The Dream Syndicate - The Days of Wine and Roses (1982)

Wow, nog geen bericht over dit niet minder dan legendarische album. Wynn bereikt hier een vroegtijdig hoogtepunt in zijn tot op heden niet voltooide carriere. Niet dat er tussen nu en The Days Of Wine and Roses niet genoeg te snoepen valt (luister bijvoorbeeld maar naar Here Come The Miracles), maar dit is wel de eerste de beste Dream Syndicate plaat. Invloeden van de Velvet Underground zijn niet ontkenbaar en, maar dat kan een zeer particuliere associatie zijn, soms doen Wynn en trawanten (met name in Halloween) mij denken aan Television. And that's a good thing.

Uitgesponnen gitaarsoli zijn niet van de lucht en als de gedachte aan muziek, net als de gedachte aan eten de speekselklieren, de oorsmeerklieren op gang zou brengen, dan zou denken aan deze plaat een uiterst onsmakelijk tafereel aan weerszijden van mijn hoofd teweeg brengen.

Steve Wynn treedt op tijdens het TakeRoot Festival in De Oosterpoort Groningen op zaterdag 4 oktober. Ben benieuwd! Deze plaat vroeger tamelijk grijs gedraaid, prachtige liedjes.

Misschien is dit wel de beste gitaarplaat die ooit gemaakt is.
Het lijkt wel of er 4 ipv 2 gitaristen op deze plaat meespelen, luister maar 's naar het openingsnummer bv.
Steve Wynn is niets minder dan een genie, dit is zijn magnum opus alhoewel er later met de DS en solo nog wel aardige plaatjes voorbij kwamen, ook live is het vaak loeihard spelen en met een energie ongelooflijk.
Inderdaad de Lou Reed associaties kloppen met name Steve's stem bij Tell me when it's over en Marquee Moon is een inspiratie.
De koplopers van de Paisley Underground in de begin jaren 80, een andere band die daar onder viel was de Rain Parade (tip: Explosions in the glass palace en het live album Beyond the sunset).
When you smile is zo zo mooi met een anti zanger die kan zingen
Deze plaat moet je keihard horen.

Het is een open deur dat ook ik gelijk Lou Reed in Tell Me When It’s Over terug hoor.
Muzikaal is het een stuk verfrissender dan Velvet Underground.
Maar hier hoefde het wiel dan niet uitgevonden te worden.
Bij VU was de artistieke aanpak vernieuwend.
Ook de punk en bands als Television zouden pas later hun stempel drukken.
Dat hoor je hier duidelijk in terug.
Toch heeft The Days of Wine and Roses minder impact op mij dan opvolger Medicine Show.
Daar lijkt het stemgeluid zich meer te ontwikkelen richting The Cult en Gun Club.
Composities zijn daar meer af, en trager van opbouw.
Er bleven te veel bands hangen in imitaties van Bowie of Reed.
Blij dat er hier vervolgens gekozen werd voor een meer eigen geluid.
Persoonlijk heb ik minder met rammelende gitaarplaten.
Tenzij ze heerlijk duister zijn.
Halloween doet zijn naam ook geen eer aan.
Geen Freddie Krueger of Jason Voorhees
Zelfs niet het effect van een exploderende pompoen.
Gewoon als kind met een tafellaken over het hoofd langs de deuren.
Voor mij ontbreekt de spanning.
Allemaal net te eentonig.
Gelukkig losten ze vervolgens wel mijn verwachtingen in.
Beste nummer is When You Smile.
Opbouw heeft enigszins wat weg van Heroine van Velvet Underground.
Maar mij net iets te uptempo.

Breng The Velvet Underground, (en met name Lou Reed) Television en de psychedelica van The Doors samen en je krijgt deze plaat van The Dream Syndicate. Er komen veel scheurende gitaren vol feedback langs, de zanger met een stem die aan Lou Reed doet denken en prachtige harmonieën en ditto teksten over zelfdestructie en vervreemding.

Het album bevat een aantal sterke uptempo rocknummers, maar vooral de mooie tragische lome nummers als Halloween, (had van the VU kunnen zijn) het depressieve When You Smile, ultieme rock n' roll nummers Until Lately, The Days of Wine and Roses (hun visie op de jeugd van toen, of hun eigen jeugd?) en het hypnotiserende Too Little, Too Late (doet me erg denken aan een Nico met minder accent, iemand?)

Louter hoogtepunten op deze monumentale plaat en daarom zijn de 4,5* alleen maar verdient.

Wow, bestaan er meer nummers zoals Days of Wine and Roses? Wat een gedreven en stuwend nummer.

Ja, alleen op dit album al vind je er een paar, zoals Definitely Clean en Then She Remembers.

Hoewel ik wat cynisch deze plaat beluisterde vanwege de wel erg expliciete VU/Lou Reed-invloed op het eerste nummer (en deze band hierin zeker niet de enige was eind jaren '70/begin jaren '80), komt het grote songwriting-talent van Steve Wynn al snel bovendrijven, wat uiteindelijk de plaat maakt. Prettig gitaar-tussenspel ook. En met 42 minuten en 9 song is dit ook een compacte en goed luisterbare plaat, waarbij er eigenlijk geen minuut wordt verspild. De opbouw van elk afzonderlijk nummer is erg zorgvuldig vastgelegd.

Behoorlijk geweldige feedbackrock. Hoor hier soms meer The Gun Club in dan VU, al is de VU invloed op het iets mindere 1e nummer nog wel duidelijk aanwezig in de zang ook. Ja toffe ontdekking.

Ik vind het nummer erg vergelijkbaar met Forces at Work van The Feelies.

Steve Wynn solo in Amersfoort naar aanleiding van zijn nieuwe boek.
Hij vertelde dat hij ook houd van repetitieve nummers zoals The Feelies.
Tell Me When It's Over
Days of Wine and Roses

Meest Bluesy / beachy album van the Velvet Underground .