Triumvirat - Mediterranean Tales (Across the Water) (1973)

Interessante duitse Rockband ogerichtet 1969 van Keyboarder Jürgen Fritz.. Classik-Rock / Art-Rock / Progressive Rock, beetje de style van Emerson, Lake and Palmer en Focus maar toch anders. Mediterranean Tales, Illusion, Spartacus en Pompeji in de platenkast te hebben doet zeker voor de wat progressivere muzikluistenaar geen kwaad en is zeker een berijkering voor iedere serieuse verzameling.

Heeft ook elementen van Le Orme en PFM in zich....

Lekker bombastisch...

Duits driemanschap (triumvirat) dat door bezetting (bas, drums, toetsen) in hetzelfde straatje valt als ELP, Fields, het Nederlandse Trace en inderdaad het vroege L'Orme. Onmiskenbaar natuurlijk het Hammondorgel, maar ook de synthesizer en het stringensemble (de mellotron leek uit beeld, waarschijnlijk vanwege de kwetsbaarheid van het apparaat, de strings hadden daar geen last van). Gevarieerd en van behoorlijk niveau, zowel compositorisch als instrumentbeheersing.

Een beetje meer nuance in de vergelijkingen kan geen kwaad. De klassieke invloeden van Triumvirat zijn hier veel classistischer dan bij ELP. Je hoort hier meer Mozart. ELP grijpt van alles en nog wat aan.

ELP is toch ook wel wat steviger, virtuoser en bombastischer. Trace leunt juist weer zwaar op Bach.

'Broken Mirror' is jazzy en 'Ride in the Night' heeft een vrij conventionele rockstructuur. Dat maakt het uiteindelijk toch ook wel een fijne afwisselende plaat. De zang is erg matig, maar gelukkig is het merendeel instrumentaal.

Typische 3,75* plaat. Het is net even minder inventief en fris dan eerder genoemde namen.