen samen eenzelfde doorlopende suite. Dat is ze op andere albums nooit langer dan een plaatkant gelukt.

Misterfool
Stijn_Slayer schreef:
Dat is ze op andere albums nooit langer dan een plaatkant gelukt.
Pictures at an Exhibition is toch eigenlijk ook een doorlopende suite en volgens mij eveneens langer dan een plaatkant.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Eens, maar die is zo voor de hand liggend, door een ander gecomponeerd én live dat ik 'm voor het gemak buiten beschouwing liet.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Een uitstekende ELP-plaat met ijzersterk samenspel, qua sound heerlijk vol en qua composities bijzonder afwisselend. Hoogtepunten zijn voor mij The endless enigma (part one) (met die mooie passage vanaf 1'40 met conga's/bonga's + bas + keys die klinken als Arabische fluit, gevolgd door de toevoeging van Palmers swingende drums en Emersons geweldige Hammond op 2'00), de werkelijk knállende versie van Hoedown, en het strakke titelnummer. Dat ik niet voor de volle 5* ga komt door een paar mindere momenten: The sheriff vind ik erg flauw met die zeer voorspelbare honky-tonk-piano-coda (het ontbreekt er alleen nog maar aan dat er na de laatste muzieknoot een voorbijfluitende kogel van links naar rechts door het stereobeeld vliegt), Living sin voelt een beetje aan als opvullertje tussen de twee lange tracks op vinylkant 2, en Abaddons bolero duurt mij wat te lang voor z'n vrij beperkte muzikale spanningsboog. Maar goed, dat zijn slechts kleine minpuntjes, en het is ook niet voor niets dat ik uiteindelijk toch op 4½* uitkom, want over het geheel genomen vind ik dit een warm en beheerst album met een zeer hoge draaibaarheidsfactor.
        Gekocht als Sanctuary-remaster uit 2001/2004 met een live-versie van Hoedown als bonustrack. Zoals gebruikelijk in deze serie bevat deze uitgave ook een redelijk informatief uitvouwblad, dat ditmaal echter ook wel enige vragen oproept omdat de schrijvers van de twee essays (manager Bruce Pilato en ELP-biograaf Martyn Hanson) elkaar tot driemaal toe tegenspreken. Over de hoes zegt Pilato: "Originally, Trilogy was to have an original painting by avant-garde artist Salvador Dali", terwijl Hanson stelt: "It was rumoured that Salvador Dali was asked but this is false." Daarnaast werd Hoedown volgens Pilato "done with [de oorspronkelijke componist Aaron] Copland's blessing", terwijl Hanson zegt dat "Copland always hated this version." En over de ontvangst door de pers zegt Pilato: "After the release of Trilogy the band found widespread critical acclaim", en hij citeert Greg Lake: "you couldn't pick up a newspaper that didn't have ELP on the front page", terwijl Hanson over de critici juist meent dat "it was around this time when it all started to go sour. [...] Trilogy was the first album that was really savaged." De luisteraar mag het zelf uitzoeken.
        O, trouwens, kent iemand de Propellerheads nog? Een Brits keyboards-en-drums-duo in de big-beat-stijl met als hit(je)s Take California, Spybreak en (met Sirley Bassey) History repeating (1996-1998). Zouden zij goed naar de laatste minuut van Hoedown hebben geluisterd?

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
Toch een majestueus epos tezamen dat openende drieluik. Vond het vroeger maar ontoegankelijk, maar kan er nu van genieten en er zit een fraaie tekst in. Heb onlangs een elpee van betere kwaliteit opgescharreld, ter vervanging van de meer gehavende oude die vooral fungeerde voor de geijkte klassiekers From the Beginning en Hoedown. The Sheriff past m.i. prima tussen Jeremy Bender en Benny the Bouncer, maar is toch samen met Living Sin het minste nummer. In het titelnummer kan Emerson volledig losgaan en ook de afsluitende Bolero voldoet goed. Kortom redenen genoeg om de rating te verhogen.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:25 uur

geplaatst: vandaag om 16:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.