David Gates & Bread - Essentials (1997)

Soft rock is dit. Van de bovenste plank en had de kreet nog niet bestaan dan had Bread het wel uitgevonden.

En dit is dan nog wel een hele softe vorm van soft rock.

Ik geef toe, dat de titel van dit verzamelalbum de lading heel redelijk dekt. Alles wat maar enigszins de hitlijsten heeft bereikt tot en met solo-nummers van David Gates, is op deze cd terug te vinden.

If, Baby I'm a want you, The Guitar man, Lost without your love, het zal ongetwijfeld allemaal bekend zijn.

Maar ik betrap mij er op, dat ik al na If de cd lang genoeg vind duren, zelfs als je kunt concluderen dat Bread in die eerste jaren niet eens zó soft was als Lost without your love doet vermoeden. Maar het is naar verhouding ook lang hoor, 24 min of meer gelijksoortige nummers waarbij je ternauwernood enig gapen kunt bedwingen.

De bijpassende, enigszins bedwelmende, stem van David Gates past er overigens goed bij. Maar er kan bepaald niet worden gesproken van enerverende muziek.

De geluidskwaliteit van dit album is overigens wel goed.

The collected is een beter alternatief en daar staat ook het wonder schone suite:cloud and rain op.

De speelduur is mij te veel van het goede; vind daarom de bijna 50 minuten van de verzamel LP "The Music of" uit '81 precies goed.

Tja, een album als dit kun je het beste in goed gedoseerde hoeveelheden tot je nemen. In één keer uitzitten lukt mij hier ook niet, maar in twee tot drie luistersessies is het geen probleem.

Ik ben het met musician eens dat je Bread zo'n beetje als de uitvinders van de soft-rock mag beschouwen. In de jaren zestig werd er ongetwijfeld wel muziek gemaakt die hierop leek, maar Bread maakte er een handelsmerk van: goed geschreven en gezongen liedjes, fraai gearrangeerd met mooi toetsenwerk en soms net iets teveel violen - hele horden artiesten zouden in de jaren zeventig en daarna voor een vergelijkbare aanpak kiezen.

Bread heeft er wat mij betreft geschiedenis mee geschreven en het is muziek waarvan ik nog steeds kan genieten. In zekere zin kan ik er niet genoeg van krijgen: ik heb me na de Anthology uit '85 en deze verzamelaar zelfs gewaagd aan dat goedkope 5CD-boxje met de eerste 5 albums.

Blu-ray verwijst naar een verzamel-LP die evenredig veel aandacht schenkt aan de muziek van Bread als aan David Gates solo. Maar voorzover ik kan overzien, is dat niet terecht. Ik vind de muziek van Bread toch wat meer 'ballen' hebben. Je luistert naar een band (zeker op het allereerste, nog relatief pittige album) die een organisch geheel vormt.

Gates solo wordt me vaak echt te klef, al staan hier met Goodbye girl en Ann wel zijn beste nummers op. Nou ja, er ontbreekt er één natuurlijk: de Suite: cloud en rain, waarnaar Gert P terecht verwijst. Dat nummer is misschien nog wel mooier dan al het Bread-werk bij elkaar. Zodat ook de aanschaf van David Gates' eerste solo-LP een must is.