The Time - Pandemonium (1990)

Een beetje een overbodige release. The Time probeert met dit album nog wat mee te pikken van het succes van Grafitti Bridge, maar echt interessant wil dit album niet worden. Te glad. Nee dan liever het oudere werk.

Eh... welk succes?

Zo slecht deed die cd het niet. Dat de film flopte maakt hierbij niet zo veel uit: the Time stond weer even in de schijnwerpers, iets wat ze op eigen kracht niet lukte.

Niet helemaal waar. De status van The Time steeg en steeg, met name door het producerswerk van Jimmy Jam and Terry Lewis. Al jaren drongen fans aan op een reunie. Volgens Morris Day begon Graffiti Brdige dan ook als Time-project en nam pas later Prince de boel over.
Al was Day zelden serieus, het zou zomaar kunnen kloppen. En deze cd moet al opgenomen zijn voordat Graffiti Bridge in de bioscopen flopte, trouwens. En volgens mij viel de verkoop van het album toch ook echt tegen.

Bestaat er eigenlijk een verzamelalbum van The Time?

Wat ik niet wist:
"Although he isn't mentioned in any credits, Prince wrote or co-wrote at least six songs on this album."

Als je het gaat vergelijken met de voorgangers verkocht ie minder ja, maar echt slecht kun je het nog steeds niet noemen.
Dat Prince nummers heeft geschreven of meegeschreven is niet zo vreemd: de oude Time-albums waren bijkans solo-projecten van Prince zelf. Je kunt zelfs hier en daar vraagtekens zetten bij wie er nu echt zong: Prince of Morris Day.
Of er een verzamelaar is zou ik ook niet weten.

Weet ik, maar ondertussen waren we een paar jaar verder. Ik dacht altijd dat ze deze zonder Prince gedaan hadden. Niet dus.
Overigens is er jarenlang het gerucht geweest dat er nog een album aan zat te komen. (Old Dogs, New Tricks)

Deze nummers zijn door Prince geschreven:

Sexy Socialites (segue voor Jerk out, logisch dus)
Jerk Out
Donald Trump (Black Version)
Chocolate --> bestaat een Prince demo van
Data Bank--> idem
My Summertime Thang --> gebaseerd op Latest Fashion of omgekeerd

Dit vind ik persoonlijk het slechtste Time album, maar wel zeker de moeite, de beste track vind ik It's Your World, sampelt ook één of andere Prince track, ik vergeet even welke (1999 album alleszins), dus die kan je mss ook op het lijstje zetten lol

Dit album is nog wel enigszins de moeite waard, al duurt ie wat lang!

The Time is altijd een leuke en grappige band geweest, maar zodra Prince zijn handen er van af trekt is het kwalitatief ook meteen een stuk minder. Al is Blondie nog wel ok.

Prince speelde Chocolate in Ahoy 26-07-2011, en dat was toch een feestje! Blijft jammer dat ie dat zelf niet heeft uitgebracht.! Zijn studioversie is overigens bijna gelijk aan de versie op dit album.



Er bestaat een verzamelaar, maar onder de naam van Morris Day en dat bestaat uit enkel live opnames, dus eigenlijk gewoon bagger. It's about Time of hier op MuMe

In tegenstelling tot veel van mijn voorgangers hierboven vind ik dit album wel degelijk goed te beluisteren. Het is inderdaad niet meer een compacte pop-funk plaat zoals hun eerste drie, maar laat juist een breder geluid horen gebaseerd hierop. Jimmy Jam en Terry Lewis zijn zelf topproducers geworden en dat is zeker te horen. De Prince-tracks zijn over het algmeneen sterk, maar er is genoeg topmateriaal tussen de rest. Natuurlijk zijn er ook wat zwakkere moment en duurt het album net wat te lang, maar ik luister hier altijd met veel plezier naar.

Live schijnen ze toch nog wel wat nummers van dit album te spelen. Ik ben benieuwd (ik ga ze de zomer in New York zien).
Ik vind Condensate wel een stuk leuker dan deze.

Met Graffiti Bridge, het vervolg op Purple Rain, kwam ook The Time weer in originele bezetting bij elkaar. Prince bemoeide zich minder met de muziek dan op de vorige 3 albums en het poppier geluid van Jam en Lewis is dan ook te horen. Neemt niet weg dat dit album als geheel beter in elkaar steekt dan Ice Cream Castle. Leuk detail: het einde van ICC is het begin van Pandemonium.

Nu je het zegt...! Was me nooit eerder opgevallen. Grappig detail inderdaad.

Ik pak deze weer eens uit de kast omdat-ie in de updates opduikt. Ik heb wel eens begrepen dat Prince al een hele reeks songs voor een conceptplaat had klaarliggen, maar dat ze dat idee overboord hebben gekieperd. Uiteindelijk is er volgens mij uiteindelijk maar één nummer uit die sessies gebruikt voor dit album: het visionaire Donald Trump (black version). Kennelijk had Prince al snel in de gaten hoe zakenman Trump in elkaar stak. In datzelfde jaar stelde Trump zich voor het eerst kandidaat voor het presidentschap. Hij was in de VS toen al een bekende en opvallende publieke figuur.

Best een leuk nummer trouwens, vooral tekstueel. Dit album is als geheel wat te lang en blijft daardoor niet de volle lengte boeien. Ik heb ook niet zoveel met die skits tussendoor. The jerk (de single van het album) blijft trouwens wel een heerlijke stamper.