La Monte Young - The Well-Tuned Piano (1987)

Helaas niet meer te koop (net als het andere werk van Young), maar ik vind het prachtig. Nou ja, ik ben nog maar bij deeltje 1, maar ik ben de laatste tijd nogal geïnteresseerd geraakt in 'alternatieve' manieren om instrumenten te stemmen (=anders dan de gelijkzwevende stemming), en ik vind dit wel een geslaagd experiment voor zover ik het nu heb gehoord. Hij weet van de piano echt een ander instrument te maken. Voor wie de stemming van de piano wil uitpluizen, zie de analyse van Kyle Gann.

Ik heb net vijf uur luisterplezier achter de kiezen en ik ben wel een beetje murw geslagen door deze monumentale brok hoogstaande cultuur, maar ik heb er een zeer voldaan gevoel over. Tegen mijn gewoonte in ga ik dan nu ook maar stemmen op een album dat ik niet legaal in huis heb, maar ik heb echt geen honderden euro's over voor een officieel exemplaar. Mensen die een bijdrage willen leveren aan het verhaal van alternatieve stemmingen verwelkom ik graag hier. Nu heb ik wel behoefte aan een rustig folk-plaatje.

Niets minder dan geniaal, deze eigenzinnige componist. Ik ondervond ook moeite om dit aan te schaffen (750 dollar op amazon zag ik in een flits ), maar ik heb gelukkig de 5 cd's als flac files gevonden. Hopelijk wordt dit nog eens fatsoenlijk heruitgebracht.

5 uur achter elkaar is te lang, daarom is het ook wel fijn dat dit over 5 cd's verspreid staat.

Mooie, sterk hypnotiserende minimale pianocompositie. Verder onbeschrijfbaar, onderga het maar gewoon!

Perfectie, meer heb ik er niet over te zeggen.
Ook niet voor niets nummer 1 in mijn top 10.

Het is voor mij vooral een fysieke ervaring, die ondertonen doen bijzondere dingen in je oren.

La Monte Young wrikt zich zo knap los van alle referenties en omkaderingen die in de muziek bestaan. Nog steeds klinkt dit zoals niks anders klinkt - zelfs andere componisten die met "afwijkende" stemmingen werken komen hier niet bij in de buurt.

Dit is een rondzwevende kolkende storm van een stuk dat zoemt en bromt, dat af en toe weer zacht en in zichzelf gekeerd kalmeert.

Zal hier dan de eerste moeten zijn met negatieve commentaar op dit album want waar albums van Keith Jarrett (onlangs een 6 uur durende live box beluisterd en goed bevonden) me wel kunnen bekoren komt deze helaas te langdradig en rommelig over. Blijft teveel hangen in experimenteel getokkel op een piano zonder daarbij iets los te maken wat mij betreft.

Ik begrijp het verband tussen Keith Jarret en La Monte Young niet. Radicaal verschillend.

Het enige verband ertussen is inderdaad dat van een man aan de solo piano en dat op de live albums ook lang uitgesponnen kan zijn. Hoewel Jarrett meer jazzy klinkt kan ik bij beiden het live iets of wat geïmproviseerde van de muziek toch als gelijkenis zien. Mijn fout dat ik beide artiesten nu op korte tijd na elkaar heb beluisterd en daardoor geen meer passende vergelijking kon aangeven maar in mijn oren gaat de vergelijking niet verder dan dat ik de ene goed vind en de andere niet en dat beiden een gelijksoortige luisterervaring kunnen bieden. Laat ons wel wezen dat vergelijkingen vaak mank lopen maar dat deze 2 artiesten wel het meeste gemeen hebben in mijn nederige muziekkennis ?